دوره و شماره: دوره 15، شماره 1 - شماره پیاپی 60، زمستان 1396 (60) 

مروری بر درمان غیر آرتروپلاستی آرتروز زانو

صفحه 148-153

https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121353

عزیز احمدی

چکیده آرتروز زانو یکی از مهم‎ترین علل ناتوانی سنین بالا است. بالا رفتن سن همراه افزایش آرتروز زانو است. سن متوسط افراد جامعه رو به افزایش است. در ۳۰ سال آینده ایران وارد جرگه ممالکی می‎شود که ۳۰% جمعیت آن بیشتر از ۶۵ سال خواهد داشت. هزینه درمان آرتروز رقم قابل توجهی از تولید ناخاص داخلی را دربرمی‎گیرد. آرتروز زانو درنتیجه عدم تعادل بین تخریب و ترمیم غضروف مفصلی تحت تأثیر فاکتورهای ریسک متعددی مانند‍‍ تروما؛ زیاده‎روی «استفاده زیاد» و تمایل ژنتیکی ایجاد می‎شود. افزایش وزن و اختلالات مفصل بار افزونی را به نقاط بخصوصی از زانو وارد می‎نماید این بار اضافی عکس‎العملی بافتی به بار می‎آورد که شرایط وقوع آرتروز را ایجاد می‎نماید. تاکنون برای آرتروز(1) علاجی پیدا نشده است. گرچه تعویض مفصل چاره‎ای درجه یک بحساب می‎آید ولی بقا و پایندگی آن همیشگی نیست‍ عده‎ای از بیماران نمایلی به عمل جراحی ندارند؛ برای عده‎ای عمل جراحی صلاح نیست و بالاخره اینکه هزینه عمل جراحی بالا است. درمان آرتروز زانو بدون تعویض مفصل روشی دیگر برای مقابله با این مشکل است. آکادمی ارتوپدی آمریکا با مطالعات گسترده و بررسی متون پزشکی رهبرد «گایدلاین» درمان بدون تعویض مفصل زانو را تهیه و در اختیار جامعه ارتوپدی قرار داده است. این رهبرد بشارت کیفیت زندگی همپای عمل جراحی را می‎دهد. آکادمی بکارگیری آن را به تمام جراحان ارتوپد توصیه می‎نماید و همچنین خواستار سنجش پیامد این رهبرد و پژوهش‎های توام می‎باشد. از آنجائی که این روش درمانی ساده و کم هزینه است می‎تواند بهترین درمان آرتروز باشد. کافی خواهد که مراکزی را به‎وجود آورد که بیماران سرگردان مطب پزشکان را درخود جا بدهند و با اتکا به توصیه‎های رهبرد آکادمی این روش درمانی مناسب را بدست گیرند و با پیگیری و ثبت پیامدها اعتبار آن را به ثبوت برسانند.

مدل‎سازی و صحه‎گذاری اجزاء محدود پارامتری شخصی‎سازی شده ستون فقرات کمری بر اساس اطلاعات آناتومیکی بیماران

صفحه 154-160

https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121354

زهرا خوز، محمد نیکخو، چی شیو چنگ

چکیده پیش‎زمینه: کمردرد یکی از شایع‎ترین بیماری‎هایی است که شخص را نیازمند مداخله پزشکی می‎کند. از آن­رو که جراحی آخرین راه درمان است، پیش‎بینی برنامه‎ریزی روند انجام جراحی مفید و تا حدی ضروری به نظر می‏رسد،که لازمه آن در قدم اول داشتن مدل بیومکانیکی صحه‎گذاری شده براساس اطلاعات آناتومیکی ستون‎فقرات بیمار است. با وجود پیشرفت بسیار در این زمینه همچنان نیاز به مدلی که هم بتواند پارامترهای آناتومیکی مهم را در بربگیرد و هم از نظرکاربرد کلینیکی قابل استفاده باشد، احساس می‎شود.
مواد و روش‎ها: هدف این مقاله توسعه مدل اجزا محدود شخصی‎سازی شده ستون‎فقرات کمری با تعداد 23 پارامتر آناتومیکی است. داده‎های اولیه از عکس رادیولوژی میانگین افراد سالم استخراج شده و در نرم‎افزار کتیا طراحی شده است. سپس مدل دقیق اجزا محدود در نرم‎افزار آباکوس تهیه گردیده است و نتایج محدوده حرکتی سگمنت‎های حرکتی در حرکات فلکشن، اکستنشن و خم‎شدن به چپ و راست با نتایج مطالعه تجربی موجود در ادبیات تحقیق صحه‎گذاری شده­است.
یافته‎ها: به منظور مشاهده کاربرد مدل پارامتری شخصی‎سازی شده از ستون‎فقرات کمری، مدلی از یک بیمار پس از جراحی فیوژن ناحیه کمری ارائه شد و نتایج محدوده حرکتی سگمنت‎های حرکتی و فشار می اندیسکی با مدل سالم مقایسه گردید.
نتیجه‎گیری: باتوجه به اینکه نتایج قابل قبولی در هر مرحله مشاهده گردید، می‎توان با داشتن مدل پارامتری شخصی‎سازی شده وگسترش مدل برای هر بیمار، به پیش‎بینی نتیجه عمل جراحی فیوژن و مقایسه نتایج بیومکانیکی در صورت کمتر یا بیشتر کردن سطوح فیوژن پرداخت که می‎تواند گام موثری در کلینیک باشد.
 

سیر اقدامات درمانی برای شکستگی مچ‎پا از پذیرش تا مرخص شدن بیمار: مشاهدات و تجربیات ثبت شده در یک بیمارستان عمومی

صفحه 161-166

https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121355

شفیق شهبان، احمت سعد، تارک ال-جمال

چکیده پیش‎زمینه: شکستگی‎های ناپایدار مچ پا یکی از متداول‎ترین علل مراجعه به بخش عمومی بیمارستان می‎باشد و جراحی برای بی‎حرکتی ناحیه شکسته شده به‎عنوان راهکار مناسبی برای بهبود وضعیت بیماران پس از مرخص شدن به اثبات رسیده است. هرکدام از مراحل مدیریت بیمار می‎تواند بر طول مدت دوران نقاهت و وضعیت بیمار نقش موثری ایفا کند. هدف از این مطالعه صورت گرفته، تعیین نحوه مدیریت بیمار از لحظه پذیرش تا زمان مرخص شدن می‎باشد و همچنین اثرات محسوس و قابل‎توجه تنوع در روش‎های مدیریت بیمار نیز مورد بررسی قرار گرفته است. مواد و روش‎ها: داده‎های مورد آنالیز قرار­گرفته مربوط به 49 بیمار است که بین آوریل تا دسامبر 2017 به مرکز درمانی نیمه­خصوصی HEFT انگلستان مراجعه کرده‎اند و مشکل شکستگی ناپایدار مچ پا داشته‎اند. گفتنی است که تمام مراحل از زمان پذیرش در بخش اورژانس مرکز تا زمان ترخیص مورد بررسی قرار گرفته است. همچنین یادداشت‎های بعد از جراحی نیز مرور شده‎اند. گرداوری داده‎ها نیز از طریق منبع TARN انجام شده است. یافته‎ها: همان‎طور که گفته شد، 49 بیمار در مدت ذکر شده به مرکز مراجعه کردند که مشکل شکستگی ناپایدار مچ‎پا داشته‎اند. در مدتی که بیماران در بخش اورژانس قرار داشتند برای کمتر از 50% آنها در مدتی کمتر از 30 دقیقه پس از رسیدن به مرکز تشخیص رادیوگرافی انجام شده بود. 25 بیمار نیز پس از حدود 4 ساعت به بخش تخصصی پذیرش شده‎ بودند، در حالی که برخی تا بیش از 9 ساعت مجبور به انتظار شدند. 27 بیمار (بیش از 50%) در حدود 2 روز پس از پذیرش تحت عمل جراحی قرار گرفته­بودند، و 6 نفر هم بیش از 6 روز برای جراحی خود معطل مانده بودند که گروه اول دوره بستری ماندن پس از جراحی کمتری نیز داشتند. برای 47 نفر از بین 49 نفر داروهای ترومبوپروفیلاکسی (ضدلختگی) تجویز شد، به تمامی بیماران توصیه شد که حداقل تا 6 هفته بار سنگینی را روی پای خود وارد نکنند و خوشبختانه هیچ‎گونه عوارض جانبی و مرگ و میر پس از جراحی گزارش نشده است. نتیجه‎گیری: درمان سریع‎تر شکستگی ناپایدار مچ‎پا، دوره بستری در بیمارستان را کوتاه‎تر می‎کند.

نتایج درمان جراحی هالوکس والگوس به روش استئوتومی میچل همراه با پیچ

صفحه 167-170

https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121356

محمدجعفر امامی، امیررضا وثوقی، علی حکیمی نژاد

چکیده پیش‎زمینه: استئوتومی میچل بهعنوان یکی از روشهای تصحیح تغییر شکل والگوس شست پا در قسمت دیستال متاتارسال اول میباشد. هدف از این مطالعه، بررسی نتایج عمل استئوتومی میچل در بیماران دارای هالوکس والگوس بود. ‎هادر طی سالهای 90 تا 94، در مجموع 18 بیمار تحت عمل جراحی قرار گرفتند. نتایج بالینی با استفاده از معیار امتیازدهی انجمن جراحان ارتوپد پا و مچ پا آمریکا (هالوکس متاتارسوفالانژیال و مفصل بین انگشت شست پا)، میزان درد بر اساس مقیاس آنالوگ بصری و تغییرات زوایای هالوکس والگوس و اینترمتاتارسال با حداقل فاصله زمانی یک سال بعد از عمل جراحی ‎و Paired sample t-test یافته‎ها: 6/5 و 2/5±8/5 قبل از عمل به 2/1±‎نتیجهگیری:‎‎<span lang="AR-SA" style="font-family:;" 10pt;="" nazanin";="" b="" roman";"="" new="" "times="" roman";="" tahoma;="">شود.

شیوع ناهنجاری مادرزادی پا در نوزادان: (یک مطالعه توصیفی بر روی 2025 نوزاد در شمال ایران)

صفحه 171-174

https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121357

مجید سجادی، هادی رمضان زاده، محمد حسین کریمی نسب، مسعود شایسته آذر، سلمان غفاری

چکیده پیش‎زمینه: ناهنجاری‎های مادرزادی پا یکی از شایع‎ترین ناهنجاری‎های مادرزادی است که موجب اختلال در راه‎رفتن طبیعی می‎شود و بر کیفیت زندگی بیماران تأثیر می‎گذارد. هدف از این مطالعه بررسی شیوع چنین ناهنجاری‎هایی در نوزادان متولد شده در مرکز مراجعه در شمال ایران است. مواد و روش‎ها: این مطالعه، یک مطالعه توصیفی مقطعی بر روی تمام نوزادان متولد شده در یک دوره دو ساله در بیمارستان امام خمینی ساری بود. متغیرهایی که در مطالعه ما مورد بررسی قرار گرفت، سن حاملگی در زمان زایمان، شرایط بالینی که بارداری را پیچیده می‎کند مانند دیابت، فشار خون مزمن، عوارض ناشی از بارداری نظیر اوگلوهیدرمانیا، پلی هیدرامنیوس و مالپرس، سن مادر، دیابت مزمن، فشار خون بالا، اعتیاد مادران، جنسیت و وزن تولد نوزاد، تاریخچه داشتن یک کودک با ناهنجاری اندام مادرزادی و نوع زایمان است. عکس‎برداری از پاهای نوزادان در اولین روز، تولد توسط جراح ارتوپدی ارزیابی شد. علاوه بر این، تمام نوزادان یک روز پس از زایمان توسط یکی از دو متخصص اطفال مورد بررسی قرار گرفتند و موارد مشکوک به جراح ارتوپد ارجاع شدند. تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از نرم افزار SPSS انجام شد. یافته‎ها: از 2025 نوزاد مورد مطالعه، 210 مورد (4/10%) کالکالئووالگوس، 7 (0.3%) پاچنبری، 156 مورد (7%) موارد "Pes Varus"، 22 مورد (1.1%) متارسوس آدوکتوس و 1 مورد پلی آداکتیل مشخص گردید. در میان همه متغیرها، تنها سن مادر و سیگار کشیدن در دوران بارداری با ناهنجاری های مادرزادی پا ارتباط داشت. نتیجه‎گیری: در مطالعه ما، شایع‎ترین ناهنجاری مادرزادی پا کالکالئووالگوس و "Pes Varus" موضعی خفیف پا بود. میزان کم پاچنبری ، پلی داکتیلی و متارسوس آدوکتوس قابل توجه است.

آکرومتاستاز به دو بند یک انگشت دست و تیبیا یک گزارش موردی

صفحه 175-177

https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121358

علیرضا سعید، فرشاد زند رحیمی

چکیده آکرومتاستاز، یعنی متاستاز یک تومور بدخیم به استخوان، ولی دیستال به آرنج و/یا زانو یک اتفاق بسیار نادر می باشد. یک زن سی و یک ساله، مورد شناخته شده کانسر پستان از 3 سال قبل با تورم انگشت جهارم دست راست مراجعه کرد. رادیوگرافی و در مرحله بعد بیوپسی متاستازهای مجزا به بندهای وسط و آخر انگشت را نشان دادند، که اتفاق بی‎نهایت نادری است. درمان با آمپوتاسیون ری چهارم انجام شد. چهار ماه بعد متاستاز دوم اتفاق افتاد، این بار به تیبیای راست، که این هم محل نادری برای اتفاق افتادن متاستاز است. او از متاستاز ریوی 9 ماه بعد از متاستاز دست فوت کرد. آکرومتاستاز یک یافته نادر و پیش‎بینی کننده زنده‎ماندن کوتاه مدت است.