مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران

چکیده چکیده: مقدمه: در برخی موارد ترومای ماژور اندام تحتانی، قطع عضو یا حفظ اندام صورت می‌گیرد. هدف از انجام این مطالعه مقایسه کیفیت زندگی در بیماران تحت آمپوتاسیون با حفظ اندام می‌باشد. مواد و روش‌ها: مطالعه حاضر مقایسه‌ای مقطعی بوده و بیماران مبتلا به ترومای ماژور اندام تحتانی که تحت آمپوتاسیون اندام تحتانی یا حفظ اندام قرار گرفته بودند پس از گذشت حداقل 6 ماه از درمان آسیب اولیه از نظر کیفیت زندگی با استفاده از پرسشنامه SF-36 مورد مقایسه قرار گرفتند. نتایج و بحث: 94 بیمار وارد مطالعه شدند که 9/80 درصد از بیماران در این مطالعه مرد بودند. میانه سنی 5/41 سال (18 تا 64) بود. همچنین اختلاف آماری معناداری از نظر سن، جنسیت، وضعیت تأهل، تعداد فرزند، سطح تحصیلات، سیگار کشیدن و سوءمصرف مواد و یا الکل بین گروه‌های مطالعه وجود نداشت. زیر مقیاس سلامت عمومی (001/0= P) و سرزندگی (انرژی) (002/= P) به طور معناداری 6 ماه پس از آسیب اولیه در گروه آمپوتاسیون نمرات بالاتری داشتند. نتیجه‌گیری: در بیماران مبتلا به ترومای ماژور، تلاش جهت حفظ اندام در مقابل آمپوتاسیون منجر به افزایش طول مدت بستری، تعداد موارد عفونت و جراحی مجدد می‌گردد. آمپوتاسیون پس از حداقل 6 ماه منجر به بهبود کیفیت زندگی به ویژه در زمینه سلامت عمومی و احساس سرزندگی می‌گردد.

چکیده چکیده:
زمینه و هدف:  کشکک، بزرگ‌ترین استخوان سزاموئید بدن، در اکستانسیون زانو نقش کلیدی دارد و به عنوان یک عایق در برابر آسیب‌ها عمل می‌کند. شکستگی کشکک حدود یک درصد از شکستگی های بدن را تشکیل می دهد. هدف این مطالعه بررسی نتایج جراحی شکستگی کشکک و عوامل مؤثر بر آن در یک بازه زمانی ده ساله است، با توجه به اینکه شکستگی کشکک تنها حدود یک درصد از کل شکستگی‌های بدن را تشکیل می‌دهد.
مواد و روش‌ها: در این مطالعه توصیفی-همبستگی، بیماران بر اساس زمان پس از جراحی به دو گروه زیر ۵ سال و بالای ۵ سال تقسیم شدند. عملکرد زانو، درد و دامنه حرکتی با شاخص‌های استاندارد ارزیابی شد.
یافته‌ها: از ۵۳ بیمار (میانگین سنی ۶۰.۴۵ ± ۱۶ سال؛ ۹۰.۶٪ مرد)، ۶۲.۳٪ پیگیری زیر ۵ سال و ۳۷.۷٪ بالای ۵ سال داشتند. ارتباط معناداری بین عوارض درمانی و آرتروز مشاهده شد ( p < 0.05). عملکرد زانو در بیماران بدون عارضه به‌طور معناداری بهتر و درد آن‌ها کمتر بود ( p < 0.05).
نتیجه‌گیری:  این مطالعه نشان‌دهنده اثربخشی و نتایج بالینی مثبت انواع جراحی شکستگی کشکک به عنوان یک روش درمان مناسب در پیگیری میان‌مدت است. با وجود نسبت محدود بیماران نیازمند جراحی مجدد به دلیل عوارض جزئی، نتایج مثبتی در این تحقیق گزارش شد.

چکیده پیش‎زمینه: آسیب‎های ارتوپدی از شایع‎ترین آسیب‎ها در کودکان می‎باشد که سبب مشکلات فراوانی در کـودک و خانواده می‎گردد. شناسایی شیوع این آسیب‎ها می‎تواند در برنامـه‎ریـزی‎هـای درمانی موثر باشد. هدف از این مطالعه شناسایی ابعاد مختلف آسیب‎های ارتوپدی در کودکان در بیمارستان بوعلی سینای ساری می‎باشد.

مواد و روش‎ها: این مطالعه به‎صورت توصیفی آینده‎نگر می‎باشد، کلیه بیماران زیر 16 سال بوده‎اند، که در فاصله زمانی دی‎ماه 1394 تا دی‎ماه 1395 از طریق اورژانس بیمارستان بوعلی سینای ساری پذیرش گردیدند. سن جنس و مکانیسم تروما جمع‎آوری و بررسی شد. داده‎های جمع‎آوری شده با آزمون کای دو، آزمون t مقایسه‎ای و یک جمله‎ای توسط نرم‎افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.

یافته‎ها: در طول مدت یکسال مطالعه 525 بیمار زیر 16 سال با اسیب ارتوپدی پذیرش گردیدند که اکثریت را پسران تشکیل می‎دادند (3/65 درصد). دختران (7/34 درصد) میانگین سنی 4/6±7/7 در قیاس با 4/4±7/9 سال در پسران داشتند که اختلاف معنی‎داری داشت (). حداکثر شیوع سنی در پسران 14-16 سال و در حالی‎که در دخترها حداکثر شیوع در دو پیک سنی ۲ تا ۴ و ۱۴ تا ۱۶ سال دیده شد. ۸۱.۷ درصد از شکستگی‎ها در اندام‎های فوقانی و ۱۸.۳ درصد در اندام‎های تحتانی رخ داده بود. بیشترین محل وقوع حادثه در خانه و شایع‎ترین مکانیسم تروما در هر دو جنس پایین افتادن از ارتفاع (3/42 درصد) بود. بیشترین شیوع آسیب در فصل پاییز (6/44 درصد) مشاهده شد. مشخص گردید که بیشترین (7/56 درصد) میزان شیوع آسیب‎های ارتوپدی در کودکان و نوجوانان با وضعیت توده بدنی نرمال بوده است و بیماران چاق یا دارای اضافه وزن مجموعاً 29/8 درصد بیماران 2 تا 16 سال که دچار آسیب‎های ارتوپدی شده‎اند را تشکیل می‎دهند.

نتیجه‎گیری: کودکان در معرض آسیب‎های شدیدی ارتوپدی می‎باشند که علت آن عدم‎اطلاع‎رسانی، عدم‎آگاهی و آموزش کودکان و بزرگسالان در مورد این آسیب‎ها است. بررسی وضعیت ایمنی کودکان و دور نگه داشتن آنها از چنین آسیب‎هایی ضروری است و باید راه‎گشای بررسی مشابه در سایر شهرهای بزرگ در کشورهای در حال توسعه باشد.

چکیده پیش‎زمینه: ناهنجاری‎های مادرزادی پا یکی از شایع‎ترین ناهنجاری‎های مادرزادی است که موجب اختلال در راه‎رفتن طبیعی می‎شود و بر کیفیت زندگی بیماران تأثیر می‎گذارد. هدف از این مطالعه بررسی شیوع چنین ناهنجاری‎هایی در نوزادان متولد شده در مرکز مراجعه در شمال ایران است. مواد و روش‎ها: این مطالعه، یک مطالعه توصیفی مقطعی بر روی تمام نوزادان متولد شده در یک دوره دو ساله در بیمارستان امام خمینی ساری بود. متغیرهایی که در مطالعه ما مورد بررسی قرار گرفت، سن حاملگی در زمان زایمان، شرایط بالینی که بارداری را پیچیده می‎کند مانند دیابت، فشار خون مزمن، عوارض ناشی از بارداری نظیر اوگلوهیدرمانیا، پلی هیدرامنیوس و مالپرس، سن مادر، دیابت مزمن، فشار خون بالا، اعتیاد مادران، جنسیت و وزن تولد نوزاد، تاریخچه داشتن یک کودک با ناهنجاری اندام مادرزادی و نوع زایمان است. عکس‎برداری از پاهای نوزادان در اولین روز، تولد توسط جراح ارتوپدی ارزیابی شد. علاوه بر این، تمام نوزادان یک روز پس از زایمان توسط یکی از دو متخصص اطفال مورد بررسی قرار گرفتند و موارد مشکوک به جراح ارتوپد ارجاع شدند. تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از نرم افزار SPSS انجام شد. یافته‎ها: از 2025 نوزاد مورد مطالعه، 210 مورد (4/10%) کالکالئووالگوس، 7 (0.3%) پاچنبری، 156 مورد (7%) موارد "Pes Varus"، 22 مورد (1.1%) متارسوس آدوکتوس و 1 مورد پلی آداکتیل مشخص گردید. در میان همه متغیرها، تنها سن مادر و سیگار کشیدن در دوران بارداری با ناهنجاری های مادرزادی پا ارتباط داشت. نتیجه‎گیری: در مطالعه ما، شایع‎ترین ناهنجاری مادرزادی پا کالکالئووالگوس و "Pes Varus" موضعی خفیف پا بود. میزان کم پاچنبری ، پلی داکتیلی و متارسوس آدوکتوس قابل توجه است.