بررسی نتایج آرتروپلاستی بای پولار مفصل هیپ در میان مدت
دوره 22، شماره 3، تابستان 1403، صفحه 119-126
https://doi.org/10.22034/ijos.2025.546089.1151
مسعود شایسته آذر، مصطفی کلته، مسعود غریب، جمشید یزدانی چراتی
چکیده چکیده: مقدمه: آرتروپلاستی به عنوان یک گزینه درمانی، بهطور گستردهای در بیماران مسن مبتلا به شکستگی گردن استخوان فمور مورد حمایت قرار گرفته است هر چند نوع آرتروپلاستی هنوز مورد بحث است. مواد و روشها: این مطالعه به منظور ارزیابی نتیجه عملکردی همی آرتروپلاستی دوقطبی (BHA) انجام شد. ٤٩ بیمار با شکستگی داخل کپسولی گردن فمور که با BHA جراحی شده بودند وارد مطالعه شدند. پیگیری بالینی و رادیولوژیک انجام شد. نتایج عملکردی با استفاده از نمره هریس هیپ اصلاح شده ارزیابی شد. نتایج و بحث: در مطالعه حاضر ٩ بیمار (٤/١٨ %) زیر ٦٠ و ٤٠ بیمار (٦/٨١ %) سن بالای ۶۰ سال داشتند. در گروه ٦٠< سال، ٧/٦٦ % مرد و ٣/٣٣ % زن و در گروه ٦٠ ≥ سال، ٤٥% مرد و ٥٥% زن بودند. میانگین دوره پیگیری در افراد ٦٠< سال٦٦/٤٨ ماه و در افراد ٦٠ ≥ سال ٦٠/٤٦ ماه بود. اختلاف میانگین نمره هیپ هریس بین دو گروه بهطور حاشیهای معنیدار بود (٠٦/٠=p). در طبقهبندی عملکرد بر اساس نمره هریس هیپ در افراد ٦٠< سال ٦/٥٥ % عملکرد ضعیف، ٣/٣٣ % نسبتاً خوب و ١/١١ % خوب را نشان دادند. این نسبتها در افراد ٦٠≥ سال به ترتیب ٨٥ %، ٥/٧ % و ٥/٧% بود. نتیجهگیری: مطالعه حاضر نتوانست یک پیامد عملکردی رضایتبخش را پس از BHA در درازمدت مشاهده کند؛ بنابراین ارزیابی عملکرد هیپ و دلایل آنها در بیماران تحت BHA در درازمدت نکته ایست که نیاز به بررسی دارد. فرسایش استابولوم متعاقب BHA شاید دلیل احتمالی عملکرد نسبتاً ضعیف در این بیماران در درازمدت باشد.
مقایسه نتایج کوتاه مدت همی آرتروپلاستی بایپولار سیمانی و غیرسیمانی در شکستگی گردن فمور در بیماران بالای 70 سا ل
دوره 19، شماره 4، پاییز 1400، صفحه 170-175
https://doi.org/10.22034/ijos.2022.323437.1018
مهدی تیموری، مهدی مطیفی فرد، سحر سادات لاله زار، مهسا الیاسی
چکیده مقدمه: همیآرتروپلاستی هیپ روش رایج مورد استفاده برای درمان شکستگی گردن فمور در افراد مسن است. با توجه به شدت تخریب استخوان از دو روش بایپولار سیمانی و غیرسیمانی استفاده میشود.
روشها: در اﯾﻦ ﻣﻄﺎﻟﻌه «آﯾﻨﺪه ﻧﮕﺮ»، 60 نفر از افراد ﺑﺎﻻی 70 ﺳﺎل که ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﺷﮑﺴﺘﮕﯽ ﮔﺮدن ﻓﻤﻮر در طی دو سال، ﺑﻪ ﻣﺮاﮐﺰآﻣﻮزﺷﯽ درﻣﺎﻧﯽ ﺷﻬﺮ اﺻﻔﻬﺎن ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﮐﺮده بودند، به دو گروه تقسیم شدند. گروه اول: به روش بای پولار سیمانی و گروه دوم: به روش بای پولار غیرسیمانی تحت درمان قرار گرفتند. شدت درد، کیفیت زندگی و عملکرد هیپ طی 6 ماه پس از عمل با استفاده از معیارهای VAS، پرسشنامه SF-36 وسیستم امتیازبندی هاریس بررسی شد.
یافتهها: میانگین ﺷﺪت درد، کیفیت زندگی و عملکرد هیپ در فواصل 3 و 6 ماه پس از جراحی تفاوت معناداری نداشت.
نتیجهگیری: به نظر میرسد دو روش جراحی سیمانگذاری شده و غیرسیمانگذاری شده، از نظر میزان درد، کیفیت زندگی و عملکرد هیپ تفاوت قابل ملاحظهای با یکدیگر ندارند. در کل، هر دو روش میتوانند در کوتاه مدت نتایج خوبی در جراحی شکستگی گردن فمور داشته باشند.
کارآیی همیآرتروپلاستی سیمانی در درمان شکستگیهای بیثبات اینترتروکانتریک هیپ در افراد مسن
دوره 15، شماره 4، پاییز 1396، صفحه 128-132
https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121348
سید شهنام موسوی، سید سعید طباطبایی، محمد فکور، حنون سعدونی، مجید منتی
چکیده پیشزمینه: شکستگی هیپ در افراد مسن مشکلات زیادی برای سیستم درمان ایجاد میکند و درصد مرگ و میر بالایی دارد. با توجه به سن، بیماریهای زمینهای و کیفیت پایین استخوان این بیماران میتوان بهعنوان یک روش درمانی از همیآرتروپلاستی با پروتز بایپولار استفاده کرد. هدف این مطالعه بررسی نتایج عملکردی این تکنیک جراحی و ارزیابی نمره پرسشنامه Harris Hip Score در بیماران مسن مبتلا به شکستگی اینترتروک درمان شده به روش همی-آرتروپلاستی میباشد. مواد و روشها: در این مطالعه 40 بیمار با میانگین سنی 21/78 سال دچار شکستگی اینترتروکانتریک ناپایدار پس از جراحی به روش بایپولار سیمانی تحت فالوآپ قرار گرفتند. ارزیابیها بهصورت بالینی و رادیوگرافیک انجام شد. برای همه بیماران پرسشنامه Harris Hip Score (HHS) تکمیل شد. یافتهها: از بیماران تحت مطالعه 4 بیمار پیگیری کامل نداشتند و 5 بیمار نیز در پیگیری فوت کردند. 31 بیمار (مرد=14، زن=17) بهطور میانگین طی 85/29 ماه (10-36ماه) تحت پیگیری درمان قرار گرفتند. نمره پرسشنامه HHS برای 6 بیمار Excellent، 14بیمار good، 7 بیمار fair و 4 بیمار poor بود. متوسط HHS 12/85 (good) بود. نتیجهگیری: انجام جراحی به روش بایپولار سیمانی در درمان بیماران دچار شکستگیهای اینترتروکانتریک ناپایدار و استئوپروتیک، نتایج بالینی و فانکشنال خوبی نشان داد و در بیماران درمان شده با این روش از طریق راهاندازی زودهنگام بروز عوارض ناخواسته ناشی از آمبولیت نشدن کمتر دیده شد. توسط HHS 12/85 (good) بود.
