مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران

چکیده چکیده مقدمه: شکستگی‌های داخل‌مفصلی پیلُن در انتهای دیستال تیبیا از شدیدترین انواع شکستگی‌ها هستند و پیامدهای عملکردی طولانی‌مدت و گسترده‌ای ایجاد می‌کنند. با وجود پیشرفت‌های اخیر در روش‌های جراحی، پروتکل‌های مدیریتی استاندارد و الگوهای دقیق بهبودی همچنان مورد بحث و بررسی‌ هستند. هدف این مطالعه مقایسه‌ی نتایج عملکردی و میزان عوارض پس از درمان جراحی شکستگی‌های پیلُن با دو روش ریداکشن باز و فیکساسیون داخلی (ORIF) و استئوسنتز با پلیت کم‌تهاجمی (MIPO) و همچنین بررسی نقش سن در روند بهبود و بروز عوارض است. مواد و روش‌ها: این مطالعه‌ی کوهورت آینده‌نگر بر روی ۱۸۳ بیمار مبتلا به شکستگی پیلُن نوع B یا C انجام شد که همگی در یک مرکز ترومای واحد تحت درمان جراحی قرار گرفتند. سطح بهبودی عملکردی پس از آسیب با استفاده از شاخص عملکرد پا (FFI) اندازه‌گیری شد. عوارض پس از جراحی و زمان بازگشت بیمار به فعالیت‌های روزمره ثبت شد. برای ارزیابی روند تغییرات نمرات FFI از آنالیز واریانس با اندازه‌گیری‌های مکرر استفاده شد. نتایج و بحث: در تمام زیرمقیاس‌های FFI بهبودی معنا‌داری مشاهده شد (۰۰۱/۰>P) بیشترین میزان بهبود در ۶ ماه نخست رخ داد. میانگین زمان بازگشت به فعالیت ۵/۲۵±۵/۷ هفته بود. عوارض شامل بدجوش‌خوردگی (۲۳ درصد)، عدم جوش‌خوردگی (۶/۳۰ درصد)، عفونت عمقی (۸/۱۵ درصد)، لق شدن ایمپلنت (۸/۱۴ درصد) و نیاز به عمل مجدد (۶/۳۶ درصد) است. نتیجه‌گیری: درمان جراحی شکستگی‌های پیلُن موجب بهبود قابل‌توجه عملکرد بیمار می‌شود، اما عوارض همچنان شایع هستند. سن بیمار نقش مهمی در پیش‌آگهی دارد. بنابراین، برنامه‌ریزی دقیق پیش از عمل، پایش نزدیک پس از جراحی و توان‌بخشی فردمحور برای دستیابی به بهترین نتیجه‌ی ضروری است.

چکیده چکیده: تخریب شدید استخوان استابولوم پس از تعویض کامل مفصل ران (THA)، یک چالش بازسازی استخوانی پیچیده محسوب می‌شود. سیستم‌های طبقه‌بندی رایج مانند Paprosky، ممکن است در موارد شدید به‌خوبی نتوانند شکل و وسعت نقص را توصیف کنند. همچنین، استراتژی‌های قبلی برای جراحی رویژن، در چنین مواردی اغلب ناکارآمد و غیرایمن هستند. بیمار آقای ۷۱ ساله بود که چهار سال پس تعویض اولیه مفصل ران چپ، با درد و ناپایداری مفصل مذکور مراجعه کرده بود. تصویربرداری‌ها یک نقص وسیع در استابولوم همراه با استئولیز شدید در محل پروتز نشان دادند که شامل از بین رفتن کامل کالمن خلفی، دیواره داخلی، دیواره خلفی، لبه تحتانی و ایسکیوم بود و فقط کالمن و دیواره قدامی سالم مانده بود. کاپ استابولار نیز به داخل لگن نفوذ و به سمت مثانه مهاجرت کرده و همچنین جابه‌جایی سنترال داشت. یک عمل جراحی بازسازی پیچیده دو مرحله‌ای انجام شد که شامل بالا بردن مرکز مفصل ران (Hip Center) به جبران کوتاهی اندام به وسیله ی افزایش طول استم فمور توسط پروتز لانگ استم بود.. پس از جراحی دو مرحله‌ای ریویژن، بیمار دچار دررفتگی پروتز شد که نیاز به جراحی سوم داشت. در این جراحی، یک کاپ Bipolar به‌صورت دستی، با سرمتّه های آهنی، سوراخ شد تا امکان عبور سیمان استخوانی از طریق سوراخ‌ها برای فیکساسیون بهتر فراهم گردد. همچنین، از سیمان استخوانی بر روی سر پیچ‌هایی که بالای کاپ قرار داده شده بودند استفاده شد تا داربستی جهت پایداری بیشتر ایمپلنت ایجاد کند و خطر دررفتگی کاهش یابد. این مورد بالقوه می تواند نشاندهنده‌ی یک زیرگروه جدید از نقص استخوانی استابولوم باشد که در طبقه‌بندی‌های فعلی گنجانده نشده است. این مورد نشان‌دهنده نیاز به به‌روزرسانی سیستم‌های طبقه‌بندی برای پوشش الگوهای غیرمعمول نقص استابولوم است و یک تکنیک تثبیت نوین را معرفی می‌کند که می‌تواند نتایج درمانی را در جراحی‌های ریویژن مفصل ران با تخریب وسیع استخوان بهبود بخشد.

چکیده مقدمه: استئوآرتریت مفصل لگن یک بیماری شایع است که ۱۰-۱۵٪ از افراد بالای ۶۰ سال را تحت تأثیر قرار می‌دهد و موجب درد و ناراحتی شدید می‌شود. درد کمر نیز در سالمندان شیوع بالایی دارد. سندرم لگن-ستون فقرات شامل رابطه بین دردهای ستون فقرات و بیماری‌های مفصل لگن و تغییرات پس از جراحی بازسازی لگن، به‌ویژه تعویض کامل مفصل لگن است. تأثیر این جراحی بر ساختار بیومکانیکی ستون فقرات و لگن به‌طور کامل شناخته نشده است. این مطالعه تغییرات معیارهای بالینی و رادیولوژیک راستای ساژیتال ستون فقرات را پس از تعویض کامل مفصل لگن بررسی می‌کند. مواد و روش‌ها: در این مطالعه، ۱۵ بیمار که تحت تعویض کامل مفصل لگن دریک بیمارستان قرار گرفتند، از نظر معیارهای رادیولوژیک (Sacral Slope، لوردوز کمری و فاصله S1-L1) و معیارهای بالینی شامل درد کمر (PSFS)، سطح فعالیت روزمره (PSEQ) و دامنه حرکت فلکسیون مفصل هیپ قبل و ۳ ماه پس از عمل ارزیابی شدند. نتایج و بحث: تغییرات رادیولوژیک پس از جراحی معنادار نبود، اما کاهش درد کمر (1/1 ± 01/5 -، 001/0 P<)، افزایش سطح فعالیت
(1/7 ± 47/23، 001/0 P<) و بهبود دامنه فلکسیون مفصل هیپ (62/19 ± 66/38 ، 001/0 P<) مشاهده شد. همچنین، بیماران با BMI بالاتر، بهبود فعالیت کمتری داشتند (047/0P=). نتیجه‌گیری: تعویض کامل مفصل لگن باعث کاهش درد کمر، بهبود فعالیت و افزایش دامنه حرکتی فلکسیون هیپ می‌شود، اما این تغییرات با معیارهای رادیولوژیک راستای ساژیتال مرتبط نیستند.

چکیده بیماری کم خونی داسی‌شکل (SCD)، یک اختلال ارثی اتوزومال مغلوب است که به دلیل جهش در ژن β-گلوبین ایجاد می‌شود و اغلب منجر به عوارض اسکلتی مانند نکروز آواسکولار (AVN) سر استخوان فمور، پوکی استخوان، شکستگی‌ها و عفونت‌ها می‌شود. با وجود جراحی‌های محافظت‌کننده از مفصل، بسیاری از بیماران SCD نیاز به تعویض کامل مفصل ران (THA) دارند. با این حال، THA برای این بیماران خطرات قابل توجهی به همراه دارد، از جمله هیپوکسی و انسداد عروقی به دلیل آزاد شدن سیتوکین‌ها در حین عمل جراحی. این گزارش موردی مربوط به یک زن ۲۹ ساله با بیماری SCD است که با درد مکرر در مفصل ران مراجعه کرد. جراحی قبلی او به دلیل بحران سلول داسی‌شکل لغو شده بود. معاینه فیزیکی محدودیت حرکت مفصل ران را نشان داد و تصویربرداری نکروز آواسکولار سر استخوان ران راست را تأیید کرد. پس از مشاوره کامل با متخصص خون، THA بدون سیمان انجام شد. جراحی بدون حادثه بود و با حداقل از دست دادن خون و بدون نیاز به انتقال خون انجام شد. بیمار به خوبی بهبود یافت و در اولین ویزیت پس از عمل در وضعیت پایداری قرار داشت. تعویض کامل مفصل ران در بیماران SCD به دلیل شیوع بالای استئونکروز سر استخوان فمور رایج است، اما این بیماران با خطرات بیشتری از عوارض پس از عمل مواجه هستند. بنابراین، برنامه‌ریزی دقیق قبل از عمل و هماهنگی میان تیم‌های جراحی، بیهوشی و هماتولوژی برای بهینه‌سازی نتایج ضروری است.

چکیده چکیده:
مقدمه: تعویض کامل مفصل لگن یکی از موفق‌ترین و مقرون به صرفه‌ترین روش‌های مداخله‌ای در مراقبت‌های بهداشتی است. مطالعة حاضر به منظور تعیین عوامل مؤثر در ماندگاری طولانی مدت بیماران در بیمارستان بعد از جراحی تعویض کامل مفصل لگن طراحی و اجرا شده است.
مواد و روش انجام کار: در این پژوهش تحلیلی-مقطعی گذشته‌نگر، پرونده‌ 100 بیمار که از مهرماه سال 1396 تا فروردین 1398 تحت جراحی تعویض مفصل لگن قرار گرفته بودند وارد مطالعه شد. بیمارانی که تحت جراحی مجدد تعویض مفصل لگن یا تعویض دو طرفه مفصل لگن قرار گرفته بودند از مطالعه حذف شدند.
یافته‌ها: میانگین مدت زمان بستری برابر 8/1±91/5 روز بود. میانگین سنی بیماران حاضر در مطالعه 79/14±37/56 سال و میانگین مدت زمان جراحی 36/0±76/2 ساعت بود. ارتباط معناداری میان مدت زمان بستری با سن و مدت زمان جراحی مشاهده نشد. زنان 42% جامعه مورد مطالعه را تشکیل می‌دادند 0/46% بیماران سابقة حداقل یک بیماری زمینه‌ای را داشتند. تفاوت معناداری بین زنان و مردان (88/5 در برابر 93/5 روز) و افراد با و بدون بیماری زمینه‌ای (88/5 در برابر 93/5 روز) از نظر مدت زمان بستری وجود نداشت. افرادی که در طی عمل جراحی خون دریافت کرده بودند به طور معناداری طول بستری بیشتری داشتند (63/6 در برابر 57/5 روز). همچنین نوع بیهوشی (عمومی 76/5 روز و نخاعی 22/6 روز) و نوع عمل جراحی (اورژانسی 48/6 روز و انتخابی 79/5 روز) در مدت زمان بستری تأثیر نداشت.
نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که تزریق خون با افزایش مدت زمان بستری در بیماران مرتبط است. ارتباط معناداری بین مدت زمان بستری و جنسیت، سن، سابقة بیماری زمینه‌ای، نوع بیهوشی، نوع عمل جراحی و طول مدت جراحی وجود نداشت.

چکیده اهداف: شیوع شکستگی های آتیپیک فمور در جمعیت سالمند در سراسر جهان از جمله ایران در حال افزایش است. در صورت عدم درمان، این شکستگی ها می تواند منجر به ناتوانی و کاهش کیفیت زندگی بیماران شود.
این مطالعه با هدف بررسی نتایج جراحی در بیماران مبتلا به شکستگی های آتیپیک فمور انجام گردید.
روش کار: این مطالعه کیس سری در بیمارستان رسول اکرم (ص) بر روی بیماران مبتلا به شکستگی های آتیپیک فمور که از سال 1392 تا 1399 تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند، انجام شد. اطلاعات دموگرافیک و بالینی شامل جنسیت، سن، محل شکستگی، نوع جراحی، عفونت و توانایی راه رفتن بعد از عمل جراحی و همچنین نمره هریس هیپ (HHS) و نمره (NRS) یک ماه و یک سال پس از جراحی جمع آوری گردید.
یافته ها: از بین 30 شرکت کننده در این مطالعه، 24 نفر (80%) زن بودند. میانگین سنی بیماران 11.03± 68.66 سال بود. از بیماران، 46.7 درصد تحت عمل جراحی پلاک، 26.7 درصد نیلینگ داخل مدولری و 26.7 درصد تحت عمل جراحی PFNA قرار گرفتند. پس از جراحی، 6 بیمار (20 درصد) توانایی راه رفتن را دوباره به دست آوردند، 20 نفر با عصا یا واکر راه رفتند و 4 نفر قادر به راه رفتن نبودند. امتیاز NRS بیماران پس از جراحی 1.2 ± 2.8 امتیاز کاهش یافت، در حالی که امتیاز هریس هیپ 9.13± 22.56 افزایش یافت (P value> 0.05). پس از جراحی، 13.3 درصد از بیماران دچار عفونت شدند. نوع جراحی تاثیر معنی داری بر عملکرد لگن یا درد بیماران پس از جراحی نداشت (P value> 0.05).
نتیجه‌گیری: میزان عوارض و عفونت‌های بعد از عمل در جراحی‌های شکستگی‌های آتیپیک فمور بیشتر از شکستگی‌های معمولی است و میزان تحرک و رضایت بعد از عمل این بیماران کمتر از حد معمول است.

چکیده هدف: هدف از این مطالعه بررسی میزان اثرعوامل مختلف در پیش آگهی بیماران مسن با شکستگی ناحیه هیپ میباشد تا با پیش بینی دقیق تر از پیش آگهی ، انتخاب نوع درمان جراحی یا غیر جراحی برای پزشک و بیمار راحت تر شود.
روش اجرا و مواد مورد استفاده: این مطالعه اپیدمیولوژیک بر روی بیماران با سن بیشتر از ۶۵ سال که با تشخیص شکستگی ناحیه هیپ در طی یکسال مراجعه کرده اند انجام شد. متغیرهای مستقل شامل جنس، سن بیمار، بیماری های همزمان، زمان سپری شده از شکستگی تا جراحی و نوع بیهوشی و در مورد متغیرهای وابسته امتیاز بارتل، مرگ و میر بعد از عمل و نوع روش درمان ارزیابی شد
یافته‌ها: سن متوسط جمعیت مورد مطالعه (۱۶۳ نفر) ۷.۷ ±۷۸.۷- با بازه سنی ۹۷ـ۶۵ که شامل ۹۱زن (۵۵.۸٪) و ۷۲ مرد (۴۴.۲٪) بود. بیشترین تعداد بیماران ما در بازه سنی ۷۶ تا ۸۵ سال(٪۴۸)قرار داشت. تعداد مرگ و میر در بیمارانی که تحت عمل جراحی قرار نگرفته اند در ماه نخست پس از شکستگی، در شکستگی گردن فمور ۳نفر (٪۱۱.۵) و در شکستگی اینترتروکانتریک نیز ۳ نفر (٪۱۱.۵) بود و همچنین تعداد مرگ و میر در یازده ماه بعدی پیگیری، در شکستگی گردن فمور یک نفر (٪۳.۸) و در شکستگی اینترتروکانتریک ۳ نفر(٪۱۱.۵) بود.
نتیجه‌گیری: در این مطالعه سن بیماران یک فاکتور تعیین کننده مهم میزان مرگ و میر بوده ، به گونه ای که با افزایش سن میزان مورتالیتی نیز افزایش پیدا کرده است،ولی نوع جنسیت در افزایش مرگ و میر موثر نیست

چکیده پیش زمینه: شکستگی هیپ یک مشکل قابل توجه با شیوع و مرگ و میر بالا، به ویژه در بیماران 80 ساله و سنین بالاتر است. در این مطالعه، هدف ما یافتن ویژگی های آماری و درمان بیماری در افراد 80 تا 90 ساله با شکستگی هیپ و همچنین تعیین پیش بینی کننده های عوارض بعد از عمل می باشد.
مواد و روش‌ها: داده ها برای کلیه بیماران 50 ساله یا سنین بالاتر که از ژوئن سال 2015 تا ژوئن 2020 به دلیل شکستگی هیپ  در بیمارستان بستری شده بودند ، به صورت گذشته نگر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. داده های بیماران 80 ساله و بالاتر با افراد زیر 80 سال از همین گروه با هم مقایسه شد.
یافته‌ها: در مجموع 601 بیمار (میانگین سنی 4/9 ± 9/73 سال ، 2/62 درصد زن) شامل این مطالعه شدند. از جمعیت مورد مطالعه، 21 بیمار (3.5٪) با روش محافظه کارانه مداوا شدند و 580 بیمار (96.5٪) تحت عمل جراحی قرار گرفتند. از 580 بیمار تحت عمل جراحی، 170 نفر (3/29 درصد) 80 ساله و با سنین بالاتر بودند. تجزیه و تحلیل رگرسیون لجستیک چند متغیره، نشان داد که سن، وجود فیبریلاسیون دهلیزی و بیماری عروق کرونری پیش بینی کننده های مستقل عوارض بعد از عمل در افراد 80-90 ساله  که تحت عمل جراحی شکستگی هیپ قرار دارند، می باشد.
نتیجه‌گیری: افراد 80-90 ساله  تقریباً یک سوم بیماران مبتلا به شکستگی هیپ را در حالت واقعی نشان می دهد. افزایش سن، بیماری عروق کرونری و فیبریلاسیون دهلیزی پیش بینی کننده عوارض جانبی بعد از عمل در بیمارانی است که تحت عمل جراحی شکستگی هیپ قرار گرفته اند، می باشد.