مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران

آلوگرافت تاندون دوگانة هالوسیس لانگوس و دیجیتورِم لانگوس به‌عنوان انتخابی ایمن و مؤثر در جراحی ارتوپدی

نوع مقاله : مقاله اروجینال

نویسندگان

مهسا دلیانی 1
سارا طباطبایی 2
رضا سامانی پور 3
امیرحسین توکلی 4
سعید شاه حسینی دستجردی 5

1 دانشکده مهندسی پزشکی، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، تهران، ایران

2 دپارتمان زیست محاسباتی، دانشکده علوم و فناوری بین رشته ای، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

3 دپارتمان تحقیق و توسعه، شرکت فرآورده بافت ایرانیان، تهران، ایران

4 بانک و مرکز پژوهشی بافت ایران ، انیسیتو پژوهشی ژن، سلول و بافت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران

5 بانک سلول، بافت و ارگان، مرکز پژوهش پزشکی قانونی، تهران، ایران

https://doi.org/10.22034/ijos.2024.446116.1082
چکیده
چکیده:
پیشینه/ هدف: زمانی که اتوگرافت یا پیوند تاندون در دسترس یا ممکن نباشد، آلوگرافت‌های تاندون ابزار ارزشمندی برای بازسازی بافت‌های تاندون در چندین محل آناتومیک هستند. به‌ منظور معرفی گرافت تاندون ایده آل، در تحقیق زیر، تاندون آلوگرافت خاصی فرآوری و مشخصه یابی شد.
روش‌ها: آلوگرافت تاندون به‌دست‌آمده از تاندون‌ ‌هالوسیس لانگوس (Hallucis Longus) و دیجیتورِم لانگوس (Digitorum Longus)، به نام تاندون دوگانه DT (Double Tendon)، از نظر پایداری ساختاری و همچنین سازگاری بیولوژیکی‌اش در شرایط آزمایشگاهی ارزیابی شد. بر این اساس، آزمایشی بالینی شامل ۲۰ بیمار مرد ۳۰ تا ۴۰ ساله، ازطریق طراحی پرسش‌نامه و درخواست از جراحان برای ارزیابی صلاحیت‌های ازپیش‌تعریف‌شده (مانند تثبیت، ترمیم‌پذیری، جابه‌جایی و سایزبندی) DT در طی و پس از جراحی در بازة زمانی یکساله در رتبه‌بندی‌ای چهارمرحله‌ای (عالی، بسیار خوب، خوب و ناموفق) انجام شد.
نتایج و بحث: بر اساس ارزیابی‌های انجام‌شده، این محصول قادر است باری کششی تا حد نهایی ۸۷/۰±۳۳/۷ مگاپاسکال را تحمل کند که برای جایگزینی تاندون، با در نظر گرفتن سابقه علمی این موضوع، قابل‌قبول است. با توجه به نتایج سازگاری سلولی، زنده‌مانی سلولی در DT با میزان % 18 / 0 ± 13 / 98 درصد، در مقایسه با زنده‌مانی سلول نمونة شاهد، کاهش معناداری نداشت. همچنین، بر اساس تجزیه‌وتحلیل‌های آماری، جراحان رضایت خود را از ویژگی‌های ساختاری و اثربخشی بالینی DT گزارش کردند؛ زیرا هیچ «عدم‌موفقیتی» در هیچ پارامتری مشاهده نشد. افزون ‌بر این، هیچ نمونه‌ای از التهاب، عفونت یا وازنش پس از پیوند DT گزارش نشده است.
نتیجه‌گیری: در این مقاله، تاندون دوگانة (DT) به‌عنوان جایگزینی ایمن و کارآمد برای ترمیم بافت تاندون معرفی شد.

کلیدواژه‌ها

آلوگرافت ها
کارآزمایی بالینی
تاندون ها
اقدامات ارتوپدی

موضوعات

عنوان مقاله English

Hallucis longus and Digitorum longus Double Tendon allograft as a safe and effective candidate for orthopedic surgery

نویسندگان English

Mahsa Delyanee 1
Sara Tabatabaee 2
Reza Samanipour 3
Amirhossein Tavakoli 4
Saeed Shahhoseini- dastjerdi 5
1 Biomedical Engineering Department, Amirkabir University of Technology, Tehran, Iran
2 Bio-Computing Department, Interdisciplinary Sciences and Technologies Faculty, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran
3 Research and Development Department, Iranian Tissue Product Company, Tehran, Iran
4 Iranian Tissue Bank & Research Center, Gene, Cell, and Tissue Research Institute, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran
5 Cell, Tissue & Organ Bank, Forensic Medicine Research Centre, Tehran, Iran
چکیده English

Background/objective: Tendon allografts are valuable tools for reconstructing tendon tissues in several anatomical sites, when autograft or tendon transfer is not available or feasible. For the aim of introducing an ideal tendon graft, in the following investigation, a specific allograft tendon was processed and characterized.
Methods: Tendon allograft obtained from hallucis longus and digitorum longus tendon named Double Tendon (DT) was evaluated regarding its structural stability as well as in-vitro biological compatibility. On this basis, a clinical trial including 20 male patients aged between 30-40 years was performed via designing a questionnaire and asking the surgeons to evaluate the predefined qualifications (such as stabilization, repairability, handling, sizing, etc.) of DT during and post-surgery in a 1-year follow-up on a 4-stage ranking (excellent, very good, good, and fail).
Results and discussion: According to performed evaluations, this product was capable of tensile load bearing to the ultimate extent of 7.33 ± 0.87 MPa, which is acceptable for a tendon substitute concerning the literature. Regarding the cytocompatibility results, the cellular viability on DT with 98.13 ± 0.18 % was not significantly lower than the cell viability of the control sample. Also, based on the statistical analysis, the surgeons reported satisfaction with DT’s structural attributes and clinical effectiveness since no “fail” was observed in any parameters. Additionally, there were no instances of inflammation, infection, or rejection reported following DT transplantation.
Conclusion: Herein, the DT was introduced as safe and efficient substitute for the aim of tendon tissue repair.

کلیدواژه‌ها English

Allograft
Biomechanical properties
Clinical trial
Double Tendon (DT)
Orthopedic surgery

صفحه اصلی

ارسال مقاله

تماس با ما