مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران

چکیده مقدمه: شکستگی اینترتروکانتریک یکی از شایع‌ترین شکستگی‌های هیپ بخصوص در جمعیت سالخورده می‌باشد، DHS (پیچ متحرک هیپ) و PFNA (نیل پروگزیمال فمور) همچنان اصلی‌ترین روش‌های ثابت سازی این شکستگی محسوب می‌شوند. این مطالعه به مقایسه نتایج درازمدت این دو روش در شکستگی‌های با طبقه‌بندی OTA/AO A1&A2.1 می‌پردازد.
مواد و روش‌ها: این مطالعه که به‌صورت کوهورت گذشته‌نگر در بیمارستانی آموزشی در یک دوره ۱۰ ساله شامل 154 بیمار تحت درمان با DHS و PFNA درمان شده بودند بررسی شدند. پیامدهای کلیدی مانند عفونت نرخ عمل مجدد و مرگ‌ومیر بر اساس سن و جنس در زیرگروه‌های مختلف بررسی شدند.
نتایج و بحث: در بررسی‌های انجام‌گرفته بر روی 154 بیمار ازنظر عفونت، احتیاج به جراحی مجدد و میزان مرگ‌ومیر 5 ساله تفاوت معناداری بین دو روش DHS و PFNA مشاهده نشد، در ادامه تأثیر سن و جنس بر روی دو روش بررسی شد که مشخص شد در افراد مؤنث و بالای 70 سال با روش DHS احتیاج به عمل بیشتری داشتند.
نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج به‌غیراز گروه سنی بالای 70 سال و جنسیت مؤنث که نرخ جراحی مجدد در آن‌ها در صورت درمان با DHS بیشتر بود، در سایر موارد تفاوتی بین دو گروه نبود.
مقدمه: شکستگی اینترتروکانتریک یکی از شایع‌ترین شکستگی‌های هیپ بخصوص در جمعیت سالخورده می‌باشد، DHS (پیچ متحرک هیپ) و PFNA (نیل پروگزیمال فمور) همچنان اصلی‌ترین روش‌های ثابت سازی این شکستگی محسوب می‌شوند. این مطالعه به مقایسه نتایج درازمدت این دو روش در شکستگی‌های با طبقه‌بندی OTA/AO A1&A2.1 می‌پردازد.
مواد و روش‌ها: این مطالعه که به‌صورت کوهورت گذشته‌نگر در بیمارستانی آموزشی در یک دوره ۱۰ ساله شامل 154 بیمار تحت درمان با DHS و PFNA درمان شده بودند بررسی شدند. پیامدهای کلیدی مانند عفونت نرخ عمل مجدد و مرگ‌ومیر بر اساس سن و جنس در زیرگروه‌های مختلف بررسی شدند.
نتایج و بحث: در بررسی‌های انجام‌گرفته بر روی 154 بیمار ازنظر عفونت، احتیاج به جراحی مجدد و میزان مرگ‌ومیر 5 ساله تفاوت معناداری بین دو روش DHS و PFNA مشاهده نشد، در ادامه تأثیر سن و جنس بر روی دو روش بررسی شد که مشخص شد در افراد مؤنث و بالای 70 سال با روش DHS احتیاج به عمل بیشتری داشتند.
نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج به‌غیراز گروه سنی بالای 70 سال و جنسیت مؤنث که نرخ جراحی مجدد در آن‌ها در صورت درمان با DHS بیشتر بود، در سایر موارد تفاوتی بین دو گروه نبود.
 

چکیده چکیده: مقدمه: شکستگی دیستال رادیوس شایع‌ترین شکستگی در اندام فوقانی است. مطالعات زیادی در مورد جنبه‌های مختلف درمان این بیماران انجام‌شده است، اما هنوز توافق نظری در مورد اینکه کدام روش درمانی ارجح است وجود ندارد. هدف ما مقایسه روش درمانی ترکیبی فیکساتور خارجی وپلاک با پلاک به تنهایی می‌باشد. مواد و روش‌ها: در این کارآزمایی بالینی تصادفی (RCT)، بیماران با شکستگی دیستال رادیوس با طبقه‌بندی C2 و C3.1 AO/OTA به‌طور تصادفی به دو گروه پلاک لاکینگ به تنهایی (شاهد) و فیکساتور خارجی همراه با پلاک (مداخله) تقسیم شدند. سپس بیماران از نظر نتایج رادیولوژیک و بالینی در هفته اول، هفته سوم، هفته ششم، ماه ششم و ماه نهم پس از جراحی مورد ارزیابی قرار گرفتند. ناتوانی‌های زودرس بازو، شانه و دست (qDASH) و نمره مقیاس بینایی آنالوگ (VAS) برای بررسی استفاده شدند. برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS استفاده شد. رضایت آگاهانه از بیماران گرفته شد. نتایج و بحث: 52 بیمار (26 نفر در هر گروه) وارد مطالعه شدند. میانگین سنی در گروه کنترل 42 سال و در گروه مداخله 41 سال بود. نمره (qDASH) در گروه کنترل 35 و در گروه مداخله 38 بود که این تفاوت بین دو گروه معنی‌دار نبود. بر اساس نمره (VAS) نیز تفاوت معنی‌داری بین دو گروه از نظر میزان درد مشاهده نشد. همچنین معیارهای رادیولوژیکی شامل ارتفاع رادیوس و شیب ولار، بین دو گروه تفاوت معنی‌داری نداشت (05/0P<).   نتیجه‌گیری: با یکسان بودن نتایج پلاک به تنهایی با فیکساتور خارجی همراه با پلاک در شکستگی‌های C2 ,C3 انتهای رادیوس – استفاده از پلاک به تنهایی توصیه می‌شود.  

چکیده پیش‎زمینه: تاکنون مطالعات زیادی در زمینه مقایسه روش‎های جراحی در مقابل روش‎های غیرجراحی در درمان آسیب‎های نوک انگشت انجام شده است اما مطالعات چندانی بر روی تأثیر پانسمان فنی تویین و کارایی آن در درمان آسیب نوک انگشت در مقابل سایر درمان‎های رایج انجام نشده است. هدف مطالعه حاضر مقایسه سه روش درمانی پانسمان فنی توئینو درمان جراحی با تکنیک VY flap < /span> و درمان حمایتی با وازلین در بیماران با آسیب نوک انگشت بود. مواد و روش‎ها: این مطالعه به‎صورت کوهورت آینده‎نگر انجام گرفت. جامعه مورد مطالعه در این پژوهش شامل تمام بیمارانی بود که با آسیب نوک آنگشت به اورژانس بیمارستان شهید باهنر کرمان 1395-96 مراجعه نمودند. بیماران واجد معیارهای ورود، به منظور انجام مداخله و پیگیری بعدی انتخاب شدند و در سه گروه درمانی پانسمان فنی توئینو درمان جراحی با تکنیک VY flap < /span> و درمان حمایتی با وازلین موردنظر قرار گرفتند. داده‎ها با روش‎های آماری chi squer و independent sample t-test  آنالیز و سطح معناداری زیر 0.05 درنظر گرفته شد. یافته‎ها:پس از 12 ماه20 نفر در هر گروه ازنظر علایم گفته شده بیمار، معاینات بالینی و زیبایی براساس Impairment Scale of Allen مورد بررسی قرار گرفت. براساس ارزیابی‎های آماری هیچ‎گونه اختلاف معنی‎داری بین سه گروه از نظر شکایت گفته شده بیمار، معاینات و زیبایی بعد از یک سال گزارش نشد. نتیجه‎گیری: نتایج این مطالعه برای اولین بار نشان می‎دهد که پانسمان فنیتوئین اثری مشابه با پانسمان وازلین در درمان آسیب‎های نوک انگشتان دست داشته و از این نظر برتری ندارد. همچنین نتایج این مطالعه با تایید مطالعات قبلی صورت گرفته نشان می‎دهد نتایج درمانی به صورت غیرجراحی و جراحی مشابه بوده و نسبت به هم برتری ندارد.