انجمن جراحان ارتوپدی ایران مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران 1735-2967 24 1 2025 12 22 Diagnostic Value of Sonographic Parameters in Carpal Tunnel Syndrome (A Cross-Sectional Study) ارزش تشخیصی معیارهای سونوگرافی در سندروم تونل کارپال (مطالعه‌ی مقطعی) 1 5 246025 10.22034/ijos.2026.246025 FA عباس عبدلی تفتی مرکز تحقیقات تروما، بخش ارتوپدی، بیمارستان شهید صدوقی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران 0000-0001-6120-4486 امیرپاشا عامل شهباز گروه رادیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران 0000-0002-6125-3744 عبدالرحیم صادقی یخدانی کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران 0000-0003-0202-1545 سعید قربانی گروه رادیولوژی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران 0009-0005-1284-765X میلاد قلی زاده گروه جراحی ارتوپدی، مرکز تحقیقات تروما، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران 0009-0006-8333-4226 Journal Article 2025 12 17 Introduction: Carpal tunnel syndrome (CTS) represents the most prevalent form of compressive neuropathy. Although electrodiagnostic assessments (EMG–NCV) are routinely used for diagnosis and demonstrate good accuracy, they are invasive procedures and can sometimes produce false‑negative outcomes. In recent years, high‑resolution ultrasonography has gained attention as a noninvasive, widely available, and cost‑efficient diagnostic option. The purpose of this study was to investigate the usefulness of sonographic evaluation in diagnosing CTS and to examine how its findings relate to clinical symptoms and electrophysiological results. Materials & Methods: In this cross‑sectional diagnostic study, individuals with a clinical suspicion of carpal tunnel syndrome were assessed. Each participant underwent both EMG–NCV testing and bilateral wrist ultrasonography. Sonographic variables, including the cross‑sectional area (CSA) and the width of the median nerve at various points along the forearm and within the carpal tunnel, were compared among electrodiagnostic severity categories classified as normal, mild, moderate, and severe. The sensitivity and specificity were determined for chosen CSA and nerve‑width cutoff values. Results & Discussion: 60 patients with the mean age of 49.5±10.4 years and mean BMI of 26.8±3.6 kg/m² being 90% female and 80% with bilateral involvement were studied. Age was not significantly associated with CTS severity (P=0.344), whereas higher BMI correlated with greater severity (P=0.01). Median nerve CSA width increased parallel with disease severity. In the right hand, a CSA cut off of 8.5 mm² at the carpal tunnel yielded 87.5% sensitivity and 81.7% specificity; in the left hand, a CSA cut off of 8 mm² provided 70% sensitivity and 95.5% specificity. Nerve width ≥ 5 mm showed high sensitivity but lower specificity. Conclusion: Ultrasonography—especially assessing the cross‑sectional area of the median nerve—serves as a dependable, noninvasive, and precise complementary tool alongside EMG–NCV for both identifying and grading the severity of CTS. مقدمه: سندروم تونل کارپال (CTS) شایع‌ترین نوروپاتی فشاری است که معمولاً با آزمون‌های الکترودیاگنوستیک(EMG‑NCV) تشخیص داده می‌شود؛ بااین‌حال، این آزمون‌ها اگرچه دقت مناسبی دارند، تهاجمی بوده و ممکن است در بخشی از بیماران نتایج منفی کاذب ایجاد کنند. سونوگرافی با وضوح بالا به‌عنوان یک روش تشخیصی غیرتهاجمی، در دسترس و مقرون‌به‌صرفه مطرح شده است. هدف این مطالعه ارزیابی ارزش تشخیصی سونوگرافی در بیماران مبتلا به CTS و بررسی ارتباط آن با یافته‌های بالینی و الکترودیاگنوستیک بود. مواد و روش‌ها: در این مطالعه‌ی مقطعی تشخیصی بیماران مراجعه‌کننده با شوک بالینی CTS در بیمارستان شهید صدوقی بررسی شدند. برای تمام بیماران آزمون، EMG‑NCV و سونوگرافی دوطرفه‌ی مچ دست انجام شد. پارامترهای سونوگرافیک، شامل مساحت سطح مقطع (CSA) و عرض عصب مدیان در سطوح مختلف ساعد و تونل کارپال، بین گروه‌های شدت الکترودیاگنوستیک (نرمال، خفیف، متوسط، شدید) مقایسه شدند. حساسیت و ویژگی مقادیر آستانه‌ی انتخاب‌شده برای CSA و عرض عصب محاسبه شد. نتایج و بحث: تعداد 60 بیمار میانگین سنی 4/10 ± 5/49 سال و میانگین BMI برابر با 6/3 ± 8/26 کیلوگرم بر متر مربع بررسی شدند؛ ۹۰ درصد بیماران زن و 80 درصد دارای درگیری دوطرفه بودند. سن ارتباط معنی‌داری با شدت CTS نداشت (۳۴۴/۰ = p)، درحالی‌که BMI بالاتر با شدت بیشتر بیماری هم‌بستگی داشت (۰۱/۰ = p). مساحت سطح مقطع (CSA) و عرض عصب مدیان به‌طور موازی با افزایش شدت CTS افزایش یافت. در دست راست، آستانه‌ی CSA برابر 5/8 میلی‌متر مربع در سطح تونل کارپال با حساسیت 5/87 درصد و و یژگی 7/81 درصد ایجاد کرد؛ در دست چپ، آستانه‌ی ۸ میلی‌متر مربع حساسیت ۷۰ درصد و ویژگی 5/95 درصد داشت. عرض عصب ≥۵ میلی‌متر حساسیت بالا ولی ویژگی کمتری نشان داد. نتیجه‌گیری: سونوگرافی، به‌ویژه اندازه‌گیری CSA عصب مدیان، ابزار تشخیصی غیرتهاجمی، قابل‌اعتماد و دقیق برای کمک به EMG‑NCV در تشخیص و درجه‌بندی CTS محسوب می‌شود.

https://www.ijos.ir/article_246025_9991d8c210bfca2883abf0de84684898.pdf

انجمن جراحان ارتوپدی ایران مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران 1735-2967 24 1 2025 12 22 Outcomes of Fingertip Amputation Reconstruction by Palmar Flap (A Retrospective Cross-Sectional Study) بررسی پیامدهای بازسازی قطع‌شدگی نوک انگشت با فلپ کف‌ دست و عوامل مرتبط با آن (مطالعه‌ی مقطعی گذشته‌نگر) 6 13 246027 10.22034/ijos.2025.246027 FA سید حسین سعید بنادکی مرکز تحقیقات تروما، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران میلاد قلی زاده گروه جراحی ارتوپدی، مرکز تحقیقات تروما، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران 0009-0006-8333-4226 نیما فتح الله زاده گروه جراحی ارتوپدی، مرکز تحقیقات تروما، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران شهاب شیخعلیشاهی کمیته‌ی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران 0009-0003-6213-9198 حسام الدین جعفری نسب کمیته‌ی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران 0009-0007-6288-1017 Journal Article 2026 01 04 Introduction: Fingertip injuries are among the most common hand traumas, and the choice of reconstructive technique may influence pain, function, and digital appearance. This study aimed to evaluate the outcome of palmar flap reconstruction for fingertip amputation and assess factors associated with postoperative outcome. Materials & Methods: Medical records of patients who underwent palmar flap reconstruction from a hospital between 2016 and 2024 were reviewed in a retrospective cross-sectional observational study. Patient-reported outcomes including function, pain, and appearance were measured using a 10-point numeric rating scale. Statistical analysis was performed using the independent t-test, one-way analysis of variance (ANOVA), and Spearman rank correlation. Results & Discussion: 50 patients with the mean age of 30.14 years with a standard deviation (SD) of 5.58, and 88% being male were studied. All injuries were industrial. The mean scores for appearance, pain, and function were 7.72, 7.72, and 8.26, respectively. No significant differences in outcomes were observed by sex or injured side. Pain scores were higher among patients with three injured fingers (p=0.031). Functional scores were significantly lower in injuries involving the fifth finger (p=0.007). Surgery performed more than 24 hours after injury was associated with higher pain scores (p=0.017), and a borderline trend toward poorer function with increasing surgical delay was observed (p=0.094). Conclusion: In palmar flap reconstruction for fingertip amputation, the number of injured fingers, involvement of the fifth finger, and surgical delay are key factors associated with lower postoperative outcomes. مقدمه: آسیب‌های نوک انگشت از تروماهای شایع دست هستند و انتخاب روش بازسازی می‌تواند بر درد، عملکرد و ظاهر انگشت اثرگذار باشد. هدف این مطالعه بررسی پیامدهای بازسازی آمپوتاسیون نوک انگشت با فلپ پالمار و ارزیابی عوامل مرتبط با پیامدها بود. مواد و روش‌ها: در این مطالعه‌ی مشاهده‌ای مقطعی گذشته‌نگر، پرونده‌های پزشکی بیمارانی که بین سال‌های 1395 تا 1403 در یک بیمارستان تحت بازسازی با فلپ کف‌دستی قرار گرفته بودند بررسی شدند. پیامدهای گزارش‌شده توسط بیماران شامل عملکرد، درد و ظاهر با استفاده از مقیاس عددی ۱۰نمره‌ای اندازه‌گیری شد. تحلیل‌های آماری با استفاده از آزمون تی مستقل، تحلیل واریانس یک‌طرفه (ANOVA) و ضریب هم‌بستگی رتبه‌ای اسپیرمن انجام شد. نتایج و بحث: در مجموع، ۵۰ بیمار وارد مطالعه شدند؛ میانگین سن ۱۴/۳۰ سال با انحراف معیار (SD) ۵۸/۵ بود و ۸۸ درصد بیماران مرد بودند. مکانیسم آسیب در همه‌ی موارد صنعتی بود. میانگین امتیاز ظاهر ۷۲/۷، درد ۷۲/۷ و عملکرد ۲۶/۸ گزارش شد. تفاوت معنی‌داری در پیامدها برحسب جنس و سمت آسیب مشاهده نشد. درد در بیماران با آسیب سه انگشت بیشتر بود (031/0= P). عملکرد در درگیری انگشت پنجم کاهش معنی‌دار داشت (007/0=P ) تأخیر بیش از ۲۴ ساعت تا جراحی با درد بیشتر همراه بود (017/0= P) و با افزایش تأخیر در عمل جراحی نمره‌ی عملکرد روند مرزی داشت (094/0= P). نتیجه‌گیری: در بازسازی نوک انگشت با فلپ پالمار، تعداد انگشت‌های درگیر، درگیری انگشت پنجم و تأخیر جراحی از عوامل مهم مرتبط با پیامدهای کم هستند.

https://www.ijos.ir/article_246027_ed1401f0fea10e32843e77d8d2276bf4.pdf

انجمن جراحان ارتوپدی ایران مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران 1735-2967 24 1 2025 12 22 Distribution and Clinicopathologic Characteristics of Spinal Column Lesions (A 10-Year Study) اپیدمیولوژی و ویژگی‌های کلینیکوپاتولوژیک ضایعات ستون مهره (مطالعه‌ای 10ساله) 14 16 246028 10.22034/ijos.2025.246028 FA پویا قدیری گروه جراحی ارتوپدی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران مینا حاجی حسینی دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران سپهر سرخی زاده گروه جراحی ارتوپدی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران میلاد قلی زاده گروه جراحی ارتوپدی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران 0009-0006-8333-4226 Journal Article 2025 09 20 Introduction: Spine is a critical component of the musculoskeletal system, and lesions involving vertebrae may significantly affect patients’ quality of life. Benign spinal lesions, such as infections, can be curable but are often difficult to diagnose, whereas malignant lesions—including sarcomas and metastatic tumors—carry a poor prognosis. Materials & Methods: This descriptive cross-sectional study included 114 patients diagnosed with benign and malignant spinal lesions between 2008 and 2018 in 2 teaching hospital. Data were collected using a structured questionnaire and analyzed using SPSS version 22. Variables included age, sex, pathology type, lesion type (benign/malignant), size, anatomical origin, and year of diagnosis. Results & Discussion: 114 patients with mean age of 52.1 ± 20.5 years (range: 1 month–89 years) were studied. Males accounted for 80 (70.2%) of cases. Of all the lesions, 63 (55.3%) were benign and 51 (44.7%) malignant. Lumbar involvement was the most location frequent (64%), followed by thoracic (20.2%), sacral (13.2%), and cervical (2.6%). Pathologically, inflammatory lesions were most common (49.1%), followed by cancers (38.6%), lymphomas (4.4%), benign tumors (3.5%), sarcomas (0.9%), and others (3.5%). No significant association was observed between lesion type and sex, age, lesion site, or age at diagnosis (p>0.05). Conclusion: Benign lesions—particularly inflammatory ones—represented the majority of spinal pathologies, though malignant lesions comprised nearly half of cases. The lumbar region was most commonly affected. These findings underscore the importance of comprehensive diagnostic approaches and points to need for further multicenter studies to improve management of spinal lesions. مقدمه: ستون مهره بخش حیاتی سیستم اسکلتی-عضلانی است و ضایعات آن می‌توانند به‌طور قابل‌توجهی بر کیفیت زندگی بیماران تأثیر بگذارند. ضایعات خوش‌خیم ستون مهره، مانند عفونت‌ها، قابل‌درمان هستند اما اغلب تشخیص آن‌ها دشوار است، درحالی‌که ضایعات بدخیم، ازجمله سارکوم‌ها و تومورهای متاستاتیک، پیش‌آگهی ضعیفی دارند. مواد و روش‌ها: این مطالعه توصیفی-مقطعی بیماران مبتلا به ضایعات خوش‌خیم و بدخیم ستون مهره در فاصله 10 سال در یک بیمارستان آموزشی بررسی شدند. داده‌ها با استفاده از پرسش‌نامه‌ی ساختاریافته جمع‌آوری و با نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۲ تحلیل شدند. متغیرها شامل سن، جنس، نوع پاتولوژی، نوع ضایعه (خوش‌خیم/ بدخیم)، اندازه‌ی ضایعه، منشأ آناتومیک و سال تشخیص بودند. نتایج و بحث: 114 بیمار با میانگین سنی ۵/۲۰ ± ۱/۵۲ سال (دامنه: ۱ ماه تا ۸۹ سال) شامل می شوند. مردان80 مورد (2/70 درصد) را تشکیل می‌دادند. از کل ضایعات، 63 مورد (3/55 درصد) خوش‌خیم و 51 مورد (7/44 درصد) بدخیم بودند. درگیری ناحیه‌ی کمری شایع‌ترین (۶۴ درصد) بود، سپس ناحیه‌ی پشتی (2/20 درصد)، ساکرال (2/13 درصد) و گردنی (6/2 درصد). از نظر پاتولوژیک، ضایعات التهابی (1/49 درصد) شایع‌ترین بودند، پس از آن سرطان‌ها (6/38 درصد)، لنفوم‌ها (4/4 درصد)، تومورهای خوش‌خیم (5/3 درصد)، سارکوم‌ها (9/0 درصد) و سایر موارد (5/3 درصد). هیچ ارتباط معنی‌داری بین نوع ضایعه و جنس، سن، محل ضایعه یا سال تشخیص مشاهده شد (۰۵/۰<p). نتیجه‌گیری: ضایعات خوش‌خیم، به‌ویژه ضایعات التهابی، شایع‌ترین پاتولوژی‌های ستون مهره بودند، اما ضایعات بدخیم نیز تقریباً نیمی از موارد را تشکیل می‌دادند. ناحیه‌ی کمری بیشترین درگیری را داشت. این یافته‌ها بر اهمیت رویکردهای تشخیصی جامع تأکید می‌کنند و نیاز به مطالعات چندمرکزی برای بهبود مدیریت ضایعات ستون مهره را پیشنهاد می‌دهند.

https://www.ijos.ir/article_246028_819bc5a9db15470f11fb881c033a883c.pdf

انجمن جراحان ارتوپدی ایران مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران 1735-2967 24 1 2025 12 22 Pelvic Fractures Types and Urinary System Injuries انواع شکستگی‌های لگن همراه با مشکل سیستم ادراری 17 20 246029 10.22034/ijos.2025.246029 FA مهدی عابدین زاده گروه ارولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمبت بهداشتی درمانی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران. سید حسین سعید بنادکی مرکز تحقیقات ترومای یزد، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران میلاد قلی زاده گروه جراحی ارتوپدی، مرکز تحقیقات تروما، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران 0009-0006-8333-4226 معین بیغمیان گروه جراحی ارتوپدی، مرکز تحقیقات تروما، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران محمد تقی مروج رزیدنت ارتوپدی/دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی/یزد/ایران سیدمصطفی اخلاقی گروه ارتوپدی، مرکز تحقیقات تروما، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران. سارا جام‌برسنگ گروه آمار و اپیدمیولوژی، دانشکده‌ی بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران Journal Article 2025 11 14 Introduction: Pelvic fractures, although comprising a small proportion of musculoskeletal injuries, are clinically significant due to their proximity to vital anatomic structures. These injuries may carry a mortality rate of up to 20%. The location of the bladder and ureters within the pelvic cavity makes them highly vulnerable to trauma. Urological injuries are reported in approximately 6–15% of pelvic fracture cases. This study aimed to investigate the association between the type of pelvic fracture and the pattern of lower urinary tract symptoms. Materials & Methods: In this study, medical records of patients diagnosed with pelvic fractures who were admitted to a tertiary referral hospital within 5 years were reviewed. Patients with a history of prior pelvic fractures or urological surgeries were excluded. Data were analyzed using SPSS25 software. Results & Discussion: A total of 134 patients were included, of whom 86 (64.2%) were male. The mean age was 40.7 ± 21.5 years. The most common fracture type was LC (Lateral Compression) (82.8%), followed by anterior-posterior compression (9.7%) and vertical shear (7.5%). A statistically significant association was found between fracture type and urinary symptoms (P=0.047). Gross hematuria was more frequent in anterior-posterior compression fractures, while microscopic hematuria was more common in vertical shear fractures. Patients with LC fractures were less likely to exhibit urinary symptoms. Conclusion: The type of pelvic fracture is associated with the presence and nature of lower urinary tract symptoms. Early recognition of this relationship may improve diagnostic accuracy and guide appropriate management in trauma settings. شکستگی‌های لگن اگرچه درصد کمی از آسیب‌های اسکلتی-عضلانی را تشکیل می‌دهند، اما به دلیل مجاورت با ساختارهای حیاتی مانند مثانه و حالب، از اهمیت بالایی برخوردارند. این شکستگی‌ها ممکن است با مرگ‌ومیر تا ۲۰ درصد همراه باشند. موقعیت مثانه و حالب در حفره لگنی، آن‌ها را در برابر تروماهای شدید آسیب‌پذیر می‌سازد. طبق آمار، حدود ۶ تا ۱۵ درصد شکستگی‌های لگن با آسیب‌های اورولوژیک همراه هستند. هدف این مطالعه بررسی ارتباط بین نوع شکستگی لگن (lateral compression ، anterior-posterior compression، وvertical shear) و نوع علائم آسیب مجاری ادراری تحتانی بود. مواد و روش‌ها: در این مطالعه ، پرونده بیماران مبتلا به شکستگی لگن که طی 5 سال‌ به مرکز درمانی مراجعه کرده بودند، از نظر شکل ادراری بررسی شد. بیماران با سابقه شکستگی قبلی لگن یا جراحی اورولوژیک از مطالعه خارج شدند. داده‌ها با نرم‌افزار SPSS25 تحلیل شدند. نتایج و بحث: نتایج در مجموع ۱۳۴ بیمار بررسی شدند که ۲/۶۴ درصد مرد بودند. میانگین سنی بیماران ۵/۲۱ ± 7/40 سال بود. شایع‌ترین نوع شکستگی کامپرشن لترال (82/8 درصد) بود. ارتباط آماری معنی‌داری بین نوع شکستگی و علائم ادراری مشاهده شد (۰۴۷/۰ = P). هماچوری واضح بیشتر در شکستگی‌های قدامی-خلفی و هماچوری میکروسکوپیک در شکستگی‌های شیرینگ عمودی دیده شد. بیشترین موارد بدون علائم ادراری در گروه کامپرشن لترال بودند. نتیجه‌گیری: نوع شکستگی لگن با نوع و شدت علائم مجاری ادراری تحتانی ارتباط دارد. توجه به این ارتباط می‌تواند در تشخیص سریع‌تر و مدیریت بهتر آسیب‌های اورولوژیک در بیماران ترومایی مؤثر باشد.

https://www.ijos.ir/article_246029_714079bb01324d528138933feee435b7.pdf

انجمن جراحان ارتوپدی ایران مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران 1735-2967 24 1 2025 12 22 Diagnostic Value of Magnetic Resonance Imaging in the Diagnosis of Carpal Tunnel Syndrome ارزش تشخیصی تصویربرداری ام-آر-آی در تشخیص سندروم تونل کارپ 21 27 246032 10.22034/ijos.2025.246032 FA امیرپاشا عامل شهباز گروه رادیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران 0000-0002-6125-3744 عباس عبدلی تفتی مرکز تحقیقات تروما، گروه ارتوپدی، بیمارستان شهید صدوقی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران 0000-0001-6120-4486 اطهر ابوالفتحی بخش رادیولوژی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران میلاد قلی زاده گروه جراحی ارتوپدی، مرکز تحقیقات تروما، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران 0009-0006-8333-4226 شهاب شیخعلیشاهی کمیته‌ی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران 0009-0003-6213-9198 حسام الدین جعفری نسب کمیته‌ی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران 0009-0007-6288-1017 Journal Article 2025 11 21 Introduction: Carpal tunnel syndrome (CTS) is a common compressive neuropathy of the upper limb. Given the variable performance of conventional diagnostic approaches, quantitative magnetic resonance imaging may assist clinical decision-making. This study evaluated the diagnostic value of quantitative magnetic resonance imaging metrics. Materials & Methods: In a cross-sectional diagnostic study of 30 patients at a university center, clinical severity of CTS was assessed using the validated Persian Boston Carpal Tunnel Questionnaire, and electrodiagnostic testing and classified-involvement as mild, moderate, or severe. Wrist magnetic resonance imaging with routine sequences was performed with observer blinding to clinical and electrodiagnostic data. The median nerve cross-sectional area at the distal tunnel outlet, intraneural signal intensity, and the signal intensity ratio of nerve to hypothenar muscle were measured and compared with normal subjects. Analyses used appropriate tests with a significance threshold of p<0.05. Results & Discussion: The median nerve cross-sectional area was larger in patients than in normal (11.36±1.89 vs 9.70±1.63 mm²; p<0.05). Intraneural signal intensity was higher in patients (597.13±52.95 vs 501.67±40.50; p<0.05). The nerve-to-hypothenar signal intensity ratio was also increased (1.31±0.26 vs 0.80±0.13; p<0.01). Conclusion: Quantitative magnetic resonance imaging metrics demonstrate significant discriminatory power between patients and normal and may serve as adjuncts in the diagnostic pathway. This pattern accords with the pathobiology of compression (edema and structural change) and supports the utility of quantitative magnetic resonance imaging as a complement to clinical examination and electrodiagnostic testing. Standardization of measurement sites and thresholds, and multicenter prospective studies, are required to translate these findings reliably to practice. مقدمه: سندروم تونل کارپ یک نوروپاتی فشاری شایع اندام فوقانی است. با توجه به ناهمگونی کارایی روش‌های متعارف تشخیصی، ارزیابی شاخص‌های کمّی در تصویربرداری تشدید مغناطیسی می‌تواند به تصمیم‌گیری بالینی کمک کند. این مطالعه ارزش تشخیصی این شاخص‌ها را بررسی می‌کند. مواد و روش‌ها: در یک مطالعه‌ی مقطعی ـ تشخیصی بر روی ۳۰ بیمار مراجعه‌کننده به مرکز دانشگاهی، شدت بالینی با نسخه‌ی فارسی معتبرشده پرسش‌نامه‌ی بوستون سنجیده شد و طبقه‌بندی الکترودیاگنوستیک به خفیف/ متوسط/ شدید انجام گرفت. تصویربرداری تشدید مغناطیسی مچ با سکانس‌های روتین و کورسازی ارزیاب نسبت به داده‌های بالینی و الکترودیاگنوستیک اجرا شد. سطح مقطع عصب مدین در خروجی تونل کارپ، شدت سیگنال عصب و نسبت شدت سیگنال عصب به عضله‌ی هیپوتنار اندازه‌گیری و با افراد نرمال مقایسه شد. تحلیل‌ها با آزمون‌های مناسب و آستانه معنی‌داری ۰۵/۰>P انجام گرفت. نتایج و بحث: سطح مقطع عصب مدین در بیماران در مقایسه با نرمال بزرگ‌تر بود ( ۸۹/۱ ± ۳۶/۱۱ در برابر ۶۳/۱ ± ۷۰/۹ میلی‌متر مربع؛ ۰۵/۰ > P). شدت سیگنال عصب نیز بالاتر بود (۹۵/۵۲ ± ۱۳/۵۹۷ در برابر ۵۰/۴۰ ± ۶۷/۵۰۱؛ ۰۵/۰>P). نسبت شدت سیگنال عصب به عضله‌ی هیپوتنار افزایش نشان داد ( ۲۶/۰ ± ۳۱/۱ در برابر ۱۳/۰ ± ۸۰/۰؛ ۰۱/۰> P). نتیجه‌گیری: شاخص‌های کمّی مبتنی بر تصویربرداری تشدید مغناطیسی توان تمایزبخشی معناداری میان بیماران و افراد نرمال نشان دادند و می‌توانند به‌عنوان مکمل در مسیر تشخیصی به کار روند. این الگو با زیست ساختار فشردگی (ادم/ تورم و تغییرات بافتی) سازگار است و از کارآمدی سنجه‌های کمّی در تکمیل معاینه و الکترودیاگنوستیک حمایت می‌کند استانداردسازی محل اندازه‌گیری و آستانه‌ها و نیز مطالعات آینده‌نگر چندمرکزی برای ترجمه‌ی مطمئن نتایج به عمل بالینی ضروری است. https://www.ijos.ir/article_246032_21f72cad2cfc36072873040bde9c98bc.pdf

انجمن جراحان ارتوپدی ایران مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران 1735-2967 24 1 2025 12 22 Innovative Treatment Approaches for Knee Osteoarthritis: From Injections to Regenerative Surgery (Review Article) رویکردهای درمان نوآورانه برای آرتروز زانو: از تزریق داخل‌مفصلی تا جراحی‌های بازسازی غضروف (مقاله‌ی مروری) 28 38 246021 10.22034/ijos.2025.246021 FA فرشاد شایان مهر بخش جراحی ارتوپدی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران 0009-0003-8786-2147 زهرا جداری محمدپور مرکز تحقیقات ایمونولوژی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران 0009-0003-8786-2147 انیس رنجبرزاد حق مرکز تحقیقات ایمونولوژی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران. اصغر علمی بیمارستان شهدا، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران Journal Article 2025 08 01 Knee osteoarthritis (KOA) is a common degenerative joint disease that mostly impacts adults over 5 years of age. Its prevalence is considerably higher in women, individuals with excess body weight and people with prior joint trauma. Current treatment strategies primarily focus on symptom control, which underscores the urgent need for more effective and disease-modifying therapies. Recent advances in both nonsurgical and surgical modalities have introduced promising regenerative options. Therapeutic modalities notably mesenchymal stem cells (MSCs) and platelet-rich plasma (PRP) have demonstrated substantial potential in attenuating inflammatory responses and facilitating cartilage regeneration, particularly during the early pathological phases of knee osteoarthritis. Intra-articular hyaluronic acid (HA) injections provide only temporary symptomatic relief and show limited long-term efficacy. For advanced cases, surgical interventions including autologous chondrocyte implantation (ACI) and knee arthroplasty (TKA) remain viable options, with their associated risks and complications. Personalized treatment approaches based on disease severity, progression, and patient-specific factors are likely to yield optimal outcomes. Future directions in KOA management may include gene-edited MSCs, smart implants, and the integration of machine learning to enhance therapeutic precision and long-term success. استئوآرتریت زانو (KOA) یک اختلال مفصلی دژنراتیو شایع است، به ویژه در میان افراد بالای 50 سال، و شیوع بیشتر در زنان، افراد چاق و افراد دارای آسیب‌های مفصلی قبلی. استراتژی‌های درمانی فعلی در مرحله اول بر کنترل علائم تمرکز دارند، که بر نیاز فوری به درمان‌های مؤثرتر و اصلاح‌کننده بیماری تأکید می‌کند. پیشرفت‌های اخیر در هر دو روش غیرجراحی و جراحی، گزینه‌های بازسازی امیدوارکننده‌ای را معرفی کرده‌اند. درمان‌هایی مانند پلاسمای غنی از پلاکت (PRP) و سلول‌های بنیادی مزانشیمی (MSCs) پتانسیل کاهش التهاب و ترویج بازسازی غضروف، به ویژه در مراحل اولیه استئوآرتریت را نشان داده‌اند. در مقابل، تزریق اسید هیالورونیک داخل مفصلی (HA) فقط تسکین موقت علائم را فراهم می‌کند و اثربخشی طولانی مدت محدودی را نشان می‌دهد. برای موارد پیشرفته، مداخلات جراحی ازجمله کاشت کندروسیت اتولوگ (ACI) و آرتروپلاستی زانو (TKA) گزینه‌های مناسبی هستند، اگرچه با خطرات و عوارض خاصی همراه هستند. رویکردهای درمانی شخصی‌سازی شده بر اساس شدت بیماری، پیشرفت و عوامل خاص بیمار احتمالاً نتایج بهینه‌ای را به همراه خواهند داشت. مسیرهای آینده در مدیریت آرتروز زانو ممکن است شامل سلول‌های بنیادی مزانشیمی ویرایش‌شده ژنتیکی، ایمپلنت‌های هوشمند و ادغام یادگیری ماشینی برای افزایش دقت درمانی و موفقیت بلندمدت باشد.

https://www.ijos.ir/article_246021_fc7c24e86f5ddaadf510e416f7fb8c20.pdf

انجمن جراحان ارتوپدی ایران مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران 1735-2967 24 1 2025 12 22 Management of Concurrent Femoral Shaft Fractures and Amputations Around the Knee (Report of 2 Cases) مدیریت شکستگی‌های هم‌زمان شفت فمور همراه با آمپوتاسیون‌ اطراف زانو (گزارش دوموردی) 39 42 246033 10.22034/ijos.2025.246033 FA داوود دهقانی اشکذری مرکز تحقیقات تروما ، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران سعید بشارتی گروه جراحی ارتوپدی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران سیدحسین سعید بنادکی مرکز تحقیقات تروما، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران میلاد قلی زاده گروه جراحی ارتوپدی، مرکز تحقیقات تروما، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران 0009-0006-8333-4226 Journal Article 2025 09 18 Concurrent femoral shaft fractures and lower limb amputations around the knee are rare but complex injuries, often resulting from high-energy trauma. This report reviews the challenges and treatment strategies for such cases, focusing on innovative fracture table positioning and fixation methods in transfemoral, through-knee, and transtibial amputations. We present two novel cases: a 29-year-old man with an above-knee amputation and midshaft femoral fracture treated with delayed intramedullary nailing after external fixation, and a 40-year-old man with a through-knee amputation and open midshaft femoral fracture managed with external fixation, skin grafting, and subsequent plate fixation. Key challenges include patient instability, soft tissue defects, osteoporotic bone, and positioning without distal anchors. Techniques such as Schanz pins, Kirschner wires, inverted boots, and skin traction facilitate the reduction. The review underscores the need for staged approaches and standardized protocols to optimize outcome in such rare scenarios. شکستگی‌های هم‌زمان شفت فمور و آمپوتاسیون‌های اطراف زانو، آسیب‌های نادر اما پیچیده‌ای هستند که اغلب ناشی از ترومای پرانرژی هستند. این مقاله چالش‌ها و استراتژی‌های درمانی این موارد را مرور می‌کند و بر پوزیشن‌دهی نوآورانه‌ی بیماران روی تخت عمل مخصوص شکستگی و روش‌های فیکساسیون شکستگی هم‌زمان فمور در آمپوتاسیون‌های بالای زانو، از زانو یا زیر زانو تمرکز دارد. دو مورد جدید ارائه شده است: یک مورد مرد ۲۹ساله با آمپوتاسیون بالای زانو و شکستگی شفت فمور، درمان‌شده با نیل به صورت تأخیری پس از فیکساسیون با اکسترنال فیکساتور. مورد دیگر مرد ۴۰ساله با آمپوتاسیون از زانو و شکستگی باز شفت فمور، مدیریت‌شده با تعبیه‌ی اکسترنال فیکساتور، گرفت پوستی، و سپس فیکساسیون با پلاک. چالش‌های کلیدی شامل ناپایداری بیمار، نقص بافت نرم، استخوان استئوپروتیک، و پوزیشن‌دهی است. تکنیک‌هایی مانند Schanz pins، Kirschner wires، inverted boots و skin traction ریداکشن را تسهیل می‌کنند. این مرور بر نیاز به رویکردهای مرحله‌ای و پروتکل‌های استاندارد برای بهینه‌سازی نتایج در این سناریوهای نادر تأکید دارد.

https://www.ijos.ir/article_246033_de63b76550940dd5496a86b38828e5ab.pdf

انجمن جراحان ارتوپدی ایران مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران 1735-2967 24 1 2025 12 22 Pillar Pain After Carpal Tunnel Release (A Review Study) درد پیلار پس از آزادسازی تونل کارپال (مطالعه‌ی مروری) 43 49 246034 10.22034/ijos.2025.246034 FA میلاد قلی زاده گروه جراحی ارتوپدی، مرکز تحقیقات تروما، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران 0009-0006-8333-4226 عباس عبدلی تفتی مرکز تحقیقات تروما، بخش ارتوپدی، بیمارستان شهید صدوقی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران 0000-0001-6120-4486 سیدمحمد حسینی مروست کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران Journal Article 2026 02 23 Introduction: Pillar pain is one of the common sequelae after carpal tunnel release (CTR), presenting as deep pain or tenderness upon pressure on the thenar and hypothenar regions. It potentially interferes with return to work and patient satisfaction. This narrative review was conducted with a focus on the etiology, emerging therapeutic approaches, and a practical management algorithm for pillar pain. Materials & Methods: A structured search of PubMed and complementary sources was performed from 2018 up to December 2025. Clinical trials, systematic reviews and meta-analyses, cohort studies, and high-quality narrative reviews addressing pillar pain, risk factors, pathophysiology, or post‑CTR treatments were identified and categorized. Results & Discussion: The evidence suggests that pillar pain is a self‑limiting condition, and approximately half of the patients may experience it, with most cases resolving within 3 to 6 months. The etiology is multifactorial and includes biomechanical alterations of the carpal arch after division of the transverse carpal ligament, soft‑tissue inflammation or scarring, irritation or neuroma of the palmar cutaneous branch of the median nerve, and central mechanisms. Non‑surgical treatment is the mainstay of management and encompasses patient education and reassurance, occupational hand therapy modalities (desensitization, massage, graded exercises), non‑opioid analgesics and anti‑inflammatory medications. In refractory cases, minimally invasive options such as extracorporeal shock wave therapy (ESWT) and photo biomodulation may be used. Emerging evidence on fractional CO₂ laser therapy for treatment‑resistant pillar pain is promising but still limited. From a preventive standpoint, minimally invasive techniques and appropriate choice of skin closure method may influence short‑term pillar pain. Conclusion: Pillar pain after CTR is usually benign and transient but requires a stepwise, multimodal approach. Combining patient education, targeted rehabilitation, and non‑opioid pain strategies, with selective use of minimally invasive interventions in refractory cases, offer safe and efficacious treatment. مقدمه: درد پیلار (Pillar pain) یکی از پیامدهای پس از آزادسازی تونل کارپال (CTR) است که به‌ صورت درد عمقی یا حساسیت فشاری در نواحی تنار و هیپوتنار بروز می‌کند و می‌تواند بازگشت به کار و رضایت بیمار را مختل کند. این مقاله‌ی مروری، با تمرکز بر علت‌شناسی، رویکردهای درمانی نوین و الگوریتم عملی مدیریت درد پیلار تهیه شده است. مواد و روش‌ها: جست‌وجوی ساختاریافته در PubMed و منابع مکمل تا دسامبر ۲۰۲۵ انجام شد. مطالعات کارآزمایی بالینی، مرورهای نظام‌مند و متاآنالیز، مطالعات کوهورت و مرورهای روایی معتبر، که به درد پیلار، عوامل خطر، پاتوفیزیولوژی یا درمان‌های پس از CTR پرداخته بودند، استخراج و دسته‌بندی شدند. نتایج و بحث: شواهد نشان می‌دهد درد پیلار غالباً خودمحدودشونده است و بیشتر موارد طی ۳ تا ۶ ماه فروکش می‌کند‎. بااین‌حال، در برخی گزارش‌ها حدود نیمی از بیماران آن را تجربه می‌کنند. علت‌شناسی چندعاملی است و شامل تغییرات بیومکانیکی قوس کارپال پس از قطع رباط عرضی‎، التهاب بافت نرم یا اسکار، حساسیت شاخه‌ی پوستی کف‌دستی عصب مدین یا نوروما و عوامل مرکزی می‌شود. درمان‌های غیرجراحی ستون اصلی مدیریت هستند و شامل آموزش و اطمینان‌بخشی، مدالیته‌های کاردرمانی (کاهش حساسیت، ماساژ، تمرینات تدریجی)، داروهای ضدالتهاب/ ضددرد غیرمخدر و در موارد مقاوم درمان‌های کم‌تهاجمی مانند شاک‌ویو خارج‌بدنی (ESWT)‎ و فوتوبیومدولیشن‎ است. شواهد نوظهور درباره‌ی لیزر فرکشنال CO₂ برای موارد مقاوم امیدوارکننده ولی هنوز محدود است‎. از منظر پیشگیری، تکنیک‌های کم‌تهاجمی و نیز انتخاب روش مناسب ترمیم پوست می‌تواند بر درد پیلار کوتاه‌مدت اثرگذار باشد‎. نتیجه‌گیری: درد پیلار پس از CTR غالباً خوش‌خیم و گذرا است، اما نیازمند رویکرد مرحله‌ای و چندوجهی است. ترکیب آموزش بیمار، توان‌بخشی هدفمند و راهکارهای غیرمخدر برای کنترل درد و استفاده‌ی انتخابی از درمان‌های کم‌تهاجمی در موارد مقاوم، بهترین توازن میان اثربخشی و ایمنی را فراهم می‌کند.

https://www.ijos.ir/article_246034_90e75c742a8b39dcde1b4e953417f901.pdf