بررسی نتایج آرتروپلاستی بای پولار مفصل هیپ در میان مدت
دوره 22، شماره 3، تابستان 1403، صفحه 119-126
https://doi.org/10.22034/ijos.2025.546089.1151
مسعود شایسته آذر، مصطفی کلته، مسعود غریب، جمشید یزدانی چراتی
چکیده چکیده: مقدمه: آرتروپلاستی به عنوان یک گزینه درمانی، بهطور گستردهای در بیماران مسن مبتلا به شکستگی گردن استخوان فمور مورد حمایت قرار گرفته است هر چند نوع آرتروپلاستی هنوز مورد بحث است. مواد و روشها: این مطالعه به منظور ارزیابی نتیجه عملکردی همی آرتروپلاستی دوقطبی (BHA) انجام شد. ٤٩ بیمار با شکستگی داخل کپسولی گردن فمور که با BHA جراحی شده بودند وارد مطالعه شدند. پیگیری بالینی و رادیولوژیک انجام شد. نتایج عملکردی با استفاده از نمره هریس هیپ اصلاح شده ارزیابی شد. نتایج و بحث: در مطالعه حاضر ٩ بیمار (٤/١٨ %) زیر ٦٠ و ٤٠ بیمار (٦/٨١ %) سن بالای ۶۰ سال داشتند. در گروه ٦٠< سال، ٧/٦٦ % مرد و ٣/٣٣ % زن و در گروه ٦٠ ≥ سال، ٤٥% مرد و ٥٥% زن بودند. میانگین دوره پیگیری در افراد ٦٠< سال٦٦/٤٨ ماه و در افراد ٦٠ ≥ سال ٦٠/٤٦ ماه بود. اختلاف میانگین نمره هیپ هریس بین دو گروه بهطور حاشیهای معنیدار بود (٠٦/٠=p). در طبقهبندی عملکرد بر اساس نمره هریس هیپ در افراد ٦٠< سال ٦/٥٥ % عملکرد ضعیف، ٣/٣٣ % نسبتاً خوب و ١/١١ % خوب را نشان دادند. این نسبتها در افراد ٦٠≥ سال به ترتیب ٨٥ %، ٥/٧ % و ٥/٧% بود. نتیجهگیری: مطالعه حاضر نتوانست یک پیامد عملکردی رضایتبخش را پس از BHA در درازمدت مشاهده کند؛ بنابراین ارزیابی عملکرد هیپ و دلایل آنها در بیماران تحت BHA در درازمدت نکته ایست که نیاز به بررسی دارد. فرسایش استابولوم متعاقب BHA شاید دلیل احتمالی عملکرد نسبتاً ضعیف در این بیماران در درازمدت باشد.
استئوتومی والگوس همراه با دبریدمان محل جوشنخورده برای درمان عدمجوشخوردگی شکستگی گردن فمور
دوره 8، شماره 3، تابستان 1389، صفحه 107-111
https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121116
بابک سیاوشی، عباس عبدلی تفتی، محمدرضا گلبخش، میرمصطفی سادات، محمد جواد زهتاب، داریوش گوران سوادکوهی
چکیده پیشزمینه: جوش نخوردن شکستگی گردن فمور در افراد جوان و میانسال یکی از معضلات است و میتواند بسیار ناتوان کننده باشد. در صورت زنده بودن سر فمور، مناسبترین درمان، استئوتومی واگوس است که بدون تازه کردن محل شکستگی، فقط زاویه گردن فمور را زیادتر میکند تا نیروی لغزاننده به نیروی فشارنده تغییر یابد. در این مطالعه پس از تازه کردن محل جوشنخورده و برقراری رابطه طبیعی سر و گردن فمور، استئوتومی والگوس انجام گرفت.مواد و روشها: در یک مطالعه «بررسی موردها» از تمام بیمارانی که با گردن فمور جوش نخورده در طی دو سال به بیمارستان سینا مراجعه کردند و زیر 60 سال داشتند و سر فمورشان زنده بود، ۲۲ بیمار (۱۸ مرد و ۴ زن) با میانگین سنی ۳۴ سال (۴۷-۲۰ سال) مورد مطالعه قرار گرفتند. در ۱۰ بیمار پیچهای تثبیت شکستگی از قبل وجود داشت. بیماران تا مدت یکسال با پرتونگاری ساده پیگیری شدند و از نظر نمره هیپ «هریس» و علایم جوشخوردن و بروز عوارض، بخصوص نکروز سر فمور، و علایم تخریب مفصل و آرتروز بررسی شدند.یافتهها: نمره هیپ هریس قبل از عمل ۶۳ و بعد از عمل ۸۹ بود. در تمامی بیماران زاویه گردن و شفت فمور به ۱۵۰ درجه رسید و در همه موارد جوشخوردگی اتفاق افتاد. در ۲ مورد نکروز سر ایجاد شد و در ۳ مورد بهدنبال کلاپس گردن، نوک ایمپلنت در حال ورود به مفصل بود که بهسرعت خارج گردید. میانگین زمان ایجاد جوشخوردگی ۴/۵ ماه بود.نتیجهگیری: تازه کردن محل جوشنخورده قبل از استئوتومی والگوس در جوش نخوردن شکستگی گردن فمور باعث افزابش جوشخوردگی و کاهش عوارض میگردد.