مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران

چکیده Background and purpose: Despite its effectiveness as a therapeutic intervention, Total Knee Arthroplasty (TKA) is sometimes followed by joint infection as a serious postoperative complication. That is why this study aimed to investigate the effect of modified irrigation on the frequency of knee joint infection following TKA.

Methods: In this descriptive, cross-sectional study, 1201 patients undergoing TKA in private medical centers in Ardabil were investigated. For the selection of the patients to be included in the study, census sampling method was used. The information about each of the patients including their age, sex, education level, underlying diseases with or without infection, the type of infection, and laboratory test results (including WBC, hemoglobin, ESR, creatinine, blood sugar, platelet count, urea, and PMN) was obtained via checking their medical records, asking their treating doctor, and getting information from the patients themselves. The obtained data were analyzed using SPSS Software.

Findings: Out of the total number of patients, 586 (48.8%) were female and 615 (51.2%) were male. The mean age of the patients was 64.8±6.1 years. Acute or chronic deep infections were not observed in any of the patients following the surgery. In 2 of the patients, late hematogenous infection in the respiratory and urinary systems was detected. Non-purulent wound drainage was observed to be released from the surgical site in 11 patients. Also, lack of full closure of wound was observed in 4 of the patients under investigation. Fistula, however, was not observed in any of the patients. 
Conclusion: As the result of using modified irrigation method after TKA, no occurrences of joint infection (acute or chronic) or fistula were observed. This method was only found to be associated with late hematogenous infection and other non-infectious complications such as non-purulent wound drainage and lack of full closure of wounds.

چکیده Background: Anterior cruciate ligament (ACL) reconstruction is a commonly performed procedure to restore the stability of the knee. However, there is still no consensus on the optimal approach for determining the position of the tibial and femoral tunnels. In this study, we aimed to evaluate the effect of endobutton positioning on the clinical outcomes of the patients who underwent ACL reconstruction.
Methods: We evaluated 100 adult patients who underwent single-bundle ACL reconstruction surgery at our institution. The patients were categorized based on the position of the femoral endobutton observed in lateral and AP radiographs. We investigated the relationship between the position of the femoral endobutton in lateral and AP radiographs and the clinical outcomes of range of motion (ROM), Pivot Shift examination, and knee function scores at the 6-month follow-up.
Results: The Intermediate group had the largest number of patients, but there were no significant differences in the clinical examination results and knee function among these groups. Although the majority of individuals fell into the <39% group, there were no significant differences in clinical outcomes and knee function across these groups.
Conclusion: In conclusion, our study found no significant relationship between the position of the femoral endobutton as determined by radiography and the clinical examination results and knee function. These findings suggest that further research is needed to better understand the optimal approach for determining the position of the tibial and femoral tunnels and the appropriate grip for ACL reconstruction.

چکیده اهداف:

شکستگی انتهای دیستال استخوان رادیوس (DRF) در بین شکستگی‌های کودکان بیشترین میزان بروز را دارد. درمان شکستگی‌های انتهای دیستال رادیوس در کودکان باید تا حد امکان غیرتهاجمی باشد و نیازمند مراقبت‌های قطعی برای جااندازی و تثبیت مناسب است. این مطالعه با هدف ارزیابی عوارض کوتاه‌مدت پین‌گذاری شکستگی‌های رادیوس در کودکان، کمک به جراح برای تصمیم‌گیری مناسب براساس شرایط بیماران، و همچنین جستجوی راهکارهایی برای کاهش عوارض طراحی شده است.
روش‌ها:

در این مطالعه کوهورت، بیماران مبتلا به شکستگی انتهای دیستال رادیوس، در محدوده سنی ۳ تا ۱۵ سال، که به بیمارستان شهید مدنی کرج مراجعه کرده بودند، مورد ارزیابی قرار گرفتند. پس از اخذ رضایت‌نامه از بیماران، ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و نوع شکستگی در بیمارانی که تحت عمل پین‌گذاری شکستگی انتهای دیستال رادیوس قرار گرفتند، جمع‌آوری شد. سپس عوارض بیماران بر اساس نمرات Clavien-Dindo-Sink و Dahl در هفته‌های چهارم و پنجم و همچنین سه و شش ماه پس از عمل جراحی ارزیابی شدند.
یافته‌ها:

براساس نمره Clavien-Dindo-Sink، ۹۶ مورد بدون عارضه، ۳۵ مورد با عوارض درجه ۱، ۲۷ مورد با عوارض درجه ۲، ۹ مورد با عوارض درجه ۳ و ۱ بیمار با عوارض درجه ۴ بودند. در بررسی نمره عوارض محل عمل DahlPin، ۱۰۸ مورد بدون عارضه محل عمل، ۳۰ مورد با عوارض درجه ۱، ۲۲ مورد با عوارض درجه ۲، ۶ مورد با عوارض درجه ۳ و ۲ مورد با عوارض درجه ۴ بودند. همچنین چهار مورد نوروپراکسی گذرا و ۲۰ مورد محدودیت دامنه حرکتی گزارش شد.
نتیجه‌گیری:

نتایج به‌دست‌آمده از این مطالعه درک جامع‌تری از عوارض و نقاط ضعف روش درمانی پین‌گذاری از طریق پوست در بیماران با شکستگی انتهای دیستال رادیوس ارائه می‌دهد.

چکیده آرنج تنیس بازان بازان یا اپی کندیلیت خارجی بازو معمولا با ناتوانی مزمن همراه است و تاکنون درمان مناسب و قابل قبولی که تاثیر کامل داشته باشد، معرفی نشده است لذا یافتن راه درمان این بیماری امری ضروری است. بنابراین هدف از این مطالعه بررسی تأثیر کورتیکواستروئید بر درد و عملکرد بیماران مبتلا به آرنج تنیس بازان می باشد. این مطالعه بر روی 43 بیمار انجام گرفت (21 نفر در گروه نرمال سالین و 22 نفر در گروه کورتیکواستروئید). بیماران به صورت تصادفی در دو گروه قرار گرفتند و داروهای مورد نظر برای بیماران تجویز شد و درد و عملکرد در بیماران 1 ماه و 3 ماه بعد ثبت شد. آزمونهای کای اسکویر و من ویتنی جهت مقایسه داده ها استفاده شد. نتایج مطالعه ما نشان داد که هر دو روش درمانی تزریق کورتیکواستروئید و نرمال سالین در کوتاه مدت سبب بهبود درد و عملکرد بیماران بر اساس پرسشنامه DASH در شد (P<0.05) اما در طولانی مدت (3 ماه پس از مداخله) مشابه با نرمال سالین، شاهد برگشت علائم بودیم به گونه ایی که نمره درد بین 5/0 تا یک واحد افزایش داشته و نمره DASH بین 5 تا 10 واحد افزایش داشت. در نتیجه میتوان دریافت که تزریق کورتیکواستروئید برتری نسبت به نرمال سالین نداشته و هر دو روش در طولانی مدت تاثیرکمی داشته و در کوتاه مدت موثرتر میباشند و با توجه به عوارض بالای کورتیکواستروئید، درمان به روش نرمال سالین بهتر میباشد.

چکیده زمینه: علیرغم کاهش انتقال و مرگ و میر ناشی از کرونا ویروس (COVID-19) درجهان، این عفونت همچنان یکی از چالش های مهم جراحان ارتوپد محسوب می شود. مطالعه با هدف ارزیابی تاثیر عفونت COVID-19، بر عوارض، شیوع، میزان و مرگ و میر و عوامل پیش بینی کننده پیامد های جراحی شکستگی های پروگزیمال فمور انجام شد.روش کار: مطالعه ی مشاهده ای آینده نگر حاضر، بر روی 611 بیمار PPF مشکوک به کووید-19 که بین سال های 1392- 1390 در بیمارستان فیروزگر وابسته به دانشگاه علوم پزشکی ایران تحت عمل جراحی قرار گرفتند، انجام شد. 59 بیمار با تشخیص قطعی کووید-19 شناسایی شدند. با استفاده از روش تطبیق سازی فراوانی، میزان مرگ و میر 30 روزه، عملکرد لگن، میانگین طول مدت بستری و احتمال بستری در بخش مراقبت های ویژه را بین بیماران مبتلا و غیر مبتلا به کووید-19 را مقایسه کردیم.یافته ها:میزان مرگ و میر 30 روزه در گروه مبتلا به کووید- 19 به طور چشم گیری بیشتر بود ( 8/28 % در مقابل 2/10 %، سطح معناداری= 018/0). در آخرین پیگیری،میانگین امتیاز هیپ هریس (HHS) در بیماران مبتلا به کووید-19 کمتر بود.نتایج تجزیه و تحلیل چند متغیره نشان داد که میزان عفونت، میانگین مدت بستری در بیمارستان و میزان بستری در بخش مراقبت های ویژه دربیماران مبتلا به کووید-19 بیشتر است. افزایش سن، فشار خون بالا، سیگار کشیدن به طور قابل توجهی خطر پیامدهای پس از جراحی را در بیماران PPF افزایش می دهد.نتیجه‌گیری: ابتلا به کووید-19، میزان مرگ و میر،میانگین طول مدت بستری و احتمال بستری در بخش مراقبت های ویژه را افزایش و میانگین امتیاز HHS رادر جمعیت هدف کاهش می دهد. اهمیت این نتایج در بیماران مسن، مصرف کننده سیگار و مبتلا به فشار خون، بیشتر می باشد.واژه‌های کلیدی:شکستگی پروگزیمال فمور- میزان مرگ و میر- بیماری کرونا ویروس 2019- کووید-19 – پیش بینی کننده ها

چکیده مقدمه: درد زانو, یکی از شایع‌ترین شکایات اسکلتی -عضلانی در اطفال و نوجوانان است. تشخیص افتراقی‌های نسبتاً وسیعی برای مونوارتریت زانو وجود دارد یکی از علل درد , و تورم زانو منیسک دیسکوئید است که به عنوان شایع‌ترین آنومالی مادرزادی زانو می‌تواند با طیف وسیعی از علائم نظیر درد، تورم وعلائم مکانیکال شامل ایجاد صدای کلیک(clicking، snapping، popping و قفل شدن((locking زانو بروز کند بنابراین لازم است با شناخت دقیق این بیماری ،از سایر بیماری هایی که این علائم را نشان می دهند افتراق داده شود .هدف از این مطالعه معرفی بیماری با درد و تورم مزمن زانو و با تشخیص منیسک دیسکوئید است تا نشان دهیم ظن بالینی قوی لازم است تا بتوانیم این بیماری را در کودکان به ویژه در مواردی که در سنین پایین بروز می کند تشخیص دهیم .
معرفی case: بیمار دختر ۶ ساله‌ایست که با درد و تورم و محدودیت حرکتی زانوی چپ از ۴ سال قبل مراجعه کرده و در این مدت با تشخیص JRA تحت درمان قرار گرفته است و به دلیل عدم پاسخ به درمان با ارجاع به کلینیک زانو و پس از معاینه و بررسی، منیسک دیسکوئید به عنوان بیماری واقعی وی تشخیص داده شد و تحت درمان آرتروسکوپیک saucerization و ترمیم منیسک لترال قرار گرفت.
استنتاج(conclusion) با توجه به این مطالعه، منیسک دیسکوئید می‌بایست به عنوان یک تشخیص افتراقی مهم در کودکانی که با درد و تورم زانو مراجعه می‌کنند در نظر گرفته شود.

چکیده آسیب های اندام فوقانی شامل طیف گسترده ای از تظاهرات، از زخم های کوچک پوستی تا آسیب های شدید است که نیاز به پیوند عضو مجدد و جراحی های ترمیمی دارند. در اینجا ما یک آسیب قطع عضو و له شدن اندام فوقانی را در یک نوزاد 7 ماهه به دنبال تصادف وسیله نقلیه موتوری ، ارائه می‌کنیم که منجر به ری پلنتاسیون و روش بازسازی شد. یک عمل ری پلنتاسیون و بازسازی تحت بیهوشی عمومی انجام شد. یک ماه بعد، به دلیل نکروز، عمل باز کردن مچ دست انجام شد. استخوان ها با دو پین ثابت شدند. ماهیچه‌ها و تاندون‌های زیر ترمیم شدند: فلکسورانگشتان پروفوندوس (تاندون‌های اعداد 4 و 5)، اکستانسور کارپی رادیالیس برویس، اکستانسور کارپی اولناریس، و فلکسور کارپی اولناریس. شریان های رادیال و اولنار راست آناستوموز شدند و برای محافظت از اندام آسیب دیده از اسپلینت استفاده شد. پس از 6 ماه پیگیری، در معاینه اندام فوقانی نزدیک به مچ دست، معاینه حسی شامل لامسه، درد، دما و احساس لرزش طبیعی بود.

چکیده در سال‌های اخیر، آگاهی از پوکی استخوان در کودکان افزایش یافته است، وضعیتی که می‌تواند منجر به ضعیف شدن استخوان‌ها و افزایش خطر شکستگی در کودکان شود. ضروری است که پزشکان کودکان در مورد این مسئله آگاهی داشته باشند تا بتوانند بیماران مبتلا به پوکی استخوان یا در معرض خطر را شناسایی و درمان کنند. عوامل ژنتیکی و اختلالات مختلف در تشکیل و کیفیت استخوان نقش دارند. استئوژنز ایمپرفکتا شایع‌ترین وضعیت ژنتیکی مرتبط با پوکی استخوان اولیه است. پوکی استخوان ثانویه می‌تواند در کودکان مبتلا به بیماری‌های مزمن رخ دهد. اشعه ایکس می‌تواند به تشخیص این وضعیت کمک کند. پیشگیری در مدیریت پوکی استخوان کودکان کلیدی است، زیرا درک توسعه طبیعی استخوان‌ها امکان تشخیص و درمان زودهنگام را فراهم می‌کند. داروها می‌توانند به جلوگیری از از دست دادن استخوان در بیماران کودکان کمک کنند. تعریف پوکی استخوان کودکان شامل توده استخوانی کم و شکستگی‌های قابل توجه است. عواملی مانند ژن‌ها، داروها، کمبود حرکت و استفاده از کورتیکواستروئیدها می‌توانند به پوکی استخوان در کودکان کمک کنند. گزینه‌های درمانی برای پوکی استخوان کودکان محدود است، اما عوامل آنابولیک و بیسفوسفونات‌ها ممکن است استفاده شوند. نظارت و پیگیری دقیق برای جلوگیری از شکستگی‌های بیشتر ضروری است. مهم است که پزشکان کودکان تشخیص و درمان پوکی استخوان کودکان، همچنین عوامل سبک زندگی و اثربخشی روش‌های درمانی را درک کنند.