مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران

چکیده پیش زمینه: در مطالعات گذشته بیان شده است که ممکن است ارتباط و همبستگی بین پارگی وسیع روتاتور کاف (RCT) و نوروپاتی محیطی وجود داشته باشد. در هر حال، یافته های مطالعات قبلی به حدی متناقض و گیج کننده است که انجام مطالعات بیشتر در این زمینه را ضروری می کند. در مطالعه آینده نگر حاضر ما به بررسی شیوع نوروپاتی محیطی در بیماران دچار RCT وسیع رداختیم. بعلاوه تاثیر ترمیم جراحی این پارگی بر بهبودی نوروپاتی را ارزیابی نمودیم.
مواد و روش ها: در این مطالعه 58 بیمار دچار RCT وسیع بررسی شدند. تمام بیماران تحت ترمیم آرتروسکوپیک با استفاده از anchor suture قرار گرفتند. قبل از جراحی، EMG/NCV برای بررسی وجود نوروپاتی انجام شد. بعلاوه قبل و پس از جراحی، quick DASH score برای تمام بیماران تکمیل شد و شدت درد با استفاده از visual analogue scale (VAS) اندازه گیری شد. بیماران 6 ماه پیگیری شدند. در ویزیت نهایی، مجددا EMG/NCV برای افراد دچار نوروپاتی انجام شد.
یافته ها: بطور کلی 8 بیمار دچار نوروپاتی مشاهده شدند (5/13%) که از این تعداد 5 مورد نوروپاتی سوپرااسکاپولار، 2 مورد نوروپاتی upper trunk و یک مورد نوروپاتی آگزیلاری بود. در معاینات ویزیت نهایی مشاهده گردید که همه موارد به جز یک نوروپاتی سوپرااسکاپولار و یک نوروپاتی upper trunk بهبود یافتند. در ویزیت نهایی مشاهده گردید که میانگین quick DASH score (از 6/72 به 7/19) و شدت درد (از 3/5 به 1/1) بطور معناداری کاهش پیدا کرد (001/0>p < /span>). در ویزیت نهایی مهم ترین شکایت بیماران، محدودیت دامنه حرکتی بود که در 11 نفر دیده شد (19%). همچنین سه بیمار از احساس درد شکایت داشتند که دو نفر از آن ها افرادی بودند که نوروپاتی آن ها بهبود نیافته بود.
نتیجه گیری: اسکیرینینگ دقیق از نظر آسیب های نورولوژی در تمام بیماران دچار RCT گسترده و بررسی های electromyographic در افراد مشکوک به نوروپاتی قبل از جراحی ترمیم روتاتور کاف توصیه میشود.
 

چکیده پیش زمینه: مصرف چای و بار ورزشی ممکن است اثرات مطلوبی بر خطر ابتلا به پوکی استخوان داشته باشند. با این حال، اثرات چای به همراه تمرین ورزشی بر تراکم استخوان مشخص نیست. هدف مطالعه حاضر، روشن شدن تأثیر درمان ترکیبی عصاره چای و تمرین روی تردمیل بر تراکم مواد معدنی استخوان در موش‏های میانسال بود. مواد و روش‏ها: 40 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار (14 هفته‏ای) در چهار گروه کنترل، شم، تمرین ورزشی و چای به همراه تمرین به طور تصادفی قرار داده شدند. موش‏ها در گروه‏های تمرینی در یک برنامه ورزشی دویدن روی تردمیل (1‏ساعت در روز، 5 بار در هفته به مدت 8 هفته) شرکت داده شدند. عصاره چای به میزان 3/0 میلی گرم/کیلوگرم به صورت داخل صفاقی تزریق شد. ترکیب بدنی و تراکم استخوان در کل بدن از طریق دستگاه جذب سنجی دو گانه انرژی اشعه ایکس در ابتدا و پس از مداخله ارزیابی شد. داده‏ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS و آزمون‏های آنالیز واریانس یک راهه و تعقیبی توکی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: دویدن روی تردمیل در مقایسه با گروه کنترل به طور معنی دار موجب افزایش تراکم استخوان در ران موش‏ها شد(04/0P < /span>=). از طرفی، مشاهده شد ورزش به همراه مصرف چای موجب افزایش تراکم استخوان در کل بدن (01/0P < /span>=) و ران (03/0P < /span>=) موش‏های میانسال می‏شود. نتیجه گیری: چای باعث افزایش پاسخ استخوان به بار مکانیکی می‏شود و یک اثر هم افزایی در مدل موش مشاهده شد.

چکیده چکیده
امروزه در ارتوپدی به‌منظور تحریک التیام شستگی‌ها و ترمیم نواقص استخوانی از پیوندهای استخوانی استفاده می‌شود. در حال حاضر با توجه به مشکلاتی که پیوند خودی استخوانی دارد، تمایل به استفاده از پیوندهای غیرخودی بیشتر شده است. این پیوندها ازنظر مقدار برداشت محدودیت نداشته و حاوی سلول‌ها و مواد پروتئینی محرک التیام استخوان هستند. ژل رویال ماده‌ای ژلاتینی سفیدرنگ که از غدد فک پایینی و زیر حلقی زنبورهای کارگر تولید می‌شود، غذای اصلی ملکه می‌باشد و دارای خواص آنتی باکتریال، آنتی‌اکسیدانی، ضد توموری و ضدالتهابی است. در مطالعه حاضر هدف ارزیابی خواص استخوان‌سازی ژل رویال در التیام نقیصه استخوانی خرگوش می‌باشد. در این مطالعه از 10 عدد خرگوش نیوزلندی سفید با وزن تقریبی 2 کیلوگرم استفاده شد. قطعه استخوانی به فرم طولی و به‌اندازه دو برابر عرض استخوان رادیوس برداشته و در 5 مورد پودر ژل رویال در محل نقیصه قرار داده شد و در 5 مورد دیگر به‌عنوان گروه شاهد، هیچ ماده‌ای گذاشته نشد. بررسی‌های رادیوگرافی در روزهای 14، 28 و 42 ازلحاظ میزان جوش خوردگی، فعالیت استخوان‌سازی و میزان بازسازی انجام شد و نتایج حاصله مورد تجزیه آماری قرار گرفت. نمونه های هیستوپاتولوژی نیز در در روز 42 پس از جراحی صورت گرفت. نتایج به‌دست‌آمده نشان دادند که ازنظر رادیولوژیکی در روزهای 14 و 42 اختلافات معنی‌دار نبوده (p>0.05) و فقط در روز 28 دارای اختلاف معنی‌دار بوده‌اند (p<0.05) و ترمیم استخوان در گروه ژل رویال بهتر از گروه شاهد بوده است. در مقایسه هیستوپاتولوژی اختلاف معنی‌داری در دو گروه مشاهده نشد (p>0.05).
 
 

چکیده چکیده
مقدمه : بیماری براکی متاتارس یک بیماری نادر دفرمیتی پا است که در اکثر موارد به علت زود بسته شدن اپیفز متاتارس که باعث کوتاهی ان میشود ایجاد میشود. به نظر میرسد فاکتور های زیادی همچون تروما، ایاتروژنیک و مادرزادی در ایجاد این وضعیت با یا بدون ارتباط با سندروم های سیستمیک نقش دارند. این دفرمیتی با گستره وسیعی از الگو های کلینیکی از نارضایتی زیبایی شناختی تا درد شدید شناخته میشود.
 
ابزارها و روشها :این مطالعه به صورت case series  در سال 1397  در مجتمع آموزشی پژوهشی درمانی رسول اکرم (ص) دانشگاه علوم پزشکی ایران انجام میشود.به علت نادر بودن بیماری تمامی بیماران  مراجعه کننده به درمانگاه ارتوپدی که بیماری انها به وسیله گرافی پا و توسط یک متخصص ارتوپدی تایید شده بود و تنها علل مادرزادی داشته باشند وارد مطالعه شدند. اطلاعات دموگرافیک بیماران ، میزان افزایش طول و مدت زمان طول کشیدن شروع درمان تا خارج شدن فیکساتور توسط چک لیست و از پرونده بیماران جمع اوری شد.
کلیه افراد با درگیری غیر از متاتارس چهارم, و یا به علت تروما و ثانویه جراحی های پا و یا قانویه به سندرم های ژنتیکی یا همراه با سینداکتیلی و پلی داکتیلی از مطالعه حذف  شدند
 
نتایج : این مطالعه بر روی 9 بیمار شامل 8 زن و یک مرد با میانگین سنی 12.3 سال انجام شد.2 نفر از خانم های مورد مطالعه دچار درگیری دو طرفه بودند که در نتبجه 11 مورد جراحی مورد بررسی قرار گرفت. به طور میانگین شاهد 16.58 میلیمتر افزایش طول در مدت زمان به طور میانگین 96.5 روز بودیم. همچنین مشاهده شد به طور میانگین شاهد 48.23 درصد افزایش طول متاتارس در طی مدت زمان درمان بودیم که در 100 درصد بیماران mal:union:  مشاهده نشد.

نتیجه گیری : بر اساس یافته های این مطالعه میزان Mal:union:  پس از این عمل جراحی صفر درصد بود که در مقایسه با روش های دیگر برتری واضح مشاهده شد. همچنین به دلیل انجام این عمل جراحی در سنین پایین شاهد افرایش درصد طول بیش از سایر مطالعات شدیم

 

چکیده زمینه و هدف: استئوآرتریت یکی از ملاحظات بهداشت عمومی است که به علت درد مزمن، سفتی، اختلال خواب و افسردگی منجر به ناتوانی می شود. در میان محصولات گیاهی، میوه زیتون محلی (Psidium Guajava L)  به دلیل ویژگی های آنتی اکسیدانی آن می تواند به عنوان یک داروی طبیعی بالقوه در نظر گرفته شود. هدف از این مطالعه بررسی اثر درمانی میوه زیتون محلی (Psidium Guajava L  ) بر استئوآرتریت زانو در موش بود.
روش کار: چهل سر ی با استئوآرتریت ناشی از تزریق داخل مفصلی 500 واحد کلاژناز نوع 2 در زانوی چپ در چهار گروه درمانی (10 تایی) قرار گرفتند (A) کنترل،(B)  پیاسکلدین (10 میلی گرم در کیلوگرم) به عنوان کنترل مثبت، (C)  تجویز خوراکی عصاره هیدروالکلی میوه زیتون محلی ( Psidium Guajava L ) (500 میلی گرم در کیلوگرم)، و (D)  تجویز خوراکی عصاره هیدروالکلی میوه زیتون محلی ( Psidium Guajava L ) (1000 میلی گرم در کیلوگرم). پس از 8 هفته استفاده روزانه، نتیجه با ارزیابی های بافت شناسی و رادیوگرافی مورد بررسی قرار گرفت. داده ها با استفاده از نرمافزار Kruskal-Wallis در نسخه  SPSS 23.00  مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و P <0.05 از نظر آماری معنی دار تلقی شد.
نتایج: عصاره هیدروالکلی میوه زیتون محلی ( Psidium Guajava L ) فعالیتهای خوب رادیکال با IC50 از 0.13 ± 0.46 میلی گرم / میلی لیتر (کوئرستین به عنوان یک کنترل مثبت) نشان داد. ارزیابی های هیستوپاتولوژیکی غضروف، سطح مفصلی صاف و یکنواخت با توزیع سلول هایی در یک ستون را در گروه آزمایش دریافت 1000 میلی گرم بر کیلوگرم عصاره هیدروالکلی میوه زیتون محلی ( Psidium Guajava L )  نشان داد که در مقایسه با سایر گروه ها بخصوص گروه کنترل بهبودی بهتری داشت
(P-value = 0.02 ).  ارزیابی رادیولوژیکی مفصل زانو یافته های مشابه ارزیابی بافت شناسی نشان داد.
بحث: عصاره هیدروالکلی میوه زیتون محلی ( Psidium Guajava L ) می تواند به عنوان یک مکمل موثر و درمان جایگزین برای آرتروز زانو در موش در نظر گرفته شود.

 

چکیده شکستگی شفت اولنا توام با آسیب مفصل ریستال رادیواولنا در اطفال نادر است. این الگوی شکستگی با آسیب مونتژیا و یا گالزی مطابقت ندارد. مورد ما شکستگی اولنا با دررفتگی مفصل ریستال داریو اولنا در کودک ۱۰ ساله می باشد .