بررسی نتایج درازمدت دو روش فیکساسیون DHS و PFNA در بیماران با شکستگی اینترتروکانتریک پایدار

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

گروه ارتوپدی، دانشکده پزشکی، واحد توسعه تحقیقات بالینی، بیمارستان شهید مدنی، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران

چکیده
مقدمه: شکستگی اینترتروکانتریک یکی از شایع‌ترین شکستگی‌های هیپ بخصوص در جمعیت سالخورده می‌باشد، DHS (پیچ متحرک هیپ) و PFNA (نیل پروگزیمال فمور) همچنان اصلی‌ترین روش‌های ثابت سازی این شکستگی محسوب می‌شوند. این مطالعه به مقایسه نتایج درازمدت این دو روش در شکستگی‌های با طبقه‌بندی OTA/AO A1&A2.1 می‌پردازد.
مواد و روشها: این مطالعه که به‌صورت کوهورت گذشته‌نگر در بیمارستانی آموزشی در یک دوره ۱۰ ساله شامل 154 بیمار تحت درمان با DHS و PFNA درمان شده بودند بررسی شدند. پیامدهای کلیدی مانند عفونت نرخ عمل مجدد و مرگ‌ومیر بر اساس سن و جنس در زیرگروه‌های مختلف بررسی شدند.
نتایج و بحث: در بررسی‌های انجام‌گرفته بر روی 154 بیمار ازنظر عفونت، احتیاج به جراحی مجدد و میزان مرگ‌ومیر 5 ساله تفاوت معناداری بین دو روش DHS و PFNA مشاهده نشد، در ادامه تأثیر سن و جنس بر روی دو روش بررسی شد که مشخص شد در افراد مؤنث و بالای 70 سال با روش DHS احتیاج به عمل بیشتری داشتند.
نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج به‌غیراز گروه سنی بالای 70 سال و جنسیت مؤنث که نرخ جراحی مجدد در آن‌ها در صورت درمان با DHS بیشتر بود، در سایر موارد تفاوتی بین دو گروه نبود.
مقدمه: شکستگی اینترتروکانتریک یکی از شایع‌ترین شکستگی‌های هیپ بخصوص در جمعیت سالخورده می‌باشد، DHS (پیچ متحرک هیپ) و PFNA (نیل پروگزیمال فمور) همچنان اصلی‌ترین روش‌های ثابت سازی این شکستگی محسوب می‌شوند. این مطالعه به مقایسه نتایج درازمدت این دو روش در شکستگی‌های با طبقه‌بندی OTA/AO A1&A2.1 می‌پردازد.
مواد و روشها: این مطالعه که به‌صورت کوهورت گذشته‌نگر در بیمارستانی آموزشی در یک دوره ۱۰ ساله شامل 154 بیمار تحت درمان با DHS و PFNA درمان شده بودند بررسی شدند. پیامدهای کلیدی مانند عفونت نرخ عمل مجدد و مرگ‌ومیر بر اساس سن و جنس در زیرگروه‌های مختلف بررسی شدند.
نتایج و بحث: در بررسی‌های انجام‌گرفته بر روی 154 بیمار ازنظر عفونت، احتیاج به جراحی مجدد و میزان مرگ‌ومیر 5 ساله تفاوت معناداری بین دو روش DHS و PFNA مشاهده نشد، در ادامه تأثیر سن و جنس بر روی دو روش بررسی شد که مشخص شد در افراد مؤنث و بالای 70 سال با روش DHS احتیاج به عمل بیشتری داشتند.
نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج به‌غیراز گروه سنی بالای 70 سال و جنسیت مؤنث که نرخ جراحی مجدد در آن‌ها در صورت درمان با DHS بیشتر بود، در سایر موارد تفاوتی بین دو گروه نبود.
 

کلیدواژه‌ها

موضوعات


عنوان مقاله English

Mid-Term Results of Different Fixation Methods in Stable Intertrochanteric Fractures

نویسندگان English

peyman mohamadhosseiniazar
Salman Azarsina
Mohammad Sajjad Mirhoseini
Mohamad Sheibani
Department of Orthopedic Surgery, Clinical Research Development Unit of Shahid Madani Hospital, Alborz University of Medical Sciences, Karaj, Iran.
چکیده English

Introduction: Intertrochanteric fractures are among the most common hip fractures, especially in the elderly population. DHS and PFNA, remain the main fixation methods for these fractures. This study compares the long-term results of these methods in fractures classified as OTA/AO A1 & A2.1.
Materials & Methods: A retrospective cohort study was conducted. 154 patients treated with DHS, PFNA, within 10 years in a teaching hospital were studied. Outcomes, such as infection, reoperation rate, and mortality were assessed based on age and sex in different subgroups.
Results & Discussion: Analysis of the 154 patients revealed no significant differences in infection rates, need for reoperation, or 5-year mortality between DHS and PFNA methods. However, women and patients older than 70 years treated with DHS showed a higher need for reoperation.
Conclusion: Except for women and individuals over 70 years old who had higher reoperation rates with DHS, no significant difference was observed between the two groups.
 
 

کلیدواژه‌ها English

Intertrochanteric fractures
Fracture fixation
Internal fixators