ارزیابی ایزوکینتیک گشتاور در مفصل شانه پس از ترمیم عضله سینهای بزرگ
دوره 11، شماره 4، پاییز 1392، صفحه 152-157
https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121105
محمدرضا گیتی، آرش شرافت وزیری، لیلا اوریادی زنجانی، امیررضا فرهود
چکیده پیشزمینه: هدف از انجام این مطالعه، سنجش مقادیر ایزوکینتیک پارگیهای ترمیم شده عضله سینهای بزرگ در مقایسه با سمت آسیب ندیده و تعیین حرکتی از سمت آسیبی بود که بیشتر از همه متأثر شده بود.مواد و روشها: نه پارگی عضله سینهای بزرگ در ۹ بیمار بررسی گردید. تمامی بیماران توسط یک جراح جراحی شدند و پس از میانگین مدت زمان ۲/۴ سال (۴-۱ سال)، ارزیابیهای بالینی، پرسشنامه و دینامومتری ایزوکینتیک بهصورت دوطرفه انجام گردید. یک گروه متشکل از ۶ بدنساز آسیب ندیده نیز که توسط دینامومتری ایزوکینتیک ارزیابی شدند، برای بررسی تفاوتها بین دو اندام سالم، در مطالعه حضور داشتند.یافتهها: در گروه بیماران تفاوت معنیداری برای میانگین گشتاور خم شدن بین دو سمت آسیبدیده و ندیده مشاهد نشد (p < /em>≥۰/۰۵) در حرکات باز کردن تفاوت بین دو اندام معنیدار بود (۰/۰۳۴=p < /em>)، اما برای حرکات دیگر اختلاف معنیدار مشاهده نشد. براساس تقسیمبندی «کاکوانی»، هیچیک از بیماران در گروه عالی یا ضعیف قرار نگرفتند. نتایج ۶ بیمار خوب و ۳ بیمار نسبتاً خوب بود. مهمترین معیاری که باعث شد این ۳ بیمار، که سه ماه پس از آسیب جراحی شده بودند، در گروه نسبتاً خوب قرار گیرند، نارضایتی از عدم زیبایی بود.نتیجهگیری: ترمیم جراحی در درمان پارگی عضله سینهای بزرگ از درمان غیرجراحی مفیدتر میباشد و تمرکز بر تمرینات قدرتیِ خم کردن و باز کردن برای دستیابی به بهترین نتایج لازم است.
محاسبه میزان آسیب استخوانی گلنویید در بیثباتی جلویی شانه با استفاده از سیتیاسکن سه بعدی
دوره 9، شماره 2، بهار 1390، صفحه 55-60
https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121029
مرتضی جان نثاری لادانی، علیرضا فرهمندی، محمدرضا گیتی، محمدرضا هدایتی، علیرضا رحیمنیا، فرشاد صفدری
چکیده پیشزمینه: بیثباتی جلویی شانه با آسیب استخوانی در لبه جلویی تحتانی گلنویید همراه است. محاسبه میزان این آسیب استخوانی میتواند در تعیین روش درمانی و پیشبینی احتمال عود بیثباتی پس از جراحی نقش داشته باشد. هدف از این مطالعه بررسی رابطه تعداد دررفتگی با میزان آسیب استخوانی لبه گلنویید با استفاده از سیتیاسکن سه بعدی و محاسبه میزان حساسیت و اختصاصی بودن سیتیاسکن سه بعدی برای تعیین بیماران واجد شرایط جراحی باز بود. مواد و روشها: در این مطالعه آیندهنگر ۳۰ بیمار بررسی شدند. بیماران با استفاده از سیتیاسکن سه بعدی دوطرفه بررسی شدند و برای هر کدام شاخص گلنویید (glenoid index) محاسبه گردید. سپس وجود همبستگی بین تعداد دررفتگی و شاخص گلنویید و نیز میزان حساسیت و اختصاصی بودن سیتیاسکن سه بعدی محاسبه شد. یافتهها: بیست و هشت بیمار (۹۴%) دچار آسیب استخوانی بودند. بین تعداد دررفتگی و میزان شاخص گلنویید رابطه معناداری وجود نداشت (۰۵/۰≤p). براساس سیتیاسکن ۲ بیمار به جراحی باز و پیوند استخوان و ۲۸ بیمار به جراحی بنکارت نیاز داشتند. اما در زمان جراحی مشخص شد که تشخیص براساس سیتیاسکن در دو مورد اشتباه بود. بدین ترتیب میزان حساسیت سیتیاسکن ۵۰% و میزان اختصاصی بودن آن ۹۶% بهدست آمد. نتیجهگیری: یافتهها نشان دادند تعداد دررفتگی نمیتواند نشاندهنده وسعت آسیب و پیشبینی کننده احتمال عود عارضه باشد. استفاده از سیتیاسکن سه بعدی همراه با بازسازی قبل از جراحی میتواند به شناخت آسیب، شدت و محل ضایعه کمک کند و برای انتخاب روش جراحی مناسب نمیتوان کاملاً به آن اکتفا کرد.