مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران

چکیده Abstract
Introduction: Humeral shaft fractures are highly prevalent. These fractures can lead to complications and significantly impact quality of life. Choosing the appropriate surgery type presents challenges of high cost, and economic burden. We are investigating and comparing the outcome of Intramedullary Nailing (IMN) surgery with reaming and nailing without reaming as a treatment method for humeral shaft fractures and its outcomes.
Materials & Methods: This study was a prospective cohort study that examined patients with humerus shaft fractures in 2023. The study was conducted on nailing humeral fractures in a teaching hospital. The patients were randomly divided into two groups: One group was treated with intramedullary nailing with reaming, and the other group without reaming. The patients were monitored for pain, delayed union, non-union, infection, radial nerve palsy, and healing status at intervals of two weeks, one, three, and six months after surgery.
Results & Discussion: Sixty-nine patients including 29 in non-reamed and 40 in the reamed cases were studied. Union was observed at 11.1±3.5 weeks in non-reamed and 8.2±1.9 in reamed group, delayed union was observed in 3 of non-reamed and 2 of reamed cases. One case of non-union was in non-reamed group. In the second week of the follow-up, the reamed group reported significantly higher pain levels; however, no significant difference was observed in the 4th and 12th weeks of follow-up. There was no significant difference between the two groups regarding complications.
Conclusion: Reamed IMN of humeral fracture can reduce the union time, and helps to lower the occurrence of delayed union and non-union. However, the patients would experience more pain in few first post-surgery weeks and reaming.

چکیده .Purpose: Correct axial positioning of the prosthetic knee components remains challenging. In the current study, the effects of the axial alignment of the components on patient satisfaction and functional outcomes after total knee arthroplasty (TKA) were investigated. It was investigated whether parallel axial axes of the components can affect the outcomes.
Methods: There were 89 TKA patients with correct coronal alignment investigated at least 1 year after the operation. Using CT scanning, the axial alignment of the components and prosthetic joint were evaluated. To measure the mismatch angle between two axes, the related CT images were superimposed. The criteria for the correct axial alignment of the prosthetic joint included: 1) correct axial alignment of the femoral component; 2) correct axial alignment of the tibial component; and 3) parallel rotational axes of the components. Patient satisfaction was measured using the visual analogue scale (VAS). Further, the Knee injury and Osteoarthritis Outcome Score (KOOS) was completed.
Results: The correct axial alignment of the femoral and tibial components was found in 80.9% and 67.4% of the patients, respectively. The correct axial alignment of the prosthetic joint was found in 35 patients (39.3%) and was not related to better KOOS and VAS scores. However, a mismatch >10° significantly decreased the KOOS and patient satisfaction (p<0.05).
Conclusions: The current study showed that a rotational mismatch > 10° between the axial axes of the prosthetic knee components is associated with poor functional outcomes and decreased satisfaction.

چکیده مقدمه و هدف: از دست دادن لوردوز عامل مهمی در ایجاد انحطاط ستون فقرات است. روش‌های درمانی متعددی در اصلاح لوردوز سگمنتال در مهره‌های لومبوساکرال وجود دارد. در این مطالعه به مقایسه میزان اصلاح لوردوز لومبار بیماران تحت جراحی پستریور لومبار اینتربادی فیوژن با استفاده از peek cage و ایمپکشن آلوگرافت پرداخته شد.
روش کار: در این کار آزمایی بالینی اصلاح لوردوز لومبار بعد از جراحی پستریور لومبار اینتربادی فیوژن در بیماران مراجعه‌کننده به بیمارستان فیروزگر در سال 1401 بررسی شد. تعداد 21 بیمار به‌طور تصادفی در دو گروه درمان با ایمپکشن آلوگرافت (10 بیمار) و درمان با استفاده از Peek cage (11 بیمار) بررسی شدند. اصلاح لوردوز قبل و روز بعد از جراحی و همچنین شدت درد و عوارض جانبی بعد از گذشت 2 هفته از جراحی در بیماران بررسی شد. نتایج با استفاده از نرم‌افزار SPSS ورژن 25 تجزیه و تحلیل شدند.
یافته‌ها: میانه سن بیماران 56 سال و 1/38 درصد مرد بودند. نتایج نشان داد در هر دو رویکرد درمانی ایمپکشن آلوگرافت (001/0>P) و استفاده از Peek cage (0001/0>P) لوردوز لومبار بعد از عمل جراحی در مقایسه با قبل از جراحی به‌طور معنی‌داری افزایش یافت. درصد تغییرات در زاویه لوردوز در روش ایمپکشن آلوگرافت به‌طور معنی‌داری بیشتر از استفاده از Peek cage بود (01/0=P). تفاوت معنی‌داری در شدت درد پس از جراحی در دو روش وجود نداشت. هیچ عوارض جانبی جدی در هیچ کدام از بیماران دو گروه گزارش نشد.
نتیجه‌گیری: ایمپکشن آلوگرافت اصلاح لوردوز لومبار بیشتری را در مقایسه با کاربرد Peek cage در بیماران تحت جراحی پستریور لومبار اینتربادی فیوژن ارائه می‌دهد.

چکیده مقدمه: سینوویورتز رادیواکتیو که به‌عنوان یک درمان موضعی برای آرتروپاتی هموفیلیک استفاده می‌شود، باعث تخریب عروق زیرسینوویال می‌شود. مطالعات قبلی نشان داده‌اند که این روش در کاهش میزان همارتروز در بیمارانی که به‌طور مکرر دچار این مشکل می‌شوند، مؤثر است. با این حال، هنوز مشخص نیست که این اثر تا چه مدت دوام دارد و آیا بر تغییرات رادیولوژیک تأثیری دارد یا خیر.
هدف: ارزیابی تأثیر مدت‌زمان پیگیری پس از سینوویورتز بر وقوع همارتروز و همچنین میزان درگیری بالینی و رادیولوژیک مفصل.
روش‌ها: یک نوبت سینوویورتز با استفاده از ³²Pبرای ۵۶ مفصل هدف در ۵۶ بیمار انجام شد. ۳۰ بیمار (۲۹ مرد و ۱ زن) با میانگین سنی ۱۵.۵۵ سال (±۶.۱۷) و مدت پیگیری ۲۱.۸ ماه (محدوده: ۳-۳۶) با ۲۶ مرد با میانگین سنی ۱۷.۷۱ سال (±۸.۳۳) و مدت پیگیری متوسط ۴۳.۶ ماه (محدوده: ۳۸-۱۰۲) مقایسه شدند.
نتایج: متوسط کاهش میزان همارتروز در گروه پیگیری ≤۳۶ ماه ۵۶.۴٪ (P<0.05) و در گروه پیگیری >۳۶ ماه ۳۵.۹٪ بود (P<0.05). اگرچه در گروه پیگیری ≤۳۶ ماه بهبود بیشتری مشاهده شد، اما تفاوت از نظر آماری معنادار نبود. علاوه‌براین، میانگین بهبود درجه بالینی (فرناندز-پالازی) در گروه پیگیری ≤۳۶ ماه برابر با ۰.۵۶ (SE=0.21) (P<0.05) و در گروه پیگیری >۳۶ ماه برابر با ۰.۶۵ (SE=0.28) بود (P<0.05) که از نظر آماری اختلاف دو گروه معنادار نبود. افزایش میانگین درجه رادیوگرافیک (آرنولد-هیلگارتنر) در گروه پیگیری ≤۳۶ ماه برابر با ۰.۲۵ (SE=0.15) و در گروه پیگیری >۳۶ ماه برابر با ۰.۷۸ (SE=0.14) بود و این تفاوت از نظر آماری معنادار بود.
نتیجه‌گیری: تأثیرات مفید سینوویورتز با ³²P بر درجه درگیری بالینی در آرتروپاتی هموفیلیک در طول زمان باقی می‌ماند. با وجود کاهش اولیه در اثربخشی، پیگیری طولانی‌مدت نشان داد که اثرگذاری سینوویورتز همچنان ماندگار است. با این حال، این روش درمانی نتوانست پیشرفت تخریب مفصل در تصاویر رادیولوژیک را متوقف کند.

چکیده Background: We aim to evaluate the epidemiology and pattern of pediatric traumatic deaths in our city in a developing middle eastern country, Iran, during the period 2011-2020, in light of the importance of pediatric trauma information and mortality.
Methods: Present study is a retrospective cross-sectional study including children and adolescents admitted to our tertiary trauma hospital between 2011 and 2020. Information from the clinical profiles of 16413 children was gathered and analyzed, including demographics, injury type and mechanism, referral method, and site of injuries.
Results: 151 (0.92%) deaths related to trauma were identified, 128 (84.7%) were boys and 23 (15.3%) were girls (P = 0.033). The mean age of children with and without mortality was 10.0 ± 6.1 and 11.0 ± 5.6 years, respectively (P = 0.07). 51 (33.8%) deaths were occurred in children 15-18 years old (P = 0.004).
The highest mortality was in summer with 48 people (31.8%) (P = 0.96). Car accidents with 130 (86%) cases were the most common mechanism (P < 0.001). The most common traumas leading to death were head and neck traumas, with 64 (42.4%) deaths. Regarding the transfer to the hospital, 123 (81.4%) deaths were referred by ambulance, while 28 (18.6%) deaths were referred by personal vehicle (P < 0.001).
Conclusion: Most trauma-related deaths in pediatric and adolescent children in our city, Iran, were boys between 15-18 years of age, had head and neck or chest trauma, referred by ambulance, and caused by traffic accidents on streets, mainly with the car. 0.92% of trauma led to mortality, and the most common cause was head and neck injuries. Traffic accidents, the leading cause of trauma, requires social, legal, and environmental interventions.

چکیده بیماری کم خونی داسی‌شکل (SCD)، یک اختلال ارثی اتوزومال مغلوب است که به دلیل جهش در ژن β-گلوبین ایجاد می‌شود و اغلب منجر به عوارض اسکلتی مانند نکروز آواسکولار (AVN) سر استخوان فمور، پوکی استخوان، شکستگی‌ها و عفونت‌ها می‌شود. با وجود جراحی‌های محافظت‌کننده از مفصل، بسیاری از بیماران SCD نیاز به تعویض کامل مفصل ران (THA) دارند. با این حال، THA برای این بیماران خطرات قابل توجهی به همراه دارد، از جمله هیپوکسی و انسداد عروقی به دلیل آزاد شدن سیتوکین‌ها در حین عمل جراحی. این گزارش موردی مربوط به یک زن ۲۹ ساله با بیماری SCD است که با درد مکرر در مفصل ران مراجعه کرد. جراحی قبلی او به دلیل بحران سلول داسی‌شکل لغو شده بود. معاینه فیزیکی محدودیت حرکت مفصل ران را نشان داد و تصویربرداری نکروز آواسکولار سر استخوان ران راست را تأیید کرد. پس از مشاوره کامل با متخصص خون، THA بدون سیمان انجام شد. جراحی بدون حادثه بود و با حداقل از دست دادن خون و بدون نیاز به انتقال خون انجام شد. بیمار به خوبی بهبود یافت و در اولین ویزیت پس از عمل در وضعیت پایداری قرار داشت. تعویض کامل مفصل ران در بیماران SCD به دلیل شیوع بالای استئونکروز سر استخوان فمور رایج است، اما این بیماران با خطرات بیشتری از عوارض پس از عمل مواجه هستند. بنابراین، برنامه‌ریزی دقیق قبل از عمل و هماهنگی میان تیم‌های جراحی، بیهوشی و هماتولوژی برای بهینه‌سازی نتایج ضروری است.

چکیده آکرومیون، برجستگی لترال اسپاین کتف است که شکستگی آن یک آسیب نادر است که اغلب دیر تشخیص داده می شود. اگرچه، معمولاً به صورت غیر جراحی درمان می شود، اندیکاسیون های جراحی در این شکستگی ها بسیار خاص است. بیمار ما یک زن 56 ساله فعال با شکستگی ایزوله قاعده آکرومیون همراه با جابه جایی هست که با روش تنشن باند وایر عمل شد و شکستگی بدون عارضه جوش خورد و نمره شانه UCLA خوب را به دست آورد.

((آکرومیون، برجستگی لترال اسپاین کتف است که شکستگی آن یک آسیب نادر است که اغلب دیر تشخیص داده می شود. اگرچه، معمولاً به صورت غیر جراحی درمان می شود، اندیکاسیون های جراحی در این شکستگی ها بسیار خاص است. بیمار ما یک زن 56 ساله فعال با شکستگی ایزوله قاعده آکرومیون همراه با جابه جایی هست که با روش تنشن باند وایر عمل شد و شکستگی بدون عارضه جوش خورد و نمره شانه UCLA خوب را به دست آورد.))

چکیده بازسازی بافت های سخت استخوان فک و آلوئولار که دراثر ضربه های شدید فیزیکی , تروما , بیماری های دهان و لثه و کشیدن دندان دچار آسیب و تحلیل می شوند مدتها است کانون توجه جراحان فک و صورت و حوزه دندانپزشکی قرارگرفته است. با کشف راهکارهای نوین و مواد پیشرفته که به مرور زمان درحال گسترش و معرفی به بازار تجاری می باشند T شمار بسیاری از دیفکت های استخوان قابل بازسازی و ترمیم شده اند. مواد طبیعی اتوگرفت , آلوگرفت و زنوگرفت که از مدتها پیش برای بازسازی دیفکت های استخوان فک و آلوئولار استفاده می شده اند ، اکنون بصورت تجاری درمدل های کنسلوس و کورتیکوکنسلوس در شکلها , اندازه ها و کاربردهای گوناگون در دسترس قرارگرفته اند . اخیراً بکارگیری لخته های فیبرین که از پلاسمای خود فرد گرفته می شود (PRF) برای آگمنتاسیون استخوان ریج فک با موفقیت چشمگیری روبرو بوده است . ضمناً با پیشرفت مهندسی بافت و علوم زیست-مواد , ترکیبات و داربست های بیولوژیکی جدیدی توسعه داده شده اند که محدودیت ها و مشکلات قبل مثل ضعف القای استخوان زایی و تحریک ایمونولوژیک را ندارند و خصوصاً برای جراحی های سینوس-لیفت فک بالا و آگمنتاسیون استخوان کرست نتایج چشمگیری داشته اند . نظیر ترکیبات تشکیل یافته از کلسیم و فسفات , پلیمرهای زیست سازگار و زیست تخریب-پذیر PLGA , PLA ، ترکیبات متشکل از شیشه های زیست فعال و همچنین غشاء های بیولوژیک پیشرفته . ضمناً از طریق تلفیق آنها با سلولهای بنیادی, مواد و مولکولها استخوان ساز و فاکتورهای رشد سلولی ، اکنون روش های بازسازی استخوان فک و آلوئولار بصورت کارآمدتر و موثرتری برای بیماران دردسترس قرار گرفته اند که بیش از پیش براهمیت شناخت و مطالعه دقیق تر مواد زیستی و ترکیبات آنها جهت بهبود عملکردشان ، مهر تایید زده اند .

چکیده این شکستگی یکی از رایج ترین اسیب های دست است. بر طبق ارزیابی سال ۱۹۹۸ در امریکا؛ سالیانه ۶۴۳۰۰۰ مورد مشاهده شده است. ۳۷۲۰۰۰ مورد مربوط به افراد ۶۵ سال ببالا بوده است.تعداد شکستگی ها با بالا رفتن سن افزایش می یابد.نوشتجات در مورد این شکستگی زیاد هست؛ تا جولای ۲۰۲۲؛ بیش از ۱۸۰۰ مقاله را مشاهده می کنیم؛۶۲۸ مقاله مقدم به دوازده ماه اخیر بوده است.
این شکستگی قبل از عصر ۱ACL (رباط صلیبی قدامی) ردیف اول شکایت های پزشکی قانونی را از آن خود داشت. بنظر می آید اکنون شکایات بیهوشی و ACL در ردیف اول قرار دارند.
در زمان جالینوس و بقراط[(۱۳۱-۲۰۱ قبل از میلاد) آنرا در رفتگی مچ میدانستند. پوتو Pouteau از فرانسه در سال ۱۷۸۳ این سنت را شکست و آنرا بنام شکستگی پوتو در نوشتجات ثبت کرد.جو سیاسی قرن هیجده اروبا طوری بود که دنیای انگلیسی زبان ؛فرانسه زبانان را به رسمیت نمی شناخت.مبادلات علمی بین آنها وجود نداشت.
ابرهام کالیس جراح ایرلندی این شکستگی رار سال ۱۸۱۴ در مجله Edinburgh Medical Surgical Journal چاپ کرد.شرح و بیان این شکستگی فقط بر پایه معاینات کلینیکی و بسیار درست بود. ناگفته نماند کالیس آنرا ۸۱ سال قبل از ظهور رادیو گرافی شرح داده بود. رادیو گرافی در سال ۱۸۹۵ اختراع شد.