مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران

چکیده سندروم اهلرز- دنلوس (EDS) یک بیماری ارثی بافت همبند می‎باشد که حاصل اختلال متابولیسم کلاژن می‎باشد. افزایش محدوده حرکات مفصلی و افزایش قابلیت ارتجاعی پوست از یافته‎های اصلی می‎باشند. نوعI  یا نوع گراویس دارای ویژگی‎هایی از جمله افزایش قابلیت ارتجاعی پوست، افزایش محدوده حرکات مفصلی، فتق پوست، اتوزوم غالب وراثتی و پاره شدن زودرس «کیسه آب» و رگ واریسی به‎صورت غیرمنتظره می‎باشد. لیکن عقب‎ماندگی ذهنی گزارش نشده است که در این مقاله در دو برادر گزارش می‎شود.

 

چکیده پیش‎زمینه: رایج ترین روش درمان برای تالوس عمودی جراحی گسترده بافت نرم است. یک روش با حداقل تهاجم بر پایه قالب گیری سریالی یا پشت سر هم «دوب» (پونستی معکوس) 15 سال پیش معرفی شد و نتایج قابل توجهی به دست آورد. هدف از این مطالعه بررسی و مقایسۀ نتایج میان مدت قالب گیری با روش گچ‎گیری است.

مواد و روش‎ها: 12 بیمار مبتلا به تالوس عمودی در یک مطالعه آینده‎نگر قرار گرفتند، 6 بیمار با 10 فوت مبتلا به پونستی معکوس و 6 نفر دیگر با 10 فوت با جراحی بافت نرم خارجی تحت درمان قرار گرفتند. در یک پیگیری 18 تا 24 ماهه، نتایج با استفاده از محدوده حرکت مچ پا، پرسشنامه اکسفورد و اندازه‎گیری‎های رادیوگرافی مقایسه شدند.

یافته‎ها: میانگین حرکات مچ پا در دو گروه قابل مقایسه بود (0.35 = p < /span>)؛ نمره پرسشنامه اکسفورد بین دو گروه به لحاظ آماری تفاوت معناداری نداشت (p = 0.876).

نتیجه‎گیری: با توجه به نتایج قابل مقایسه بین جراحی گسترده و گچ‎گیری «پونستی معکوس» در این مطالعه میان مدت، تکنیک قالب‎گیری به دلیل ماهیت و طبیعت غیرتهاجمی این روش درمانی توصیه می‎شود.