کلیدواژه‌ها = تروما
ارتوپدی

مقایسه کیفیت زندگی در بیماران با ترومای ماژور اندام تحتانی تحت آمپوتاسیون و تحت درمان حفظ اندام یا کانسرواتیو

دوره 23، شماره 3، تابستان 1404، صفحه 95-101

https://doi.org/10.22034/ijos.2025.545467.1148

سلمان غفاری، شیوا آق آتابای، مهران رضوی پور، مریم رضاپور

چکیده چکیده:
مقدمه: در برخی موارد ترومای ماژور اندام تحتانی، قطع عضو یا حفظ اندام صورت می‌گیرد. هدف از انجام این مطالعه مقایسه کیفیت زندگی در بیماران تحت آمپوتاسیون با حفظ اندام می‌باشد.
مواد و روش‌ها: مطالعه حاضر مقایسه‌ای مقطعی بوده و بیماران مبتلا به ترومای ماژور اندام تحتانی که تحت آمپوتاسیون اندام تحتانی یا حفظ اندام قرار گرفته بودند پس از گذشت حداقل 6 ماه از درمان آسیب اولیه از نظر کیفیت زندگی با استفاده از پرسشنامه SF-36 مورد مقایسه قرار گرفتند.
نتایج و بحث: 94 بیمار وارد مطالعه شدند که 9/80 درصد از بیماران در این مطالعه مرد بودند. میانه سنی 5/41 سال (18 تا 64) بود. همچنین اختلاف آماری معناداری از نظر سن، جنسیت، وضعیت تأهل، تعداد فرزند، سطح تحصیلات، سیگار کشیدن و سوءمصرف مواد و یا الکل بین گروه‌های مطالعه وجود نداشت. زیر مقیاس سلامت عمومی (001/0= P) و سرزندگی (انرژی) (002/= P) به طور معناداری 6 ماه پس از آسیب اولیه در گروه آمپوتاسیون نمرات بالاتری داشتند.
نتیجه‌گیری: در بیماران مبتلا به ترومای ماژور، تلاش جهت حفظ اندام در مقابل آمپوتاسیون منجر به افزایش طول مدت بستری، تعداد موارد عفونت و جراحی مجدد می‌گردد. آمپوتاسیون پس از حداقل 6 ماه منجر به بهبود کیفیت زندگی به ویژه در زمینه سلامت عمومی و احساس سرزندگی می‌گردد.

ارتوپدی

شکستگی های تروماتیک ایزوله آکرومیون درمان شده با تنشن باند وایر: گزارش موردی

دوره 21، شماره 4، زمستان 1402، صفحه 159-161

https://doi.org/10.22034/ijos.2025.483103.1111

رضا آقاپور، آرش ملکی، پویان آقاپور، یاسین شریف زاده

چکیده آکرومیون، برجستگی لترال اسپاین کتف است که شکستگی آن یک آسیب نادر است که اغلب دیر تشخیص داده می شود. اگرچه، معمولاً به صورت غیر جراحی درمان می شود، اندیکاسیون های جراحی در این شکستگی ها بسیار خاص است. بیمار ما یک زن 56 ساله فعال با شکستگی ایزوله قاعده آکرومیون همراه با جابه جایی هست که با روش تنشن باند وایر عمل شد و شکستگی بدون عارضه جوش خورد و نمره شانه UCLA خوب را به دست آورد.

((آکرومیون، برجستگی لترال اسپاین کتف است که شکستگی آن یک آسیب نادر است که اغلب دیر تشخیص داده می شود. اگرچه، معمولاً به صورت غیر جراحی درمان می شود، اندیکاسیون های جراحی در این شکستگی ها بسیار خاص است. بیمار ما یک زن 56 ساله فعال با شکستگی ایزوله قاعده آکرومیون همراه با جابه جایی هست که با روش تنشن باند وایر عمل شد و شکستگی بدون عارضه جوش خورد و نمره شانه UCLA خوب را به دست آورد.))

آنالیز تاثیرات تروما بر رفتار بیومکانیکی ستون فقرات گردنی برمبنای مدلسازی اجزا محدود

دوره 19، شماره 3، تابستان 1400، صفحه 103-109

https://doi.org/10.22034/ijos.2021.137684

عاطفه رضایی راد، محمد نیکخو، سیامک خرمی مهر

چکیده  
چکیده
مقدمه: آسیب­های ستون فقرات گردنی اغلب باعث ناتوانی افراد می­شوند و بر عملکرد کلی و کیفیت زندگی افراد تأثیر منفی می­گذارند. بنابراین، درک آسیب و اختلال عملکرد ستون فقرات گردنی و همچنین پاسخ بیومکانیکی به محرک­های خارجی حائز اهمیت است. از این رو مدل­سازی المان محدود می­تواند به محققان در دستیابی به تنش­ها و فشارهای داخلی در استخوان­ها، رباط­ها و بافت­های نرم کمک کند. هدف از این مطالعه مقایسه رفتار بیومکانیکی ستون فقرات گردنی، قبل و بعد از ایجاد تروما می­باشد.
روش انجام کار: در این مطالعه مدل سالم و دو حالت مختلف از تروماهای ستون فقرات گردنی به روش المان محدود مدل­سازی شد و نتایج حاصل از این مدل­ها تحت بارگذاری استاتیکی با یکدیگر مقایسه گردید.
نتایج: سه پارامتر چرخش بین مهره­ای، نیروی مفاصل فاست و فشار درون دیسکی با در نظر گرفتن بار پیرو محاسبه و بررسی شد. نتایج این پارامترها در حرکات فلکشن، اکستنشن، خمش جانبی و چرخش محوری در همه­ی سطوح بین دو مدل تروما در کنار مدل سالم مورد بررسی قرار گرفت.
نتیجه­گیری: با مدل سازی تروما رفتار بیومکانیکی مدل دستخوش تغییراتی شد، که این تغییرات شامل کاهش دامنه حرکتی مدل­های تروما، کاهش فشار میان دیسکی و افزایش نیروی بین مفاصل فاست بوده است . این بهم ریختگی ساختار در این سیستم پیچیده باعث ایجاد رفتار غیر نرمال در حرکات مختلف شده است. پیش­بینی می­شود نتیجه این رفتار بیومکانیکی مدل در صورت بهبود نیافتن باعث عدم ثبات در مکانیزم ستون فقرات شده و ممکن است در طولانی مدت موجب افزایش آسیب­های بیشتری شود.
 
 
 
 

شیوع هپاتیت B، هپاتیت C و ویروس نقص ایمنی انسان در بیماران ترومایی: مطالعه‌ای بر روی 27000 بیمار ترومایی

دوره 17، شماره 4، پاییز 1398، صفحه 159-162

https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121404

سید هادی سید حسینیان، فرشید باقری، علی بیرجندی نژاد، محمد تقی پیوندی، محمد حسین ابراهیم زاده

چکیده هدف: هدف از این مطالعه بررسی شیوع هپاتیت B (HBV)، هپاتیت C (HCV) و ویروس نقص ایمنی انسان (HIV) در یک مرکز ترومای بزرگ در شمال شرق ایران است.
روش‌ها: در یک مطالعه توصیفی مقطعی، 27252 بیمار که از ماه مارس 2012 تا مارس 2017، به صورت متوالی در بیمارستان ویژه تروما در مشهد بستری شده بودند و برای جراحات ناشی از آسیب‌دیدگی خود نیاز به عمل جراحی داشتند، از نظر حضور آنتی ژن سطح هپاتیت B (HBsAg)، ضد HCV Ab و ضد HIV Ab بررسی شدند.
نتایج: در 926 بیمار حداقل یکی از آزمایش‌های سرولوژیک مثبت بود که نشانگر بروز 3/3 درصد میزان مثبت بودن در جمعیت مورد مطالعه است. HBsAg به ترتیب در 523 بیمار (9/1 درصد)، HCV Ab در 388 بیمار (4/1 درصد) و HIV Ab در 15 بیمار (05/0 درصد) مثبت بود. 19 بیمار (06/0درصد) به طور همزمان توسط بیش از یک ویروس آلوده شده بودند.
نتیجه: نتایج این تحقیق نشان می‌دهد که شیوع سرمی عوامل بیماری از طریق خون در بیماران تروما به ویژه HCV و HIV بیشتر از جمعیت عمومی است و تأکید می‌شود که کارکنان مراقبت‌های بهداشتی در مراکز تروما باید به طور دقیق مطابق با اقدامات احتیاطی استاندارد عمل کنند تا از انتقال ویروس جلوگیری شود.
سطح شواهد بالینی: 4

بررسی رابطه ادم حاد ایزوله استخوان با درد در بیماران با ترومای حاد زانو

دوره 13، شماره 3، تابستان 1394، صفحه 134-138

https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121302

فردین میرزاطلوعی، نسرین نوایی فر، علی تبریزی، شیوا غیور

چکیده پیش‌زمینه:. «بوروز» (bruise) در ام‎آرآی استخوان یک تغییر سیگنال در مغز استخوان است و می‎تواند ناشی از ادم، خونریزی یا شکستگی ترابکول‎های استخوانی باشد. تحلیل دقیق محل «بوروز» می‎تواند الگوی آسیب را مشخص کند و بینش بهتری در مورد ضایعات ساختارهای داخلی همراه در زانو فراهم نماید. در این پژوهش، رابطه بین رخداد، محل و شدت درد با «بوروز» استخوان بررسی شد. مواد و روش‎ها:  در این مطالعه آینده‌نگر، ۲۲ بیمار (۲۰ مرد، ۲ زن) با «بوروز» استخوان ایزوله به دنبال ترومای حاد زانو در یک مرکز درمانی بررسی شدند. برای نمره درد بیماران، از مقیاس بینایی درد (VAS) و برای محاسبه حجم «بوروز» در ام‎آرآی، از بردار سه بعدی A×B×C استفاده شد. با  نرم افزار تحلیل تصاویر، شدت «بوروز» در مقطع کرونال بر حسب پیکسل تعیین شد و رابطه بین شدت درد و توزیع محل «بوروز» محاسبه گردید. یافته‎ها: بین سن و شدت درد بیماران؛ و همچنین بین محل «بوروز» و محل حداکثر شدت درد رابطه معنی‌داری وجود نداشت ( p < /em>≥۰/۰۵). میانگین حجم «بوروز» در بیماران ۸/۷۷±۸/۱۲ سانتی‌متر مربع و میانگین شدت درد ۱/۷۸±۴/۶۳ بود و بین این دو متغیر ارتباط معنی‎داری وجود نداشت. میانگین شدت «بوروز»، ۱۷۶/۴±۴۲/۴۷ پیکسل و میانگین شدت درد ۱/۷۸±۴/۶۳  بود، یعنی با افزایش شدت «بوروز» استخوان، شدت درد نیز افزایش یافت. نتیجه‎گیری: یافته‌های این مطالعه نشان دادند شدت ادم حاد استخوانی، موثرترین عامل در افزایش شدت درد می‌باشد.

دررفتگی دوطرفه و غیرقرینه مفصل ران (گزارش یک مورد)

دوره 9، شماره 1، زمستان 1389، صفحه 34-37

https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121026

مهران سلیمانها، کامران اسدی، حسین اتحاد، محسن وحید، علی کریمی، رویا مقدم، زهرا حق‌پرست قدیم لیمودهی

چکیده درمان دررفتگی مفصل ران به‌دنبال تروما یک فوریت ارتوپدی است. به‌علت عوارض جدی آن، هرگونه اقدام جهت تشخیص و درمان سریع این دررفتگی باید انجام گیرد. دررفتگی دو طرفه مفصل ران یک حادثه نادر و دررفتگی دو طرفه به‌صورت نامتقارن، بسیار نامحتمل است. در این گزارش یک پسر 17 ساله که به‌دنبال تصادف دچار دررفتگی نامتقارن مفصل ران، بدون شکستگی استخوانی شده بود، ارائه می‌شود. برای مفصل ران سمت راست جااندازی بسته و سمت چپ جااندازی باز با رویکرد پشتی انجام شد. پس از 3 ماه، بیمار پوکی استخوان موضعی در مفصل ران چپ پیدا کرد.

دررفتگی تروماتیک دوطرفه جلوی شانه (گزارش یک مورد)

دوره 5، شماره 1، پاییز 1385، صفحه 38-40

https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121234

ناصر صرافان، عبدالحسین مهدی‌نسب

چکیده گرچه دررفتگی یک طرفه جلویی شانه شایع است ولی نوع دوطرفه آن بسیار نادر می‌باشد. دررفتگی دوطرفه شانه عمدتاً پشتی است و غالباً به‌دنبال تشنج (صرع) یا شوک‌های الکتریکی ایجاد می‌گردد. تابه‌حال فقط دو مورد آن گزارش شده است. بیماری که ما معرفی می‌کنیم نیز از این نوع است.

ناپدید شدن میوزیت اسیفیکانت دو ماه بعد از جراحی شکستگی دررفتگی قدیمی آرنج (گزارش یک مورد)

دوره 4، شماره 4، تابستان 1385، صفحه 43-48

https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121244

حمیدرضا یزدی، مجید عیوض ضیایی، محمود پامرغی

چکیده میوزیت اسیفیکانت یکی از عوارض آسیب‌های مفصل آرنج است. در این مطالعه، بیماری که علی‌رغم وجود این ضایعه تحت عمل جراحی قرار گرفت و نتایج خوب به‌دست آورد، معرفی شد.

زانوی شناور و آسیب عروقی

دوره 4، شماره 3، بهار 1385، صفحه 11-16

https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121249

محمود کریمی مبارکه، محمدحسن فدایی، مسعود مهدی نژاد یزدی

چکیده پیش‌زمینه: زانوی شناور حاصل ضربه شدید است و معمولاً با مشکلات دیگری چون آسیب لیگامان‌های زانو، جوش‌نخوردن شکستگی، و مهم‌تر از همه ضایعات عروقی همراه می‌باشد. هدف از این تحقیق بررسی میزان آسیب عروقی و ارتباط آن با نوع آسیب‌های اندام در «زانوی شناور» در یک مرکز دانشگاهی است.مواد و روش: در این مطالعه مقطعی، ۷۸ مورد (۶۹ مرد، ۹ زن) با آسیب زانوی شناور که طی یک سال (۱۳۸۲تا ۱۳۸۳) در یک مرکز درمانی کرمان درمان شده بودند، بررسیشدند. مدت زمان پیگیری حداکثر ۲ هفته بود. این موارد شامل شیوع و نوع آسیب عروقی و سرنوشت اندام در ۲ هفته اول بود. بیماران بر حسب وضعیت عروق اندام به ۶گروه تقسیم شدند. همچنین هر یک از موارد زانوی شناور بر حسب سطح و نوع شکستگی استخوان به زیر گروه بیشتری تقسیم شدند.یافته‌ها: از ۷۸ مورد زانوی شناور، ۱۸نفر فاقد نبض بودند و حتی پس از پایدار شدن همودینامیک نیز نبض بازگشت نکرد. ۱۳ مورد آنژیوگرافی شدند و ۵ مورد بدون آنژیوگرافی مستقیما تحت عمل جراحی اکسپلوراسیون عروقی قرار گرفتند. از این مجموعه درنهایت ۱۵ بیمار با زانوی شناور آسیب عروقی داشتتند، که در ۸ بیمار به قطع اندام منتهی شد. آسیب عروقی ارتباط معنی‌داری با سن و محل آناتومیک شکستگی‌های موجود در زانوی شناور نداشت.نتیجه گیری: شانس آسیب عروقی در شکستگی همزمان تیبیا و فمور در یک اندام ۲۰ درصد است. ارزیابی دقیق و فوری جریان خون اندام در زانوی شناور الزامی است.

درمان آسیب عروقی در شکستگی و شکستگی دررفتگی‌های اندام تحتانی

دوره 4، شماره 3، بهار 1385، صفحه 17-21

https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121250

احمد شهلا، سعید چاره ساز

چکیده پیش‌زمینه: شکستگی سوپراکوندیلار استخوان فمور، دررفتگی مفصل زانو و شکستگی‌های پلاتوی تی‌بیا به‌خصوص اگر با جابه‌جایی خلفی همراه باشند ممکن است موجب آسیب عروقی شوند. چون کللترال‌های اندام تحتانی کافی نیستند، ضربه‌های اندام تحتانی همراه با آسیب عروقی باید سریعاً تشخیص و جراحی ترمیمی به‌موقع انجام گیرد، در غیر این‌صورت حیات عضو غیرقابل برگشت خواهد بود. هدف از این مطالعه بررسی نحوه درمان و پیش‌آگهی شکستگی درفتگی‌های اندام تحتانی همراه با آسیب عروقی بود.مواد و روش: مطالعه به صورت گذشته‌نگر از نوع مقطعی انجام شد. ۱۶ نفر که همگی مرد بودند، ثبت شدند. موارد شکستگی دررفتگی‌های اندام تحتانی همراه با آسیب عروقی در مدت دو سال در دو مرکز آموزشی درمانی ارومیه مورد بررسی قرار گرفتند.یافته‌ها: میانگین سنی بیماران ۱۰/۳۳±۲۵ سال (۵۰-۱۵) بود و بیش از نیمی از مصدومین ۲۰ سال یا کمتر سن داشتند. یازده نفر سوار موتور و با اتومبیل برخورد کرده یا واژگون شده بودند. در ۱۱ نفر زمان بین سانحه و جراحی ۶ ساعت و بیشتر بود. شکستگی‌ها در ۷ مورد فمور، ۳ مورد پروگزیمال تی‌بیا، ۱ مورد سر فیبولا بودند. یک مورد نیز دررفتگی زانو بود. آسیب‌های عروقی در ۷ نفر پوپلیتیال، ۵ مورد فمورال و ۴ مورد تی‌بیال بودند. برای فیکساسیون شکستگی‌ها در ۸  مورد از فیکساتور خارجی استفاده شده، ۳ مورد با پلاک زاویه‌دار و بقیه کنسرواتیو درمان شده بودند. عروق فمورال و پوپلیته با گرافت صافن و تی‌بیالیس پوستریور با بخیه انتها به انتها ترمیم شده بودند.نتیجه‌گیری: اکثر بیماران ترومای اندام تحتانی با آسیب عروقی از شهرهای مختلف استان اعزام شده بودند و به علت طولانی شدن زمان ایسکمی، علی‌رغم درمان مناسب در ۵ مورد (۳۰%) منجر به قطع عضو شدند.