انجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-296715320201226A Review on Osteoarthritis Modeling Techniquesمروری بر روش های مدل سازی استئوآرتریت717312133710.22034/ijos.2020.121337FAحمیدنمازیدانشگاه علوم پزشکی شیرازفاطمهدهقانی ناژوانیدانشگاه علوم پزشکی شیرازJournal Article20201226Osteoarthritis is a chronic systemic disease that can involve any joint in the body, but more often lower limb bearing joints and hand joints. The prevalence of this disease in humans increases with age and obesity. Biomechanical and biological changes that occur after knee injuries are involved in the development of post-traumatic osteoarthritis and, as a degenerative joint disease, cause irreversible hyaline cartilage destruction; which reduces the quality of life by causing permanent pain and joint dysfunction.
In order to better understand how osteoarthritis progresses, it needs to be modeled in animals; especially in the early stages of the disease, as well as the evaluation of the effects of new drugs and therapies. These models can be spontaneous or inductive. Spontaneous osteoarthritis can occur naturally in genetically engineered strains of rats. Intra-articular injection of chemicals such as mono-iodiacetate can also induce osteoarthritis. Today, many surgical modelings are also used to induce osteoarthritis, all of which indicate joint instability to cause the disease. Guinea pigs are commonly used for research on articular cartilage and are common models for studying the reconstruction process of focal cartilage defects. The development of experimental conditions inducing osteoarthritis is similar to the natural course of the disease in human due to joint instability and the final gross pathology is exactly the same.
The recent used methods to modeling osteoarthritis include the removal of lateral meniscus and anterior cruciate ligament transection, which appear to reduce inflammation and only create a mild joint instability; that way not only creates repeatable lesions in the model, but also the same kind as the lesions of osteoarthritis in humans. This method allows for the evaluation of cartilage degeneration by radiography, histology and molecular analysis.استئوآرتریت یک اختلال مفصلی مزمن و سیستمیک است که می تواند هر مفصلی را در بدن درگیر کند ولی بیشتر، مفاصل تحمل کننده وزن اندام پایینی و دست را درگیر می کند. شیوع این بیماری در انسان با بالا رفتن سن و چاقی افزایش می یابد. تغییرات بیومکانیکی و بیولوژیکی که به دنبال آسیب های زانو رخ می دهند، در توسعه استئوآرتریت پس ضربه ای دخیل هستند و به عنوان یک بیماری تحلیل برنده مفاصل، سبب ایجاد تخریب غیرقابل بازگشت غضروف هیالین می شود. که با ایجاد درد دائم و ازبین بردن عملکرد مفصل، کیفیت زندگی بیمار را پایین می آورد.
برای درک بهتر چگونگی پیشرفت استئوآرتریت، به ویژه در مراحل اولیه و نیز ارزیابی اثر داروها و روشهای درمانی جدید، نیاز به مدل سازی آن در حیوانات می باشد. این مدل ها می توانند خود به خودی و یا القائی باشند. استئوآرتریت خود به خودی می تواند به صورت طبیعی در موشهای نژاد Str-Ort که به صورت ژنتیکی دستکاری شده اند، رخ دهد. تزریق داخل مفصلی مواد شیمیایی نظیر منوآیودیاستات نیز می تواند سبب القاء استئوآرتریت گردد.
همچنین امروزه به صورت گسترده از مدل سازی های جراحی، برای القاء استئوآرتریت استفاده می شود که همگی ناپایداری مفصل را برای ایجاد این بیماری نشانه می روند. خوکچه ها معمولا برای تحقیق درباره ی غضروف مفصلی مورد استفاده قرار می گیرند و یک مدل معمول برای مطالعه روند بازسازی نقیصه غضروفی کانونی می باشند. پیشرفت شرایط تجربی القاء استئوآرتریت مشابه روند طبیعی این بیماری ناشی از بی ثباتی مفصل است و پاتولوژی گراس نهایی نیز دقیقا مشابه می باشد.
روش هایی که امروزه برای ایجاد استئوآرتریت استفاده می شود شامل برداشت منیسک جانبی و قطع رباط صلیبی قدامی است؛ که به نظر می رسد این روش ها باعث التهابات کمتری شده و تنها یک بی ثباتی مفصلی خفیف ایجاد می کنند که نه تنها ضایعات تکرارپذیری را در مدل ایجاد می کند بلکه ضایعات ایجاد شده مشابه ضایعات استئوآرتریت در انسان است. این روش امکان ارزیابی دژنراسیون غضروفی را به وسیله رادیوگرافی، بافت شناسی و آنالیز ملکولی فراهم می کند.https://www.ijos.ir/article_121337_b682b7950b5812d990b973708d5c73a1.pdfانجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-296715320201226Cemented liner in cementless cupکارگزاری لاینر سیمانی در کاپ بدون سیمان747712133810.22034/ijos.2020.121338FAبابکسیاوشیJournal Article20201226Abstract
Introduction: In some special situations during the revision total hip arthroplasty with well fixed, well oriented acetabular cementless cup, orthopedic surgeons may prefer to retain the well-fixed cementless cup. The aim of this study was to report the follow-up of some cases treated with such a technique during a 10-year period.
Methods: During 2004-2014, all cases of revision total hip surgery performed in Sina Hospital, Tehran, Iran were evaluated. 14 of 82 cases (16.5%) had cemented polyethylene liner in cementless metal shell. The demographic data, reasons for use of such revision technique result was evaluated by Harris Hip Score.
Results: The most common reason was osteolysis (64%), and the most common cause was impaired locking mechanism (65%). There were few complications (one osteolysis and one infection). In five cases (36%) constrained liner was added and in 10 cases (72%) allograft was needed. The final Harris Hip Scores was good or excellent in 78%. Only one dislocation was seen.
Conclusion: Cemented cup in cementless shell can be used in revision hip arthroplasty in well-fixed Acetabular shell situations with acceptable outcom.
پیشزمینه: مواد و روشها:یافتهها:نمرات نهایی هریس هیپ خوب یا عالی بودند (78%). یک مورد جابهجایی مشاهده شد.
در مواقع ضروری، میتوان از ترکیب کاپ سیمان در پوسته بدون سیمان بدون مشکلات و عوارض مهم استفاده شود و نتایج قابل قبولی را در کوتاه مدت با پیگیری متوسط انتظار داشت.
واژههای کلیدی: تعویض مفصل هیپ، جراحی مجدد، تحلیل استخوان، سیمان استخوانhttps://www.ijos.ir/article_121338_ce53c29a38b8894f96200f57a1dd8a7a.pdfانجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-296715320201226The quick and convenient method of closed femoral IM nailingÙ the Innovative set for close reduction of long bone fracturesشیوه آسان وسریع میله گذاری فمور بصورت بسته با استفاده از ست ابداعی جا اندازی بسته شکستگی دراستخوانهای بلند788212133910.22034/ijos.2020.121339FAعلیبیرجندی نژادحمیدفرزادفردشکوفهفرزادفردمسلممختاری فردJournal Article20201226Introduction: The Preferential method in Fixation of some long bone fractures consists of using intramedullary nailing. The benefit of this method lies in its better biomechanical stability, as well as preventing additional surgical trauma to the fracture site. Despite these benefits, few surgeons conduct this method as it is time-consuming, risky (Performing x- ray fluoroscopy) and also tedious.
Method: Seven male patients with diaphyseal femoral fractures, with an average age of 32.28, underwent closed femoral nailing surgery making use of the innovative set. The duration of operation, fracture type and fracture site were evaluated.
The innovative solution: To align the bone fragments and make the guidance stick cross the fracture site closely, the present close reduction set was designed to make crossing the guidance stick through the fracture site possible on the normal bed of operation room in a short period of time without fluoroscopy, with the least possible extra trauma and the least degree of annoyance in the reduction stage.
Results: All the patients with diaphyseal femoral fracture, without any peripheral fractures, underwent nailing surgery, while total time of the surgery was 116.57 minutes on average; and pure time of the innovative set application and passing guidance stick to the bottom of the distal canal was 21.85 minutes.
Conclusion: The results indicated that closed intramedullary nailing of femoral fractures without performing Fluoroscope, using the aforementioned innovative set is possible for the patients with utter convenience in an appropriate time period.پیشزمینه: روش ترجیحی در تثبیت برخی شکستگیها در استخوانهای بلند استفاده از میلههای داخل مغز استخوانی به صورت بسته میباشد. مزیت آن در قدرت بیومکانیکال بیشتر و حفظ کردن محل شکستگی از ترومای اضافی ناشی از جراحی است. با وجود این مزایا (بهدلیل وقتگیر، در معرض اشعه بودند و خسته کننده بودن آن)تعدادکمی از جراحان این روش را انتخاب مینمایند. هدف این مقاله معرفی یک وسیله ابداعی برای کارگذاشتن سریع میله داخل استخوانی و با کاهش استفاده از اشعه ایکس است.
مواد و روشها: هفت بیمار مرد دارای شکستگی فمور با میانگین سنی 32-28 سال نیازمند فیکساسیون با میلههای اینترلاک با استفاده از ست ابداعی عمل جراحی شدند. متغیرهای مدت زمان عمل، نوع شکستگی و محل شکستگی مورد ارزیابی قرار گرفتند.
یافتهها: عمل جراحی تمامی بیماران با شکستگی بسته دیافیز فمور بدون هیچگونه شکستگی همراه، در مدتزمان کل عمل جراحی با میانگین 116.57 دقیقه انجام شد. میانگین زمان مصرفی ست ابداعی از شروع اتصال قطعات ست ابداعی به استخوان و جااندازی و عبور گاید از محل شکستگی و رسیدن گاید به ته کانال دیستال 21.85 دقیقه بود. طول و راستای صحیح در تمام موارد بهدست آمد.
نتیجهگیری: نتایج بهکارگیری از این ست نشان داد که میلهگذاری بسته شکستگیهای فمور بدون و یا با حداقل انجام فلورسکوپی با ست ابداعی مذکور در مدت زمان مناسب و با راحتی کامل جراح برای بیماران قابل انجام است..https://www.ijos.ir/article_121339_510505b32364a913d3fb6a7ed9e72efc.pdfانجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-296715320201226Outcome of Malleole Fractures Open Reductionنتایج جراحی باز در شکستگی های قوزک پا838812134010.22034/ijos.2020.121340FAعلیماواییانفرسادبیگلریسیامکشعبانیحمیدمهدوی محتشمسید مرتضیکاظمیJournal Article20201226Background: The outcome of ankle fractures treatment is great importance. The purpose of the present study was to investigate the outcome of ankle fractures treatment by open reduction method and internal fixation.
Material and Methods: The method of study was cross-sectional. A total of 169 patients with ankle fracture who underwent open surgical and internal fixation surgery were the statistical sample. Patients were evaluated by a Clinical rating system for the ankle and hindfoot and eventually gave them a point from 100.
Results: Of the 169 samples, 53 were female and 116 were male. The average a Clinical rating system for the ankle and hindfoot was 51 (95% CI 49-53). The most common fractures type was bimalleoalr fracture. The majority of patients suffering from daily dysfunction and pain, their gait pattern was also changed.
Conclusions: According to the results and available studies, the results of surgical treatment of ankle fractures were not optimal and further investigation and finding more appropriate intervention methods were needed in order to obtain the desired results. To achieve optimal surgical outcome, it is recommended that the time interval between injury and surgery should not exceed 4 days.
پیشزمینه: شکستگی مچ پا حدود 10% کل شکستگیهای اندام تحتانی را شامل میشود که با توجه به اهمیت این مفصل در راهرفتن و تحمل وزن نتایج درمانی شکستگیهای این مفصل از اهمیت بالایی برخوردار است. هدف پژوهش حاضر بررسی نتایج درمان شکستگیهای مچ پا با روش جااندازی باز و فیکساسیون داخلی است.
مواد و روشها: پژوهش حاضر از نوع عرضی بود. 169 بیمار با شکستگیهای مچ پا که تحت درمان جراحی با روش جااندازی باز و فیکساسیون داخلی بودند نمونه آماری پژوهش را تشکیل دادند. بیماران توسط سیستم امتیاز دهی کلینیکی مچ پا و هیندفوت مورد ارزیابی و امتیازدهی قرار گرفتند. و براساس تقسیمبندی وبر به سه گروه A وB وC تقسیم شدند.
یافتهها: از 169 نمونه 53 نفر زن و 116 نفر مرد بود. شایعترین نوع شکستگی بای مالئول بود و اکثر بیماران از اختلال در عملکرد روزانه و درد رنج میبردند. همچنین الگوی راهرفتن آنان دچار تغییر شده بود. و براساس تقسیمبندی دنیس وبر بیشترین میزان شکستگی در تیپ B بود (45%). میانگین امتیاز کلینیکی مچ پا و هیندفوت 51 ( 49-53 CI 95%) بود و میانگین نمرۀ گروه B 47 بود که نسبت به گروه A و C کمتر است.
نتیجهگیری: باتوجه به نتایج بدست آمده و مطالعات موجود هنوز نتایج درمان جراحی شکستگی های قوزک پا بصورت مطلوب نبوده (بخصوص در تیپ B دنیس وبر) و نیاز به بررسیهای بیشتر و یافتن روش های مداخلهای مناسبتر در جهت بدست آوردن نتایج مطلوب بود.
https://www.ijos.ir/article_121340_ea995751c1d1842926925d57d0555799.pdfانجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-296715320201226The Study of Pathologic Reactions to orthopedic hardware (Neil and Plaque)بررسی واکنشهای پاتالوژیک نسبت به کارگذاری سختافزارهای ارتوپدی (نیل و پلاک)899512134110.22034/ijos.2020.121341FAمسعودشایسته آذرمسعودشایسته آذرمحمدحسینکریمی نسبسید محتاراسماعیل نژاد گنجیسلمانغفاریمهرانرضوی پورابوالفضلکاظمیعمادموید عابدیJournal Article20201226Backgrounds: Various studies have been conducted on the local and systemic effects of orthopedic hardware. This study aimed to evaluate the pathologic reactions to orthopedic hardware (nail and plate) in patients.
Methods: In this descriptive study, the pathologic reactions of 15 patients (12 males and 3 females) with a mean age of 37.41 years, who underwent orthopaedic hardware removal surgery in two Hospitals in Sari, Iran, were assessed through observation, laboratory tissue evaluation, and a questionnaire.
Results: In this research, no allergic reaction was observed in the patients after the insertion of hardware. In this regard, 6.66% of patients reported infection after insertion of hardware, and there was one case of non:::union:::. Furthermore, no systematic complication was observed in any of the patients. The majority of patients had moderate tissue inflammation at the hardware site, and there was no evidence of malignancy in any of the pathology samples.
Conclusion: According to the results of the research, a moderate level of tissue inflammation might be observed at the site of orthopedic hardware placement.
پیشزمینه: تاکنون مطالعات مختلفی در مورد اثرات موضعی و سیستمیک سختافزارهای ارتوپدی انجام شده است. هدف از این مطالعه بررسی واکنشهای پاتولوژیک نسبت به کارگذاری سختافزارهای ارتوپدی (نیل و پلاک) در بیماران بود.
مواد و روشها: در یک مطالعه توصیفی، واکنشهای پاتولوژیک 15 بیمار (12 مرد و 3 زن) با میانگین سنی 41/37 که تحت جراحی درآوردن سختافزارهای کارگزاری شده ارتوپدی در دو بیمارستان در شهر ساری قرار گرفته بودند از طریق چک لیست، مشاهده و آزمایش پاتولوژی مورد بررسی قرار گرفت.
یافتهها: واکنش پوستی بعد از گذاشتن سختافزار در هیچ کدام از بیماران مشاهده نشد. تنها در 66/6 % از بیماران عفونت بعد از گذاشتن سختافزار مشاهده شد و جوش نخوردن نیز در یک مورد در بیماران دیده شد. عارضه سیستماتیک نیز در هیچ کدام از بیماران مورد مطالعه دیده نشد. لیکن اکثریت بیماران التهاب بافتی متوسط در محل کارگذاری سختافزار داشتند. شواهدی دال بر بدخیمی نیز در هیچکدام از نمونههای پاتولوژی مربوط به بیماران مشاهده نشد.
نتیجهگیری: با توجه به نتایج این مطالعه به نظر میرسد که التهابهای بافتی متوسط در کارگذاری سختافزارهای ارتوپدی نیل و پلاک، عارضه شایع استفاده از نیل و پلاکهای ارتوپدی در مراکز مطالعه شده میباشد.https://www.ijos.ir/article_121341_5bc0c20f258651339c6f94c8ac84b2ca.pdfانجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-296715320201226Open Reduction Outcome of Intraarticular Fractures
distal femurنتایج درمان شکستگی های داخل مفصلی دیستال فمور به روش جراحی باز9610012134210.22034/ijos.2020.121342FAسید مرتضیکاظمیبیمارستان اخترمحمدرضاعباسیانبیمارستان اخترمانیکریم زادهبیمارستان اخترفرشادصفدریبیمارستان اخترحمیدمهدوی محتشمبیمارستان اخترJournal Article20201226Background: Distal femoral intra-articular fractures (DFIAF) can be very challenging. Although, satisfactory outcomes have been reported, however, there are several complications interfering the patients after treatment. In current retrospective study, the outcomes of treating DFIAF with open reduction internal fixation (ORIF) using locking plates (LCP) were investigated.
Material and Methods: There were 51 patients enrolled. In last visit, Lysholm score was completed for all of the patients. Pain intensity and satisfaction were measured using visual analogue scale (VAS). Degenerative changes were assessed on plain x-rays. Bilateral knee range of motion was measured and compared. The patients were followed for 17.4±7.2 months.
Results: Fractures were united in all of the patients. Degenerative changes were found in 15 patients (29.4%). The pain intensity was 2.7±1.3. Nineteen patients required to use analgesics (37.2%). VAS for satisfaction averaged 7.7±1.1. The Lysholm score averaged 81.8±8.3. The range of knee motion was significantly limited inn operated side compared to the healthy one (116.6±12.4 Vs 125.3±7.3; p<0.001).
Conclusions: Treatment of DFIAF using ORIF can be associated with complete fracture healing. However, the incidence of degenerative changes and consequent complications such as pain and loss of ROM are considerably concerning.
پیشزمینه: شکستگیهای داخل مفصلی دیستال فمور (DFIAF) میتوانند بسیار چالش برانگیز باشند. اگرچه نتایج خوبی از درمان این آسیبها گزارش شده است اما همچنان مشکلات متعددی برای این بیماران باقی میماند. ما در این مطالعه گذشتهنگر به بررسی نتایج درمان DFIAF با روش جراحی باز و فیکساسیون داخلی (ORIF) با استفاد از پلاک قفل شونده (LCP < /span>) پرداختیم.
مواد و روشها: در این مطالعه که در سال 1396 انجام شد، 51 بیمار که طی سال های 1393 و 1394 بدلیل DFIAF تحت ORIF قرار گرفته بودند، بررسی شدند. در ویزیت نهایی پرسشنامه «لیشلم» برای بیماران تکمیل شد. شدت درد و میزان رضایت بیماران با استفاده از معیار خطی بصری (VAS) اندازهگیری شد. همچنین بروز تغییرات دژنراتیو در مفصل ارزیابی گردید. دامنه حرکتی هر دو زانو اندازهگیری و با هم مقایسه شد. بیماران بهطور میانگین 2/7±4/17 ماه (دامنه 27-13) پیگیری شدند.
یافتهها: در تمام بیماران ریداکشن قابل قبول و یونیون کامل به دست آمد. تغییرات دژنراتیو در 15 بیمار (4/29%) دیده شد. (درجه I و II براساس تقسیمبندی رادیولوژیک Lawrance-Kellgren). سه بیمار دچار عفونت سطحی و یک بیمار دچار عفونت عمقی شد که به شستشو و دبریدمان جراحی نیاز پیدا کرد. میانگین برای شدت درد برابر 3/1±7/2 (دامنه 4-0) بود. 19 بیمار به مصرف مسکن نیاز دشتند (2/37%). میزان رضایت از نتایج درمان برابر 1/1±7/7 (دامنه 9-4) بود. میانگین نمره «لیشلم» برابر 3/8±1/81 (دامنه 84-71) بود. میانگین دامنه حرکتی زانو در سمت جراحی شده بهطور معناداری کمتر از سمت سالم بود (4/12±6/116 در برابر 3/7±3/125 درجه؛ 001/0>p < /span>).
نتیجهگیری: درمان DFIAF با ORIF با یونیون شکستگی همراه است. اما میزان بروز تغییرات دژنراتیو، درد و کاهش دامنه حرکتی بسیار نگران کننده است.
https://www.ijos.ir/article_121342_129fbcf2a7ff9fc58f2da98ad8d73961.pdfانجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-296715320201226Pain Management for Total knee & Total Hip Arthroplastyدرمان و مدیریت درد درتعویض مفصل زانو و ران10110912134310.22034/ijos.2020.121343FAکامرانبدیع زادهبیمارستان پارسJournal Article20201226Abstract
Adequate control of postoperative Pain following Hip and knee arthroplasty can be challenging Task. Previous studies have shown that over 50% of Patients undergoing surgery, report Postoperative pain as a major concern. TKA patients complain of more pain than THA patients. Consequences of uncontrolled pain can lead to myocardial Ischemia and Infarction, pulmonary infections, paralytic Ileus, Urinary retention, thromboembolism, impaired immune function as well as anxiety and chronic postsurgical pain. Inadequate control of pain may result in patient dissatisfaction, impaired patient rehabilitation, and prolonged hospitalization. Functional recovery and return of muscle strength dependant on the ability of these patients to comply with rehabilitation, and pain control can provide the above mentioned requirements especially for knee Arthroplasty patients(4).خلاصه
کنترل کافی و مناسب درد بعد از اعمال جراحی آرتروپلاستی مفصل ران و زانو میتواند یک چالش بزرگ باشد(1-2). مطالعات نشان داده که بیشتر از 50 درصد از بیماران که تحت این نوع جراحی قرار میگیرند از درد شدید و قابل توجه بعد از عمل شکایت دارند( (3,4و توتال نی درد بیشتری نسبت به توتال هیپ دارد. درد بعد از عمل درصورتیکه کنترل نشود ممکن است منجربه پیدایش عواقب و عوارض بسیاری شود: از قبیل ایسکمی میوکارد، اختلال درعمل ریه، ایلئوس پارالیتیک، رتانسیون ادراری، عوارض ترومبو آمبولی، عفونت در اثر نقص و اختلال سیستم ایمنی، تشویش و اضطراب و بالاخره مزمن شدن درد چنانچه درد بیشتر از سه ماه طول بکشد.(Chou R, Shekellp Jama,2010) بعلاوه کنترل ناقص و ناکافی درد میتواند عدم رضایت بیمار از جراحی، اشکال در توانبخشی بیمار و بستری شدن طولانی را به همراه داشته باشد(3). تأثیر منفی درد در توانبخشی سبب تأخیر و اختلال در بازگشت فانکشن و قدرت عضلات و برگشت به فعالیت معمول بیمار میگردد. مطالعات زیادی نشان داده که در توتالنی در مقایسه با توتال هیپ به دلیل درد بیشتر زمان بهبودی و برگشت به فعالیت، طولانیتر بوده و حدود 50روز طول میکشد(5) لذا کنترل درد در آرتروپلاستی زانو بواسطه بهبود دامنه حرکتی و قدرت عضلات اهمیت بیشتری نسبت به آرتروپلاستی هپ دارد(6)https://www.ijos.ir/article_121343_907fb0c0cae75076167b9b3d1dcb23cc.pdf