مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران

چکیده چکیده:
پیش زمینه: وجود ارتباط بین بیماری دیابت ملیتوس و مشکلات سیستم عضلانی استخوانی در بسیاری از مطالعات پیشین اثبات شده است.هدف اصلی ما مطالعه شیوع بالا بودن قند خون (دیابت یا پره دیابت) در بیماران با شکایت درد شانه بوده و هم چنین پاسخ به این سوال است که آیا اندازه گیری سطح قند خون در این بیماران منطقی است؟

روش: در یک دوره یک ساله ازابتدای بهمن ماه 1398 تا ابتدای بهمن ماه 1399 بیماران مراجعه کننده به درمانگاه تخصصی شانه با شکایت درد شانه وارد این مطالعه مقطعی شدند.بیماران واجد شرایط بعد از اخذ رضایت آگاهانه مورد بررسی قرار گرفتند. یک چک لیست واخد شامل: داده های دموگرافیک ، سطح گلوکز ناشتای خون، تشخیص بیماری و اندکس توده بدنی (BMI) بودند.

یافته ها: 564 بیمار واجد شرایط وارد مطالعه شدند. از این 564 بیمار 106 بیمار ( 18.8%) مبتلا به دیابت بودند، 146 بیمار (25.9%) در مرحله پره دیابتی قرار داشتند و مابقی 312 بیمار( 55.3%) قند خون طبیعی داشتند. درصد بالاتری از مردان در مقایسه با زنان قند خون بالا داشتند( 54 درصد در مقابل 33.9 درصد). ارتباط معنی داری بین سطح گلوکز خون وپاتولوژی ایجاد کننده درد وجود نداشت(P = 0.191). .

نتیجه گیری: شیوع بالاتر اختلال قند خون در بیماران با درد شانه لازمه مطالعات بیشتر در این زمینه و تعریف گسترده تری از فاکتورهای پیششگویی کننده دیابت دارد. این نکته به ویژه در کشور ما که غربالکری فند خون به صورت روتین انجام نمی شود حایز اهمیت است.

چکیده چکیده
مقدمه: ترومبوز ورید عمیق، DVT (Deep vein thrombosis)، زیرمجموعه ای از ترومبوآمبولی وریدی، VTE (venous thromboembolism) و یک دلیل عمدة قابل پیشگیری از بیماری و مرگ و میر بیماران تحت عمل جراحی آرتروسکوپی در سراسر جهان است. میزان بروز VTE سالانه 1 در 1000 نفر تخمین زده می‌شود، تقریباً دو سوم این حوادث مربوط به DVT و یکی از عارضه‌های اصلی آرتروسکوپی زانو است. در این مطالعه شیوع ترومبوز وریدی عمیق و پروفیلاکسی ترومبوآمبولیک در بیمارانی که تحت عمل جراحی آرتروسکوپی قرار گرفته‌اند، مورد بحث قرار می‌گیرد.
روش ها: بیماران بالای 18 سال که در یک بیمارستان آموزشی تحت عمل جراحی زانو آرتروسکوپی قرار گرفته بودند، با ارزیابی کلینیکی ترومبوز وریدی عمیق و اولتراسونوگرافی داپلر اندام‌های تحتانی، قبل از جراحی، 3 روز پس از جراحی و 4 هفته پس از جراحی، از نظر بروز ترومبوز وریدی عمیق بررسی شدند و ریسک فاکتورهایی مانند سن، جنسیت، مدت زمان بی‌تحرکی، مدت زمان جراحی و غیره ارزیابی و ثبت شد. سپس داده‌های جمع‌آوری شده به طور آماری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.
یافته‌ها: شیوع DVT در 318 بیمار با آرتروسکوپیِ زانو با میانگین سنی 31/34 سال، 1/3% بود. میانگین مدت زمان جراحی در همة بیماران 30/96 دقیقه بود. هیچ گونه ترومبوز وریدی عمیق در 9/96% از بیماران وجود نداشت. همچنین، بین شیوع DVT و جنس، سن، نوع جراحی، مدت زمان جراحی و وجود التهاب در بیماران هیچ گونه تفاوت معنی‌داری وجود نداشت (551/0p=). مدت زمان میانگین مابقی مطلق بیماران 89/61 ساعت بود. زمان استراحت مطلق در بیماران مبتلا به ترومبوز وریدی عمیق به طور معنی‌داری بیشتر از بیماران فاقد ترومبوز وریدی عمیق بود (001/0p=)
نتیجه‌گیری: با اینکه آرتروسکوپی زانو می‌تواند به صورت جراحی سرپایی انجام شود اما خطر پس از جراحی ترومبوز وریدی عمیق نامشخص است. بروز ترومبوز وریدی عمیق بعد از جراحی آرتروسکوپی زانوی 318 بیمار در این مطالعه 1/3% بود که خودش پیش شرط لازم و مهمی برای ترومبوپروفیلاکسی قبل از عمل جراحی است.
 

چکیده  
چکیده
مقدمه: آسیب­های ستون فقرات گردنی اغلب باعث ناتوانی افراد می­شوند و بر عملکرد کلی و کیفیت زندگی افراد تأثیر منفی می­گذارند. بنابراین، درک آسیب و اختلال عملکرد ستون فقرات گردنی و همچنین پاسخ بیومکانیکی به محرک­های خارجی حائز اهمیت است. از این رو مدل­سازی المان محدود می­تواند به محققان در دستیابی به تنش­ها و فشارهای داخلی در استخوان­ها، رباط­ها و بافت­های نرم کمک کند. هدف از این مطالعه مقایسه رفتار بیومکانیکی ستون فقرات گردنی، قبل و بعد از ایجاد تروما می­باشد.
روش انجام کار: در این مطالعه مدل سالم و دو حالت مختلف از تروماهای ستون فقرات گردنی به روش المان محدود مدل­سازی شد و نتایج حاصل از این مدل­ها تحت بارگذاری استاتیکی با یکدیگر مقایسه گردید.
نتایج: سه پارامتر چرخش بین مهره­ای، نیروی مفاصل فاست و فشار درون دیسکی با در نظر گرفتن بار پیرو محاسبه و بررسی شد. نتایج این پارامترها در حرکات فلکشن، اکستنشن، خمش جانبی و چرخش محوری در همه­ی سطوح بین دو مدل تروما در کنار مدل سالم مورد بررسی قرار گرفت.
نتیجه­گیری: با مدل سازی تروما رفتار بیومکانیکی مدل دستخوش تغییراتی شد، که این تغییرات شامل کاهش دامنه حرکتی مدل­های تروما، کاهش فشار میان دیسکی و افزایش نیروی بین مفاصل فاست بوده است . این بهم ریختگی ساختار در این سیستم پیچیده باعث ایجاد رفتار غیر نرمال در حرکات مختلف شده است. پیش­بینی می­شود نتیجه این رفتار بیومکانیکی مدل در صورت بهبود نیافتن باعث عدم ثبات در مکانیزم ستون فقرات شده و ممکن است در طولانی مدت موجب افزایش آسیب­های بیشتری شود.
 
 
 
 

چکیده مقدمه: شایعترین علت درد پاشنه در کودکان  calcaneal apophysitis یا  Sever’s disease است. این بیماری به صورت اولیه در کودکان ورزشکار بین 8 تا 15 سال دیده شد. این مطالعه با هدف بررسی فراوانی عوامل همراه با بیماری Sever  در کودکان 5 تا 15 سال مراجعه کننده به مرکز آموزشی درمانی پورسینا شهر رشت در سالهای94- 1393 انجام شد. 

مواد و روش­ها: این مطالعه به صورت یک مطالعه توصیفی مقطعی، بر روی ۸۸ کودک مراجعه کننده به بیمارستان پورسینا در سال 94-1393، با دامنه سنی 15- 5 سال انجام شد. بیماران که دارای تشخیص قطعی بیماری sever با توجه به علایم بالینی و تشخیص پزشک متخصص بودند، مشخص شد. این بیماران فاقد شواهدی مبتنی بر وجود شکستگی یا تومور یا دفرمیتی در ناحیه دیستال به ساق پا، عفونت ،آرتریت واکنشی و آرتریت روماتوئید طی 12ماه گذشته بودند. اطلاعات دموگرافیک و زمینه ای بیماران شامل سن، جنس، قد، وزن و سوابق بیمار از بیمار و خانواده بیمار پرسیده شده و ثبت گردید. سپس داده­ها با استفاده از نرم­افزار آماری SPSS Ver 21 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.

نتایج: فراوانی بیماری Severدر بازه زمانی مورد مطالعه 86/1 درصد مشاهده شد. در این مطالعه میانگین سنی بیماران39/2 ± 28/10 سال می­باشد بیشترین درصد مراجعه بیماران مبتلا به بیماری sever درکودکان ۵ تا ۱۵ ساله را مردان تشکیل می­دادند (1/76%). در این مطالعه 100 درصد بیماران مبتلا به sever دارای محدودیت و دردناک بودن دورسی فلکشن پا بوده و اکوئینوس درگاستروکنمیوس/ سولئوس درگیر می­باشد با استفاده از آزمون کای اسکوار مشخص گردید که بین گاستروکنمیوس /سولئوس و سابقه ورزش حرفه­ای بیماران ارتباط آمـاری معنـی داری وجـود داشـت (0001/0 =P).

نتیجه ­گیری: با توجه به نتایج این مطالعه می توان نتیجه گیری کرد که بیماری sever به عوامل زیادی از قبیل ورزش حرفه­ای و جنسیت ارتباط مستقیم داشته به طوری که در جنسیت مذکر و انجام ورزش های حرفه­ای افزایش چشمگیر بیماری sever در کودکان 5 الی 15 ساله مشاهده گردید که البته نیازمند تحقیقات بیشتر ی در این زمینه می­باشد.

چکیده در پژوهش های علوم پزشکی همواره مقوله سلامت مورد توجه بوده، و این مقوله در ورزش به ویژه ورزش های رزمی که با آسیب ها و صدمات بیشتری ناشی از ورزش و یا در حین ورزش همراه است، نیز دارای اهمیت خاصی می باشد. بنابراین با مطالعه و بررسی های علمی می توان در جهت شناخت و شناسایی این آسیب ها و صدمات گام برداشت. تاکنون پژوهش های زیادی در زمینه آسیب ها و صدمات ورزشی انجام شده است، که در اکثر این پژوهش ها از روش های آماری و بررسی های کیفی موردی استفاده شده است. حال با توجه به اهمیت موضوع نیاز به یک روش جامع تری برای شناسایی نظام مند و علمی از آسیب ها و صدمات ورزشی وارده بر اندام ها و مفاصل بدن در ورزشکاران رشته های رزمی داریم. در این پژوهش ما با برای شناسایی صدمات و آسیب های ناشی از ورزش های رزمی از یک روش تصمیم گیری مدیریتی که مبتنی بر اصول مدلسازی ریاضی می باشد بهره گرفته ایم. مزیت این روش این است که، براساس مقایسات زوجی و با بهره گیری از قضاوت خبرگان و متخصصان ارتوپدی، عوامل و تاثیر روابط بین آنها را می تواند شناسایی می کند. از این رو این روش می تواند آسیب های تاثیرگذار بر روی اندام ها و مفاصل را حتی با تشخیص درجه تاثیر پذیری و میزان اهمیت آن ها شناسایی کند.

چکیده زمینه‌ی مطالعه: شل‌شدگی ایمپلنت از شایع‌ترین مشکلات پس از تعویض کامل مفصل ران است. در شل-شدگی عوامل مهمی مانند مشخصات هندسی ایمپلنت، کیفیت بافت استخوانی، فرآیند جایگذاری، سن و سبک زندگی بیمار تاثیر دارند. هدف مطالعه‌ی حاضر تحلیل تنش و کرنشهای دینامیکی وارد بر سطح مشترک بین استخوان و ایمپلنت در فازهای مختلف راه رفتن است.

روشها: از یک مدل دو بعدی شامل استخوان ران و مفصل مصنوعی آن برای شبیه‌سازی عددی در نرم‌افزار ADINA به روش المان محدود استفاده شده است. مدول یانگ برای استخوان برابر 12 و برای ایمپلنت از جنس فولاد ضدزنگ پزشکی برابر 210 گیگاپاسکال فرض شده است. در سطح مشترک بین استخوان و ایمپلنت ضریب اصطکاک برابر 22/0 در نظر گرفته شده و مدل شرایط یک جراحی بدون سیمان استخوانی را شبیه‌سازی می‌کند. بار اعمالی به سر مفصل تعویض شده به صورت دینامیکی منطبق با سیکل راه رفتن طبیعی فردی با وزن 75 کیلوگرم بوده است.

یافته‌ها: نتایج نشان دادند اختلاف کرنش در سطح مشترک در انتهای ساقه‌ی ایمپلنت بیشینه است. این متغیر همچنین در لبه‌ی داخلی 16 برابر بیشتر از لبه‌ی خارجی است. مقدار اختلاف کرنش در سطح مشترک به حدود 6/1 درصد و بیشینه‌ی تنش به حدود 7/5 مگاپاسکال رسیده است.

نتیجه‌گیری: بیشترین مقدار اختلاف کرنش در پایین‌ترین منطقه‌ی ساقه‌ی ایمپلنت رخ داده که بیان کننده‌ی محل بروز احتمالی جدایش در شل‌شدگی ایمپلنت است. این اطلاعات می‌تواند در بکارگیری راهبردهای جراحی تعویض مفصل ران نیز و برای طراحیهای مکانیکی بهینه در مفصل مصنوعی مهم باشد.

چکیده یکی از این اختلالات بصورت خاص در زانو بصورت ژنوواروس و ژنووالگوس می باشد. اندیکاسیون مشخص برای اصلاح این مشکلات وجود دارد که این اصلاح معمولا بصورت جراحی با استئوتومی و تغییر شکل و ثابت کردن استخوان در موقعیت جدید می باشد. در این زمینه تکنیک های فراوانی چه از نظر جراحی، چه از نظر نوع استئوتومی و چه از نظر نوع و وسیله فیکساسیون وجود دارد. هدف این مطالعه طراحی نمونه مدولار بلیدپلیت و مقایسه المان محدود این دو حالت است. در این پژوهش رفتار بیومکانیکی دو روش با بارگذاری شبه استاتیک روی مدل ساخته شده در نرم افزارهای المان محدود بررسی می شود. برای این منظور از تصاویر ثبت شده به روش سی تی اسکن از یک مرد 37 ساله در 384 مقطع بصورت محوری استفاده گردید و جهت پردازش به نرم افزار میمیکس منتقل شد. سپس، مدل تحت آنالیز بیومکانیکی به صورت شبه استاتیک در محیط نرم افزار آباکوس قرار گرفت. برای دستیابی به مدل واقعی از لحاظ خواص، استخوان بصورت ارتوتروپیک و ایمپلنت استیل ضد زنگ در نظر گرفته شد. در مقایسه تنش در بلیدپلیت و استخوان ،در نوع بلیدپلیت مدولار تنش هم روی پلاک و هم روی استخوان کمتر می شود که احتمالا به دلیل اتلاف انرژی در محل اتصال بلید و پلیت می باشد. کرنش در بلید پلیت مدولار به میزان قابل توجهی کمتر از بلید پلیت های قدیمی می باشد منتها از این نظر کرنش استخوان بدون ارتز شباهت بیشتری به گذاشتن بلید پلیت های قبلی دارد.

چکیده چکیده مقدمه: همانژیوآندوتلیوما اپیتلیوئید اولیه، EHE (Epithelioid Hemangio-endothelioma) در ستون فقرات یک نئوپلاسم عروقی بدخیم بسیار نادر است که عواقب غیرقابل پیش‌بینی دارد. به عنوان یک تومور بدخیم، برداشتن کامل تومور بهترین روش برای بقای بیمار است، در حالی که جراحی در این مکان مشکلات فنی دشواری به همراه دارد. مواد و روش‌ها: یک مرد 38 ساله با تومور بزرگ مهرة T10 مورد بررسی قرار گرفت. تشخیص EHE با بیوپسی تأیید شد و همزمان تحت عمل برداشتن و بازسازی قدامی و خلفی با پیوند قوس قدامی و هم‌جوشی توسط دستگاه خلفی قرار گرفت. نتایج: بیمار یک دورة خوب بعد از عمل بدون آسیب عصبی و بدون بازگشت در دورة پی‌گیری یکساله را گذرانده است. نتیجه‌گیری: EHE ستون فقرات در پشت قفسه سینه یکی از یافته‌های نادر است و برش جراحی کامل و برنامه‌ریزی شده می‌تواند نتیجة خوبی ادر پی داشته باشد.