مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران

چکیده Background: We aim to evaluate the epidemiology and pattern of pediatric traumatic deaths in our city in a developing middle eastern country, Iran, during the period 2011-2020, in light of the importance of pediatric trauma information and mortality.
Methods: Present study is a retrospective cross-sectional study including children and adolescents admitted to our tertiary trauma hospital between 2011 and 2020. Information from the clinical profiles of 16413 children was gathered and analyzed, including demographics, injury type and mechanism, referral method, and site of injuries.
Results: 151 (0.92%) deaths related to trauma were identified, 128 (84.7%) were boys and 23 (15.3%) were girls (P = 0.033). The mean age of children with and without mortality was 10.0 ± 6.1 and 11.0 ± 5.6 years, respectively (P = 0.07). 51 (33.8%) deaths were occurred in children 15-18 years old (P = 0.004).
The highest mortality was in summer with 48 people (31.8%) (P = 0.96). Car accidents with 130 (86%) cases were the most common mechanism (P < 0.001). The most common traumas leading to death were head and neck traumas, with 64 (42.4%) deaths. Regarding the transfer to the hospital, 123 (81.4%) deaths were referred by ambulance, while 28 (18.6%) deaths were referred by personal vehicle (P < 0.001).
Conclusion: Most trauma-related deaths in pediatric and adolescent children in our city, Iran, were boys between 15-18 years of age, had head and neck or chest trauma, referred by ambulance, and caused by traffic accidents on streets, mainly with the car. 0.92% of trauma led to mortality, and the most common cause was head and neck injuries. Traffic accidents, the leading cause of trauma, requires social, legal, and environmental interventions.

چکیده پیش زمینه و هدف: بیماران اطفال مبتلا به بیماری بلانت[1] غالباً تغییر شکل‌های تطبیقی ثانویه را در دیستال استخوان ران همان سمت نشان می‌دهند. این مطالعه، طول قسمت‌ها و زاویه‌ لاترال دیستال استخوان ران طرف درگیر و سالم را در کودکان با بیماری بلانت نوزادی و نوجوانی یک‌طرفه ارزیابی می‌کند.
مواد و روش‌ها: در این مطالعه ۲۳ بیمار مبتلا به بلانت نوزادی و ۲۴ بیمار بلانت نوجوانی بررسی شدند. مشخصات رادیوگرافی و آماری (شامل طول استخوان‌های فمور و تیبیا و mLDFA) در عکس ایستاده رخ قبل از عمل در سمت نرمال و درگیر محاسبه شدند.
یافته‌ها: 23 بیمار بلانت نوزادی و 24 بیمار با بیماری بلانت نوجوانی بودند. سن بیماران نوجوان به‌طور قابل‌ملاحظه‌ای بیشتر بود (2.0 ± 14.0 در مقابل 2.2± 7.0؛ 01/0>p). نژاد سیاه در هر دو گروه بیشتر بود (65-75%). گروه نوجوانان غالباً پسر بودند (21/24;88%)، در حالی که درگروه نوزادی بیشتر دختر بودند (13/23 ;57% ,p <0.01). نابرابری طول اندام در بیماران نوجوان به‌طور معنی‌داری بیشتر از گروه نوزادی بود (1.9 ±1.8 در مقابل  0.8± 0.6سانتی‌متر؛ 0.01 p <) . کوتاهی استخوان ران در همان طرف (1.2 ± 1.2سانتی‌متر) کوتاه شدن تیبیا را در گروه نوجوان برجسته‌تر کرده بود (). اختلاف طول استخوان تیبیا در بیماران بلانت نوزادی نسبت به بلانت نوجوانی بیشتر بود (0.7 ± 0.8  سانتی‌متر؛ p=0.54)، همراه با رشد نسبی استخوان ران در همان طرف (0.7± 0.2 سانتی‌متر 01/0>p). نسبت استخوان تیبیا به فمور بین گروه‌ها تفاوت معنی‌داری داشت ( 0.81 در بلانت نوجوانی در مقابل 0.78در بلانت نوزادی; p <0.01). گروه نوزادی به‌طور متوسط زاویه‌های مکانیکی لاترال دیستال ران (mLDFA)[1] نرمال (2± 87 درجه) داشتند، در حالی‌که اکثر بیماران نوجوان، انحراف واروس در دیستال ران آنها بیشتر شده بود (4 ± 95 درجه؛ 01/0>p).
نتیجه‌گیری: بیماران مبتلا به بلانت نوزادی و نوجوانی یک‌طرفه، تغییرات انطباقی کاملاً متفاوتی را در دیستال استخوان ران همان سمت نشان می‌دهند. تغییرات هم‌زمان در استخوان ران همان سمت، باعث افزایش انحراف زاویه‌ای و اختلاف طول پا در بیماران بلانت نوجوانی می‌شود که در گروه بلانت نوزادی دیده نمی‌شود.