مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران

چکیده چکیده: مقدمه: استئوآرتریت (OA) یا آرتروز زانو، یک بیماری مفصلی شایع است که به طور خاص بر مفصل زانو تأثیر می‌گذارد و سبب ایجاد ناتوانی جدی شده و بار زیادی را بر سیستم‌های بهداشتی و درمانی تحمیل می‌نماید. ازاین‌رو درمان این بیماران و به حداقل رساندن از دست رفتن کارکرد فیزیکی آنان بسیار حائز اهمیت است. مطالعه حاضر با هدف تعیین اثربخشی نوعی مکمل غذایی در میزان درد و عملکرد مفاصل بیماران دارای استئوآرتریت زانو انجام شد. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر از نوع کارآزمایی بالینی تصادفی شده دوسوکور می‌باشد و بر روی بیمارانی که طی سال 1403 به درمانگاه‌های ارتوپدی وابسته به یک مرکز علمی مراجعه کرده بودند انجام شد. بیماران گروه مداخله، نوعی مکمل غذایی را علاوه بر درمان استاندارد دریافت کردند. گروه کنترل نیز درمان استاندارد را به همراه یک دارونما گرفتند. تمام تجزیه‌وتحلیل‌های آماری با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 20 در سطح معناداری 05/0 انجام شد. نتایج و بحث: میانگین سنی بیماران گروه کنترل و مداخله نیز به ترتیب 65/5±93/58 سال و 44/6±77/59 سال به دست آمد و اختلاف آماری معناداری در میانگین سنی بیماران بین دو گروه کنترل و مداخله وجود نداشت (05/0 P>). نتایج حاصل از مدل رگرسیون آنالیز کوواریانس چندگانه نشان داد که اختلاف آماری معناداری بین دو گروه از نظر میزان درد، میزان علائم، میزان عملکرد و نمره کل پرسشنامه WOMAC وجود دارد (05/0 P<). نتیجه‌گیری: تجویز روزانه نوعی مکمل غذایی به مدت حداکثر دو ماه، علاوه بر درمان استاندارد در بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو توصیه می‌شود و می‌تواند بهبود قابل‌توجه و بالینی در میزان درد، شدت علائم، میزان عملکرد و نمره کل WOMAC بیماران داشته باشد.

چکیده چکیده: مقدمه: آرتروپلاستی‌ به‌ عنوان یک‌ گزینه‌ درمانی‌، به‌طور گسترده‌ای در بیماران مسن‌ مبتلا به‌ شکستگی‌ گردن استخوان فمور مورد حمایت‌ قرار گرفته‌ است‌ هر چند نوع آرتروپلاستی‌ هنوز مورد‌‌ بحث‌ است‌. مواد و روش‌ها: این‌ مطالعه‌ به‌ منظور ارزیابی‌ نتیجه‌ عملکردی همی‌ آرتروپلاستی‌ دوقطبی‌ (BHA) انجام شد. ٤٩ بیمار با شکستگی‌ داخل‌ کپسولی‌ گردن فمور که‌ با BHA جراحی‌ شده بودند وارد مطالعه‌ شدند. پیگیری بالینی‌ و رادیولوژیک‌ انجام شد. نتایج‌ عملکردی با استفاده از نمره هریس‌ هیپ‌ اصلاح شده ارزیابی‌ شد. نتایج و بحث: در مطالعه‌ حاضر ٩ بیمار (٤/١٨ %) زیر ٦٠ و ٤٠ بیمار (٦/٨١ %) سن‌ بالای ۶۰ سال داشتند. در گروه ٦٠< سال، ٧/٦٦ % مرد و ٣/٣٣ % زن و در گروه ٦٠ ≥ سال، ٤٥% مرد و ٥٥% زن بودند. میانگین‌ دوره پیگیری در افراد ٦٠< سال٦٦/٤٨ ماه و در افراد ٦٠ ≥ سال ٦٠/٤٦ ماه بود. اختلاف میانگین‌ نمره هیپ‌ هریس‌ بین‌ دو گروه به‌طور حاشیه‌ای معنی‌دار بود (٠٦/٠=p). در طبقه‌بندی عملکرد بر اساس نمره هریس‌ هیپ‌ در افراد ٦٠< سال ٦/٥٥ % عملکرد ضعیف‌، ٣/٣٣ % نسبتاً خوب و ١/١١ % خوب را نشان دادند. این‌ نسبت‌ها در افراد ٦٠≥ سال به‌ ترتیب‌ ٨٥ %، ٥/٧ % و ٥/٧% بود. نتیجه‌گیری: مطالعه‌ حاضر نتوانست‌ یک‌ پیامد عملکردی رضایت‌بخش‌ را پس‌ از BHA در درازمدت مشاهده کند؛ بنابراین‌ ارزیابی‌ عملکرد هیپ‌ و دلایل آن‌ها در بیماران تحت‌ BHA در درازمدت نکته‌ ایست‌ که‌ نیاز به‌ بررسی‌ دارد. فرسایش‌ استابولوم متعاقب‌ BHA شاید دلیل‌ احتمالی‌ عملکرد نسبتاً ضعیف‌ در این‌ بیماران در درازمدت باشد.

چکیده چکیده:
مقدمه: فلج مغزی اسپاستیک (CP) شایع‌ترین ناتوانی حرکتی در کودکان است که با اسپاستیسیتی مزمن، سفتی عضلانی و اختلال در کنترل حرکتی مشخص می‌شود و به اختلالات راه رفتن، ناپایداری وضعیتی و کاهش سرعت راه رفتن منجر می‌شود. جراحی ارتوپدی شامل طولانی کردن تاندون‌ها و رهاسازی عضلات به‌طور روزانه برای اصلاح ناهنجاری‌های اسکلتی-عضلانی و بهبود عملکرد حرکتی به کار می‌رود. بااین‌حال، میزان تأثیر این جراحی‌ها در سینماتیک راه رفتن، تعادل وضعیتی و سرعت راه رفتن نامشخص است. هدف این مطالعه ارزیابی تأثیر جراحی ارتوپدی در سینماتیک راه رفتن، تعادل وضعیتی و سرعت گام‌برداری در کودکان مبتلا به CP اسپاستیک با استفاده از رویکردی چندبعدی بود.
مواد و روش‌ها: مشاهده‌ای آینده‌نگرانه کوهورت بر روی 30 کودک (۵ تا ۱۲ سال، سطوح GMFCS I تا GMFCS III)، که برای جراحی ارتوپدی برنامه‌ریزی شده بودند، انجام شد. شرکت‌کنندگان قبل از عمل و در فواصل 6 و 12 ماه پس از جراحی ارزیابی شدند. متغیرهای مورد بررسی شامل سینماتیک راه رفتن (طول گام، کادنس، زوایای مفصلی)، تعادل وضعیتی (مقیاس تعادل کودکان [PBS]، آزمون برخاستن و رفتن زمان‌دار [TUG]) و سرعت راه رفتن (آزمون راه رفتن ۱۰ متری [10MWT]) بودند. داده‌ها با استفاده از ANOVA با اندازه‌های تکراری تحلیل شدند و اندازه اثر کوهن (Cohen's d) محاسبه شد.
نتایج و بحث: در 12 ماه پس از جراحی، بهبود معناداری در تمامی متغیرهای پیامدی مشاهده شد. طول گام ۵/۱۲ درصد (۰۱/۰ p <) و کادنس ۳/۸ درصد (۰۵/۰ p <) افزایش یافت. زاویه فلکسیون زانو و دُرسی‌فلکسیون مچ پا نیز به‌طور معناداری بهبود یافتند (۰۱/۰ p <). تعادل وضعیتی بهتر شد، به‌طوری که نمره PBS از ۳/۴۲ به ۷/۴۸ افزایش (۰۱/۰ p <) و زمان آزمون TUG از ۵/۱۲ به ۸/۹ ثانیه کاهش یافت (۰۱/۰ p <). سرعت راه رفتن در حالت عادی ۶/۱۸ درصد و در حالت سریع ۲/۱۵ درصد بهبود یافت (۰۱/۰ p <). تحلیل زیرگروه‌ها نشان داد که کودکان با سطح GMFCS I بهبود بیشتری از سطوح GMFCS II و GMFCS III داشتند (۰۵/۰ p <). تفاوت معناداری بین روش‌های طولانی کردن تاندون و رهاسازی عضلات مشاهده نشد (۰۵/۰ p <).
نتیجه‌گیری: جراحی ارتوپدی به‌طور معناداری سینماتیک راه رفتن، تعادل وضعیتی و سرعت گام‌برداری را در کودکان مبتلا به CP اسپاستیک بهبود می‌بخشد و این پیامدها تا 12 ماه پس از جراحی پایدار می‌مانند. یافته‌ها بر اهمیت مداخلات جراحی و پروتکل‌های توانبخشی فردی در بهبود تحرک عملکردی و کیفیت زندگی این بیماران تأکید می‌کنند.

چکیده چکیده: مقدمه: دفورمیتی واروس شایع‌ترین دفورمیتی موجود در بیمارانی است که مورد تعویض مفصل زانو قرار می‌گیرند و اصلاح آن بر آزادسازی بافت نرم مدیال زانو استوار است؛ اما معیار دقیقی برای میزان آن وجود ندارد هدف از مطالعه کنونی بررسی پارامترهای رادیوگرافیک قبل از جراحی است که قادر به پیش‌بینی میزان نیاز به آزادسازی عناصر مدیال می‌باشند. مواد و روش‌ها: در یک مطالعه‌ی هم‌گروهی گذشته‌نگر کلیه بیمارانی که از در دوره‌ای ۲ ساله در مراکز درمانی دانشگاهی توسط یک جراح مورد جراحی تعویض مفصل زانو اولیه قرار گرفتند به‌صورت سرشماری وارد مطالعه شدند. بیماران بر اساس نوع و میزان آزادسازی مدیال به سه گروه تقسیم شدند. رادیوگرافی استاندارد ایستاده زانو در نماهای رخ و نیم‌رخ و الایمنت قبل و پس از عمل جراحی بررسی شد و معیارهای رادیوگرافیک شامل زاویه مکانیکال فموروتیبیال (mFTA)، زاویه لترال دیستال فمور (LDFA)، زاویه مدیال پروگزیمال تیبیا (MPTA)، زاویه‌ی خط مفصلی (JLCA) و والگوس کات انگل (VCA) قبل و بعد از عمل بین گروه‌ها مقایسه شد. نتایج و بحث: تعداد ۱۱۵ زانو مرتبط با 103 بیمار موردبررسی قرار گرفتند. بین زوایای لترال دیستال فمورال (LDFA) و مدیال پروگزیمال تیبیا (MPTA) و مکانیکال فمور و تیبیا (mFTA) و والگوس کات انگل (VCA) و میزان نهایی اصلاح واروس (زاویه مکانیکال فمور و تیبیا) با درجه‌ی آزادسازی مدیال ارتباط آماری معنی‌داری وجود داشت (05/0 < P). میزان اصلاح نهایی واروس به‌صورت معنی‌داری پیشگویی‌کننده نیاز به ریلیز وسیع‌تر مدیال می‌باشد (01/0 = P، 49/1 = OR). نتیجه‌گیری: زوایای LDFA،MPTA ، زاویه‌ی مکانیکال فمور و تیبیا (mFTA) و والگوس کات انگل (VCA) و میزان نهایی اصلاح زاویه مکانیکال فمور و تیبیا با درجه‌ی آزادسازی مدیال ارتباط آماری معنی‌داری وجود دارد و میزان اصلاح نهایی واروس به‌صورت معنی‌داری پیشگویی‌کننده نیاز به ریلیز بیشتر مدیال می‌باشد.

چکیده پیش‎زمینه: آسیب‎های ارتوپدی از شایع‎ترین آسیب‎ها در کودکان می‎باشد که سبب مشکلات فراوانی در کـودک و خانواده می‎گردد. شناسایی شیوع این آسیب‎ها می‎تواند در برنامـه‎ریـزی‎هـای درمانی موثر باشد. هدف از این مطالعه شناسایی ابعاد مختلف آسیب‎های ارتوپدی در کودکان در بیمارستان بوعلی سینای ساری می‎باشد.

مواد و روش‎ها: این مطالعه به‎صورت توصیفی آینده‎نگر می‎باشد، کلیه بیماران زیر 16 سال بوده‎اند، که در فاصله زمانی دی‎ماه 1394 تا دی‎ماه 1395 از طریق اورژانس بیمارستان بوعلی سینای ساری پذیرش گردیدند. سن جنس و مکانیسم تروما جمع‎آوری و بررسی شد. داده‎های جمع‎آوری شده با آزمون کای دو، آزمون t مقایسه‎ای و یک جمله‎ای توسط نرم‎افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.

یافته‎ها: در طول مدت یکسال مطالعه 525 بیمار زیر 16 سال با اسیب ارتوپدی پذیرش گردیدند که اکثریت را پسران تشکیل می‎دادند (3/65 درصد). دختران (7/34 درصد) میانگین سنی 4/6±7/7 در قیاس با 4/4±7/9 سال در پسران داشتند که اختلاف معنی‎داری داشت (). حداکثر شیوع سنی در پسران 14-16 سال و در حالی‎که در دخترها حداکثر شیوع در دو پیک سنی ۲ تا ۴ و ۱۴ تا ۱۶ سال دیده شد. ۸۱.۷ درصد از شکستگی‎ها در اندام‎های فوقانی و ۱۸.۳ درصد در اندام‎های تحتانی رخ داده بود. بیشترین محل وقوع حادثه در خانه و شایع‎ترین مکانیسم تروما در هر دو جنس پایین افتادن از ارتفاع (3/42 درصد) بود. بیشترین شیوع آسیب در فصل پاییز (6/44 درصد) مشاهده شد. مشخص گردید که بیشترین (7/56 درصد) میزان شیوع آسیب‎های ارتوپدی در کودکان و نوجوانان با وضعیت توده بدنی نرمال بوده است و بیماران چاق یا دارای اضافه وزن مجموعاً 29/8 درصد بیماران 2 تا 16 سال که دچار آسیب‎های ارتوپدی شده‎اند را تشکیل می‎دهند.

نتیجه‎گیری: کودکان در معرض آسیب‎های شدیدی ارتوپدی می‎باشند که علت آن عدم‎اطلاع‎رسانی، عدم‎آگاهی و آموزش کودکان و بزرگسالان در مورد این آسیب‎ها است. بررسی وضعیت ایمنی کودکان و دور نگه داشتن آنها از چنین آسیب‎هایی ضروری است و باید راه‎گشای بررسی مشابه در سایر شهرهای بزرگ در کشورهای در حال توسعه باشد.

چکیده پیش‎زمینه: تاکنون مطالعات مختلفی در مورد اثرات موضعی و سیستمیک سخت‎افزارهای ارتوپدی انجام شده است. هدف از این مطالعه بررسی واکنش‎های پاتولوژیک نسبت به کارگذاری سخت­افزارهای ارتوپدی (نیل و پلاک) در بیماران بود. مواد و روش‎ها: در یک مطالعه توصیفی، واکنش‎های پاتولوژیک 15 بیمار (12 مرد و 3 زن) با میانگین سنی 41/37 که تحت جراحی درآوردن سخت‎افزارهای کارگزاری شده ارتوپدی در دو بیمارستان در شهر ساری قرار گرفته بودند از طریق چک لیست، مشاهده و آزمایش پاتولوژی مورد بررسی قرار گرفت. یافته‎ها: واکنش پوستی بعد از گذاشتن سخت‎افزار در هیچ کدام از بیماران مشاهده نشد. تنها در 66/6 % از بیماران عفونت بعد از گذاشتن سخت‎افزار مشاهده شد و جوش نخوردن نیز در یک مورد در بیماران دیده شد. عارضه سیستماتیک نیز در هیچ کدام از بیماران مورد مطالعه دیده نشد. لیکن اکثریت بیماران التهاب بافتی متوسط در محل کارگذاری سخت‎افزار داشتند. شواهدی دال بر بدخیمی نیز در هیچ‎کدام از نمونه‎های پاتولوژی مربوط به بیماران مشاهده نشد. نتیجه‎گیری: با توجه به نتایج این مطالعه به نظر می‎رسد که التهاب‎های بافتی متوسط در کارگذاری سخت‎افزارهای ارتوپدی نیل و پلاک، عارضه شایع استفاده از نیل و پلاک‎های ارتوپدی در مراکز مطالعه شده می‎باشد.