مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران

چکیده مقدمه: اسکولیوز، یکی از شایع‌ترین دفورمیتی‌های ستون فقرات است که در موارد شدید نیازمند جراحی‌های گسترده می‌باشد. این نوع جراحی‌ها معمولاً با خونریزی بالا و نیاز به ترانسفوزیون خون همراه هستند . این مطالعه با هدف بررسی تغییرات شمارش کامل سلول‌های خونی (CBC) در بیماران کاندید جراحی اصلاح اسکولیوز در یک بازه زمانی پنج‌ساله در مراکز درمانی دانشگاه علوم پزشکی تبریز انجام شد.
مواد و روش کار: در این مطالعه گذشته‌نگر، داده‌های ۷۰ بیمار که بین سال‌های ۱۳۹۴ تا ۱۳۹۹ تحت عمل جراحی اسکولیوز قرار گرفتند، مورد تحلیل قرار گرفت. اطلاعات دموگرافیک، شاخص توده بدنی، وضعیت همودینامیک، مدت زمان جراحی، میزان خونریزی و جزئیات ترانسفوزیون خون در حین و بعد از جراحی ثبت شد. متغیرهای CBC پیش از عمل و در پنج روز پس از آن بررسی شدند.
یافته ها : میانگین سنی نمونه مورد بررسی 18.43± 24 سال بود. نتایج نشان داد که وزن بالا (p = 0.007)، شاخص توده بدنی پایین (p = 0.033) و مدت زمان بالای جراحی (p = 0.007) با افزایش میزان ترانسفوزیون خون حین عمل مرتبط بودند. همچنین، بررسی آماری روند متغیرهای CBC حاکی از کاهش معنادار RBC، PLT، HB و HCT تا روز پنچم پس از عمل بود. در مقابل، WBC یک روز پس از جراحی افزایش معنادار داشته و سپس روند کاهشی پیدا کرد.
نتیجه گیری: این نتایج بر ضرورت پیش‌بینی دقیق خونریزی و مدیریت بهینه ترانسفوزیون خون در جراحی اسکولیوز تأکید دارند. با توجه به اینکه کاهش هموگلوبین پس از جراحی در اکثر موارد خود اصلاح‌شونده است، توصیه می‌شود از ترانسفوزیون غیرضروری اجتناب گردد. همچنین، در بیمارانی با شاخص‌های خطر بالا، اقدامات پیشگیرانه قبل از عمل می‌تواند در کاهش عوارض کمک‌کننده باشد. مطالعه حاضر می‌تواند مبنای طراحی پروتکل‌های مراقبتی دقیق‌تر در جراحی اسکولیوز قرار گیرد.

چکیده چکیده: مقدمه: هدف از این مطالعه بررسی معیارهای رادیولوژیکی و یافته‌های بالینی در بیماران قبل و بعد از استئوتومی اسمیت-پترسون برای اصلاح ناهنجاری ستون فقرات بزرگ‌سالان است. مواد و روش‌ها: یک مطالعه سری موردی است. داده‌ها به‌صورت گذشته‌نگر از پرونده بیماران تهیه و استخراج شود. معیارهای ورود به مطالعه عبارت بودند از: سن بالای 18 سال، انجمن بیهوشی آمریکا کلاس خطر ASA III یا کمتر و کاندیدای جراحی انتخابی استئوتومی اسمیت-پیترسون با نشانه اصلی اصلاح ناهنجاری ستون فقرات ساژیتال در سه سال گذشته. تمام رادیوگرافی‌ها و پرسشنامه‌های مربوط به درمان بالینی در آن زمان گنجانده‌شده است. همه بیماران قبل از جراحی تحت رادیوگرافی دیجیتال کامل ایستاده قرار گرفتند. پارامترهای رادیوگرافی و بالینی شامل موارد زیر از پرونده بیماران قبل از عمل و 1 ماه بعد از عمل استخراج شدند. اطلاعات دموگرافیک و بالینی برای هر بیمار به دست آمد: سن، جنس، شاخص توده بدنی (BMI) و... ابتدا اطلاعات پرسشنامه کدگذاری شده و وارد نرم‌افزار SPSS گردیدد. سطح معنی‌داری کمتر از 5 درصد در نظر گرفته شد. نتایج و بحث: 10 بیمار که شرایط ورود به مطالعه را داشتند موردبررسی قرار گرفتند. میزان تغییر در SAV قبل و بعد از اصلاح بدشکلی بعد از عمل به‌طور معنی‌داری کاهش یافته است (0001/0 < P)، میزان بروز لگن نیز از 7/51 به 5/52 بعد از جراحی افزایش‌یافته است که ازنظر آماری معنی‌دار نیست. (0.269). شیب لگن پس از جراحی از 7/28 به 5/23 کاهش یافت (002/0=P). شیب ساکرال از 5/23 به 4/29 افزایش یافت (002/0=p). لوردوز کمری نیز پس از جراحی از 5/8 به 1/42 افزایش یافت (0001/0>p). میزان کیفوز قفسه سینه نیز پس از جراحی از 4/24 به 2/25 افزایش یافت (003/0=P). کاهش معنی‌داری در VAS از 7.7 به 1/3 بعد از جراحی مشاهده شد (00001/0>P). نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج نشان داده شده است که اصلاح ناهنجاری با روش استئوتومی اسمیت-پترسون می‌تواند وضعیت بالینی و رادیوگرافیک بیماران را در یک پیگیری کوتاه مدت بهبود بخشد.

چکیده چکیده: مقدمه: بیماری های ستون فقرات از شایع‌ترین علل مراجعه به کلینیک‌های ارتوپدی و از علل فراگیر جراحی‌های ارتوپدی است. جراحی ستون فقرات در کاهش درد و بهبود عملکرد در بیماران با شرایط خاص آرتروز مفید است. این مطالعه به بررسی علل جراحی مجدد در بیماران با جراحی قبلی ستون فقرات پرداخته شده است. مواد و روش‌ها: در مطالعه کوهورت گذشته‌نگر حاضر، تعداد 40 نفر از افراد مراجعه‌کننده به یک واحد آموزشی که تحت جراحی ستون فقرات قرار گرفته بودند و در زمان مراجعه بر اساس معیارهای تشخیصی و بالینی نیازمند عمل مجدد بودند، بررسی شدند. بیماران به‌صورت در دسترس انتخاب شدند اطلاعات دموگرافیک (شامل سن، جنسیت، بیماری زمینه‌ای و Body mass index (BMI)) توسط فرم جمع‌آوری اطلاعات از پرونده‌های بیماران جمع‌آوری شد. به‌علاوه، تشخیص بیماری ستون فقرات، نوع جراحی قبلی، تعداد فیوژن‌ها، سابقه تعداد عمل جراحی ستون فقرات، طبقه‌بندی Roussouly و T-score و هم‌چنین مقادیر پارامترهای رادیوگرافیک شامل sagittal vertical angle (SVA)، pelvic incidence (PI)، lumbar lordosis (LL)،sacral slope (SS) و pelvic tilt (PT) وارد چک‌لیست شدند. نتایج و بحث: شایع‌ترین علت جراحی ستون فقرات، تنگی کانال بود که در 37 بیمار وجود داشت. در مورد نوع عمل جراحی، شایع‌ترین جراحی دیسککتومی و فیوژن بود که به ترتیب در 30 بیمار (75 درصد) و 27 بیمار (5/67 درصد) انجام شده بود. بر اساس طبقه‌بندی Roussouly، 30 بیمار (75 درصد) 35 SS< درجه و 10 بیمار (25 درصد) SS>35 درجه داشتند. میانگین BMI بیماران 6/2±28/28 کیلوگرم بر مترمربع بود میانگین T-score در دانسیتومتری استخوان 06/1±8/1- بود. میانگین اندازه SVA برابر 19/2±12/7 سانتی‌متر، میانگین زاویه PI برابر 80/10±12/52 درجه، میانگین زاویه LL برابر 56/15±42/23 درجه، میانگین اندازه اختلاف زوایای PI و LL برابر 30/15±25/29 درجه، میانگین زاویه SS برابر 69/10±85/27 درجه و میانگین زاویه PT برابر 62/7±82/23درجه بود. اندازه SVA در 35 بیمار (5/87درصد) غیرنرمال بود، اندازه PI در 14 بیمار (35 درصد)، اختلاف PI و LL در 35 بیمار (5/87 درصد)، اندازه SS در 34 بیمار (85 درصد) و اندازه PT در 29 بیمار (5/72درصد) غیرنرمال بود. اختلاف معناداری در SVA، PI، اختلاف PI و LL، SS و PT بین گروه‌های نرمال و غیرنرمال وجود داشت (001/0 P-value<). سن بالا، سابقه بیماری‌های همراه، BMI بالا و ابتلا به استئوپنی و استیوپروز و هم‌چنین فاکتورهای حین عمل مثل عدم ‌اصلاح لوردوز کمری و sagittal balance و اصلاح زوایا در عمل جراحی موجب افزایش ریسک شکست در عمل جراحی و نیاز به عمل جراحی مجدد گردید. نتیجه‌گیری: استئوپنی و استیوپروز و عدم اصلاح لور دوز کمری و برقرار نشدن sagittal balance و یا اصلاح زوایا در عمل جراحی می‌توانند باعث نیاز به عمل مجدد بشوند.

چکیده اسکولیوز ایدیوپاتیک نوجوانان (AIS) یک ناهنجاری سه‌بعدی ستون فقرات و عامل ناتوانی‌های جسمی-روانی است. درمان پیش ‌از جراحی برای بهبود ظاهر بیمار و حفظ عملکرد ستون فقرات حیاتی است. جراحی اصلاحی، تحرک و تعادل ستون فقرات را بازمی‌گرداند. در موارد دو انحنای هم‌زمان، فیوژن انتخابی با اصلاح یک انحنا، موجب اصلاح خودبه‌خودی انحنای دوم می‌شود. این روش به دلیل حفظ حرکت بیشتر ستون فقرات موردتوجه جراحان است، ولی کمبود اطلاعات، مانع استفاده گسترده از آن شده است. مطالعه حاضر فیوژن انتخابی توراکولومبار/لومبار را بررسی کرده و نتایج جراحی و عوارض آن را برای جراحان تشریح می‌کند تا انتخاب روش جراحی تسهیل شود. شواهد تأیید می‌کنند که فیوژن انتخابی توراسیک برای AIS مؤثر و ایمن است و اصلاح قابل توجهی را ارائه می‌دهد، کیفیت زندگی را بهبود می‌بخشد و عوارض کمتری در مقایسه با رویکردهای گسترده دارد. تحقیقات آینده معیارهای انتخاب بیمار را بهبود بخشیده و اثرات بلندمدت را بررسی کنند.

چکیده مقدمه و هدف: از دست دادن لوردوز عامل مهمی در ایجاد انحطاط ستون فقرات است. روش‌های درمانی متعددی در اصلاح لوردوز سگمنتال در مهره‌های لومبوساکرال وجود دارد. در این مطالعه به مقایسه میزان اصلاح لوردوز لومبار بیماران تحت جراحی پستریور لومبار اینتربادی فیوژن با استفاده از peek cage و ایمپکشن آلوگرافت پرداخته شد.
روش کار: در این کار آزمایی بالینی اصلاح لوردوز لومبار بعد از جراحی پستریور لومبار اینتربادی فیوژن در بیماران مراجعه‌کننده به بیمارستان فیروزگر در سال 1401 بررسی شد. تعداد 21 بیمار به‌طور تصادفی در دو گروه درمان با ایمپکشن آلوگرافت (10 بیمار) و درمان با استفاده از Peek cage (11 بیمار) بررسی شدند. اصلاح لوردوز قبل و روز بعد از جراحی و همچنین شدت درد و عوارض جانبی بعد از گذشت 2 هفته از جراحی در بیماران بررسی شد. نتایج با استفاده از نرم‌افزار SPSS ورژن 25 تجزیه و تحلیل شدند.
یافته‌ها: میانه سن بیماران 56 سال و 1/38 درصد مرد بودند. نتایج نشان داد در هر دو رویکرد درمانی ایمپکشن آلوگرافت (001/0>P) و استفاده از Peek cage (0001/0>P) لوردوز لومبار بعد از عمل جراحی در مقایسه با قبل از جراحی به‌طور معنی‌داری افزایش یافت. درصد تغییرات در زاویه لوردوز در روش ایمپکشن آلوگرافت به‌طور معنی‌داری بیشتر از استفاده از Peek cage بود (01/0=P). تفاوت معنی‌داری در شدت درد پس از جراحی در دو روش وجود نداشت. هیچ عوارض جانبی جدی در هیچ کدام از بیماران دو گروه گزارش نشد.
نتیجه‌گیری: ایمپکشن آلوگرافت اصلاح لوردوز لومبار بیشتری را در مقایسه با کاربرد Peek cage در بیماران تحت جراحی پستریور لومبار اینتربادی فیوژن ارائه می‌دهد.

چکیده کیفوزمادرزادی نوعی دفورمیتی ستون فقرات است که درنتیجه اختلال در ساخته‌شدن قسمت قدامی مهره‌ها در صفحهٔ ساژیتال در مراحل اولیه جنینی ایجادمی شود. اطلاعات مربوط به یافته های دموگرافیک و آنومالیهای همراه در این بیماران بر اساس هر منطقه و کشور میتواند در اتخاذ روش های درمانی مناسب تر در آن جامعه کمک کننده باشد.
روش کار
این مطالعه یک نوع مطالعه مقطعی گذشته‌نگر است که بر روی ۱۰۸ بیمار انجام‌شده است. در این مطالعه معیارهای دموگرافیک و رادیولوژیک در بیمارانی که به علت کایفوز مادرزادی در این بیمارستان جراحی‌شده بودند از قبیل سن، جنس،BMI، وجود آنومالی‌های قلبی، آنومالی‌های دستگاه ادراری تناسلی، آنومالی‌های نخاعی، تیپ کیفوز و زاویه Cobbs قبل و بعد از جراحی در پرونده بیماران جمع‌آوری وبررسی و تحلیل شد.
یافته ها
از بین این بیماران ۷۴ نفر در تیپ ۱ کایفوز مادرزادی قرار گرفتند، ۲۱ نفر در تیپ ۲ و ۱۳ نفر در تیپ ۳ قرار گرفتند که شامل ۶۹ بیمار زن (۶۳.۹%) و ۳۹ بیمار (۳۶.۱%) مرد بود. میانگین سنی بیماران در زمان بررسی و بروز علائم 6.5 سال و میانگین سنی در زمان انجام عمل جراحی، 16.5 بود. آنومالی قلبی در ۳۸ بیمار، آنومالی دستگاه ادراری تناسلی در ۱۴ بیمار و آنومالی نخاعی در ۳۹ بیمار وجود داشت.ابتلا به آنومالی قلبی با تیپ کیفوز مادرزادی ارتباط معنی‌دار آماری داشت؛ به این صورت که ابتلا به آنومالی قلبی در تیپ یک به‌طور معنی‌داری از دو تیپ دیگر بیشتر بود.
نتیجه گیری
با توجه به نتایج حاصل‌شده فراوانی تیپ یک بیشتر از بقیه موارد است که با مطالعات قبلی همسو است. میانگین سنی بیماران در زمان عمل جراحی، در تیپ سه کیفوز مادرزادی به‌طور معنی‌داری از دو تیپ دیگر کمتر بود که می‌تواند با سرعت پیشرفت بالای آن مرتبط باشد. آنومالی نخاعی، قلبی و دستگاه ادراری تناسلی به ترتیب فراوان‌ترین آنومالی‌های مشاهده‌شده در بیماران بودند.

چکیده پیش‌زمینه: ورتبروپلاستی از راه پوست (Percutaneous Vertebroplasty) به عنوان یک روش درمانی مؤثر و نسبتاً جدید می‌تواند مهره‌های شکسته را تقویت کند و درد شکستگی‌های ناشی از پوکی استخوان را کاهش دهد. مطالعة حاضر به منظور دستیابی به نتایج چنین درمانی در شکستگی‌های مهره‌های ناشی از پوکی استخوان انجام شد.
مواد و روش‌ها: در طی این مقاله، تمام بیماران مبتلا به شکستگی مهره‌های پوکی استخوان که عمل ورتبروپلاستی را انجام داده بودند، قبل و بعد از ورتبروپلاستی توسط VAS (Visual Analogue Scale) مورد بررسی قرار گرفتند. عوارض بعد از ورتبروپلاستی، عفونت (infection)، ضایعة عصبی (nerve lesion)، نشت سیمان مهرة اضافی (extra vertebrae cement leakage)، نشت سیمان به ریه و شکستگی مهرة مجاور (cement-to-lung leakage and adjacent vertebrae fracture) ثبت شد. داده‌های آماری وارد نرم افزار آماری SPSS نسخه 24 شد و تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از آزمون‌های مربع کای (Chi-square) و تی مستقل (independent t-test) انجام شد.
یافته‌ها: از میان 40 مورد بررسی شده، 10 مورد (25%) مرد و 30 مورد (75%) زن بودند. میانگین سنی بیماران بین 26 تا 76 سال بود. میانگین مقیاس بینایی آنالوگ قبل از ورتبروپلاستی 06/8 و بعد از ورتبروپلاستی 34/1 بود. عارضة جانبی مشاهده شده ناشی از نشت سیمان از مهره‌های اضافی بود که در 8 مورد (16%) نمایان شد. هیچ‌گونه عوارضی از عفونت، آسیب عصبی، نشت سیمان به ریه‌ها و شکستگی مهره‌های مجاور مشاهده نشد. بر اساس ارزیابی تحلیلی، بین میانگین مقیاس آنالوگ دیداری قبل از ورتبروپلاستی با در نظر گرفتن جنسیت (485/0=p) و سن (134/0=p) تفاوت آماری معنی‌داری وجود نداشت. همچنین تفاوت آماری معنی‌داری بین میانگین مقیاس بینایی آنالوگ بعد از ورتبروپلاستی با در نظر گرفتن جنسیت (325/0=p) و سن (809/0=p)  وجود نداشت. اما میانگین مقیاس بینایی آنالوگ بعد از ورتبروپلاستی نسبت به قبل از ورتبروپلاستی کاهش معنی‌داری داشت (0001/-=p). مهرة دوم کمری شایع‌ترین مهرة درگیر بوده است.
نتیجه‌‌گیری: بر اساس نتایج مشاهده شده، ورتبروپلاستی از راه پوست می‌تواند شدت درد را در بیماران مبتلا به شکستگی‌های استئوپروتیک مهره کاهش دهد.
 

چکیده پیش زمینه: عمل جراحی فیوژن ستون فقرات در سال‌های اخیر به‌عنوان یکی از رایج‌ترین درمان‌ها برای آسیب‌های ستون فقرات مطرح است. همچنین کیج‌های بین مهره‌ای که جایگزینی برای دیسک‌های بین مهره‌ای آسیب‌دیده در این عمل‌های جراحی هستند طی دهه‌های گذشته، دست‌خوش تغییرات گسترده‌ای در زمینه طراحی و مواد اولیه شده‌اند. این تغییرات از ساخت کیج‌های ساده تیتانیومی با روش‌های رایج ساخت و تولید تا کیج‌های شخصی‌سازی‌شده متخلخل تیتانیومی توسط تکنولوژی ساخت افزودنی یا کیج‌های پلیمری پوشش‌دهی‌شده با تیتانیوم، کاملاً قابل‌مشاهده است.
مواد و روش ها: در بین تمامی مواد اولیه که در ساخت کیج‌های بین مهره‌ای کاربرد دارد پلیمر پلی اتراتر کتون (PEEK) و فلز تیتانیوم، از رایج‌ترین مواد هستند. هرکدام از این دو ماده، مزایا و معایب خود را دارند و در مطالعات زیادی به مقایسه آنها پرداخته شده است. دو معیار نرخ فرونشست و نرخ جوش‌خوردگی معیارهای اصلی در مطالعات بالینی صورت‌گرفته برای مقایسه این دو نوع کیج می‌باشند.
یافته‌ها: در این بررسی سعی شده است با مرور جامع مطالعات کلینیکی چاپ شده در زمینه مقایسه دو کیج تیتانیومی و PEEK به جمع‌بندی و مقایسه جامع این دو نوع کیج پرداخته شود.
 نتیجه گیری: پس از بررسی مطالعات انجام شده مشخص گردید در رابطه با نرخ فرونشست، هر دو گروه نتایج نسبتاً مشابهی ارائه داده‌اند و برتری خاصی در هیچ‌کدام از کیج‌های تیتانیومی یا PEEK وجود ندارند اما کیج تیتانیومی در نرخ جوش‌خوردگی، نتایج بهتری ارائه کردند و در کلینیک درصد موفقیت بالاتری نسبت به کیج PEEK گزارش شده است.