انجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-296715220201226The Effect of Repeat Ponseti Casting on Previously Failed Clubfoot Treatmentاثر تکرار گچگیری پونستی بر بیماران مبتلا به کلاب فوت مقاوم به درمان222712133110.22034/ijos.2020.121331FAمهزادجاویدبیمارستان چمرانغلامحسینشاهچراغیبیمارستان چمرانJournal Article20201226Aim: Closed treatment using Ponseti casting technique is the standard management for clubfoot deformity. This study is investigating the efficacy of repeat use of Ponseti technique in late cases that had not achieved correction following previous attempts.
Method: A prospective study was conducted on clubfeet cases of over 3 months of age who had not achieved correction with previous casting and were referred for surgery to our clinics. The Baseline and final Pirani scores were compared in a 4 .5- year average follow-up. The functional scores, recurrence rates and additional procedures required for correction were also documented.
Results:79 feet in 53 patients of 3 months to 9 years of age were studied. They had mean Pirani scores of 4.4 and had previously received 7.8 ± 2.5 castings and 9 Achilles tenotomies. An average of 4.3 ± 1.7(2–8) castings and 32 Achilles tendon lengthening were needed to achieve complete correction in 77 feet (98%). Relapse of deformity was seen in 42 (53%) feet, which dropped the correction rate in the final follow-up to 89%. However, the functional score at the end , was good or excellent in 93% of the cases.
Discussion: Accurate re-use of Ponseti technique in cases of previously- failed clubfoot casting has high success rate, even in late referrals.
Level of Clinical Evidence : Level 4
پیشزمینه: درمان با استفاده از تکنیک گچگیری پونستی روش استاندارد درمان کلاب فوت است. هدف از این مطالعه، بررسی تأثیر استفاده از تکرار روش پونستی در مواردی است که پس از اقدامات قبلی اصلاح نشده است.
مواد و روشها: این مطالعه آیندهنگر بر روی بیماران بزرگتر از 3 ماه مبتلا به کلابفوت که دفرمیتی آنها با گچگیریهای قبلی اصلاح نشده بودند و برای عمل جراحی به کلینیکهای ما ارجاع شده بودند انجام شد. نمرات اولیه و نهایی «پیرانی» در یک پیگیری متوسط 5/4 ساله مقایسه شدند. نمرات عملکردی، میزان عود، و روشهای اضافی مورد نیاز برای اصلاح نیز بررسی گردیدند.
یافتهها: 79 پا از 53 بیمار در سنین 3 ماهگی تا 9 سالگی مورد بررسی قرار گرفتند که میانگین نمرات پیرانی آنها 4/4 بود و قبلاً بهطور میانگین 8/7 (5/2±) بار گچگیری شده بودند و 9 مورد تنوتومی آشیل داشتند. بهطور متوسط 3/4 (7/1±) (محدوده: 2 تا 8) بار گچگیری و 32 مورد بلند کردن تاندون آشیل (ATL) مورد نیاز بود تا اصلاح کامل در 77 پا (98% موارد) صورت گیرد. عود دفرمیتی در 42 پا (53%) دیده شد که منجر به اصلاح 89% موارد در پیگیری نهایی شد. با این حال، نمره عملکردی در پایان، در 93% موارد خوب یا عالی بود.
نتیجهگیری: استفاده مجدد از تکنیک پونستی در موارد مقاوم به درمان، از میزان موفقیت بالایی، حتی در مراحل دیررس برخوردار است.
سطح شواهد بالینی: سطح 4
https://www.ijos.ir/article_121331_188f54c2ae1f0b7651670b629e48a423.pdfانجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-296715220201226Evaluation of hydroalcoholic extract of Psidium Guajava Linn.(Myrtaceae) leave effect with synovium- derived Stem Cells and Platelet Rich Plasma (PRP) on induced osteoarthritis of the knee in Male Ratبررسی اثر عصاره هیدروالکلی برگ پسیدیوم گواوا همراه با سلولهای بنیادی مشتق از بافت سینوویوم و پلاسمای غنی از پلاکت در استئوآرتریت ایجاد شده در زانوی رت283812133210.22034/ijos.2020.121332FAسیماسراوانیدانشگاه زابلنادرتنیدهدانشگاه علوم پزشکی شیرازمهدیفاضلیدانشگاه علوم پزشکی شیرازنگارآذرپیرادانشگاه علوم پزشکی شیرازالهامندیمیدانشگاه علوم پزشکی شیرازمریممجاهد تقیدانشگاه علوم پزشکی شیرازمهرزادلطفیدانشگاه علوم پزشکی شیرازآیداایرجیدانشگاه علوم پزشکی شیرازشاهرخزارعدانشگاه علوم پزشکی شیرازJournal Article20201226Background: Osteoarthritis (OA) recognized, as degenerative arthritis. Synthetic drugs available to treat the OA have, the dangerous side effects and low efficacy. Therefore, using of herbal medicines is an important component of alternative and complementary medicine, Mesenchymal stem cells have a special site in the treatment of diseases. drugs.Psidium guajava Leaves used as antioxidant, anti-inflammatory antinociceptive and analgesic. The goals of scientific research of this study were to the evaluate the regeneration articular cartilage effect of injection of the hydroalcoholic extract of leave of Psidium Guajava with Stem Cell into the knee joints of rats.
Methods: Firstly, ninety male rats were choosen, and collagenase type II was prepared for an intra-articular knee injection, for them to induce OA in the animal models. Then, they were divided into nine treatment groups. (N = 10): (a) Sham, (b) Control, (c) injection of hyaluronic Acid intra-articular, (d) Injections of Stem Cell intra-articular, (e) Injections of PRP, (f): Injections of the extract Psidium guajava leaves (g) Injections of the extract Psidium guajava leave with PRP, (h) Injections of the extract Psidium guajava leaves with Stem Cell (i) Injections of the extract Psidium guajava leaves with Stem Cell and PRP. After 5 months, the results were assessments by a Radiologist and Histopathologist.
Results: Radiological and histopathological findings were in which the improvement of the articular cartilage was better in the leaves with Stem Cell and PRP compared with the control group(P<0.05).
Conclusions: It seems that Psidium guajava leaves can be suggested as an effective complementary and alternative treatment for OA of the knee. Because it has a lot of polyphenol compounds.پیش زمینه: استئوآرتریت به عنوان بیماری دژنراتیو مفصلی شناخنه می شود. داروهای سنتتیک در دسترس برای درمان استئوآرتریت، عوارض جانبی خطرناک و اثربخشی کم دارند. بنابراین، استفاده از داروهای گیاهی، جزء مهم طب مکمل و جایگزین است، سلول های بنیادی مزانشیمی از جایگاه ویژه ای در درمان بیماری ها برخوردار می باشند. برگ گواوا به عنوان آنتی اکسیدان، ضد التهاب و ضد درد استفاده می شود. هدف از این مطالعه، بررسی تاثیر تزریق داخل مفصلی عصاره هیدرو الکلی برگ گواوا همراه با سلول بنیادی در زانوی رت می باشد.
مواد و روش ها: ابتدا 90 سر رت نر انتخاب و برای ایجاد استئوآرتریت در مفصل زانو، کلاژناز نوع 2 تزریق شد. سپس به 9 گروه تقسیم شدند. که شامل: شم، کنترل، درمان با هایالگان، درمان با سلول های بنیادی، درمان با پلاسمای غنی از پلاکت، درمان با عصاره برگ گواوا، درمان با عصاره برگ گواوا و پلاسمای غنی از پلاکت، درمان با عصاره برگ گواوا و سلول بنیادی و درمان با عصاره برگ گواوا، سلول بنیادی و پلاسمای غنی از پلاکت می باشد. پس از 5 ماه از درمان، نتایج توسط رادیولوژیست و پاتولوژیست مورد ارزیابی قرار گرفت.
یافته ها: ارزیابی رادیوگرافی و هیستوپاتولوژیکی، ترمیم غضروف مفصلی در گروه عصاره برگ گواوا همراه با سلول بنیادی و پلاسمای غنی از پلاکت را بهتر از گروه کنترل نشان داد (P<0.05).
نتیجه گیری: به نظر می رسد عصاره هیدروالکلی برگ گواوا را به دلیل دارا بودن ترکیبات پلی فنولی زیاد، می توان به عنوان طب مکمل و جایگزین مناسب در استئوآرتریت پیشنهاد کردhttps://www.ijos.ir/article_121332_e4ebaeb48e934995088e06e7aeb9aa34.pdfانجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-296715220201226Complication of Clavicular Fractures after Open Reductionعوارض شکستگی کلاویکل بدنبال جراحی باز394512133310.22034/ijos.2020.121333FAفرسادبیگلریدانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتیعلیماواییاندانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتیسیامکشعبانیدانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتیحمیدمهدوی محتشمدانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتیسید مرتضیکاظمیدانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتیJournal Article20201226Background: Clavicle fractures have various complications following open reduction and internal fixation. The main objective of this study was to investigate the prevalence of complications of Clavicle fractures following operative treatment. Also, the prevalence of infection, local dissatisfaction, non:::::union::::: and mal:::::union::::: in the Clavicle fracture after internal fixation was investigated.
Material and Methods: The study was cross-sectional. A sample of 52 patients was treated with clavicle fractures, which were treated with open resection and internal fixation. In order to determine the range of motion, strength and shoulder pain, patients were selected from Constant Shoulder Score. Radiography used to detect :::::union:::::.
Results: 12 were female and 40 were male of 52 patients. The mean score of the shoulder was 84 ± 2 (95% CI 83-84). One third of the patients used Hook. Patients complained more dysmorphic scar (96%), skin numbness (80%) and pain (73.1%). The rate of infection in patients was very low.
Conclusions: The most common complication is pain, dysmorphic scar and skin numbness that can be said to be relatively normal and can be seen in most patients. Of course, it should also be taken into account that the differences in surgical techniques, surgeries, cultural issues, gender, and age of the patients can be affected.
پیش زمینه : شکستگی های کلاویکل بدنبال فیکساسیون داخلی دارای عوارض مختلفی است. هدف اصلی مطالعه حاضر بررسی شیوع عوارض شکستگی های کلاویکل بدنبال فیکساسیون داخلی است. همچنین بررسی شیوع عفونت، نارضایتی محل، نان یونیون و مال یونیون در شکستگی کلاویکل بدنبال فیکساسیون داخلی می باشد.
مواد و روش ها: پژوهش از نوع عرضی بود. نمونه آماری 52 بیمار بود که با شکستگی های کلاویکل که تحت درمان جراحی با روش جااندازی باز و فیکساسیون داخلی بودند. به منظور تعیین دامنه حرکت، قدرت و درد شانه بیماران از امتیاز شانه کانستانت استفاده شد و برای معاینه و بررسی یونیون از طریق گرافی صورت گرفت.
یافته ها: از 52 بیمار 12 نفر زن و 40 نفر مرد بود. میانگین امتیاز شانه کانستانت 2±84 ( 83-84 CI 95%) بود. یک سوم بیماران از هوک استفاده کرده بودند. بیماران بیشتر از ظاهر زخم (96%)، بی حسی محل پوست جراحی شده (80%) و درد (1%/73 ) شکایت داشتند. میزان عفونت در بیماران بسیار پایین بود.
نتیجه گیری: عارضه ای که بیشتر شایع است که شامل: درد متوسط، نارضایتی از ظاهر زخم و بی حسی موضعی است که می توان گفت نسبتاً امری طبیعی است و میتوان بیان کرد در بیشتر بیماران دیده می شود. البته باید این موضوع را نیز در نظر گرفت که تفاوت های تکنیک های جراحی جراحان، مسائل فرهنگی، جنسیتی و سن بیماران در این امر می تواند تاثیر گذار باشد.
https://www.ijos.ir/article_121333_4030e2eebb977639f8836aa25a293e40.pdfانجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-296715220201226Outcomes of acute acromioclavicular dislocation using modified Weaver-Dunn techniqueبررسی نتایج درمان جراحی دررفتگی های حاد مفصل acromioclavicular با تکنیک modified Weaver-Dunn465312133410.22034/ijos.2020.121334FAفریورلاهیجیبیمارستان اخترفریورلاهیجیبیمارستان اختررضامیناییبیمارستان اخترشاهینطالبیبیمارستان اخترسید روح الهموسویبیمارستان اخترفرشادصفدریبیمارستان اخترJournal Article20201226Background: Weaver-Dunn technique is one the prevalent methods for treating acute acromioclavicular joint (ACJ) dislocation. Until now, several modifications of this technique have been introduced. Regarding the drawbacks of the previous modifications and the importance of presence of an intact coracoacromial ligament (CAL), we introduced a new modification of Weaver-Dunn technique and investigated the preliminary results.
Materials and methods: There were 15 patients with acute ACJ enrolled in current study. In the modified surgical technique, the medial half of the CAL is dissected from the bone and passed through a hole made in the clavicle bone and tied on itself. Before the operation and at the last visit, CC distance was measured on both sides. At the last visit, Constant score and UCLA score were completed. The pain intensity was measured using visual analogue scale (VAS). The patients were followed for 4.2±2.6 years.
Results: Preoperatively, CC distance of injured side was significantly greater than the other side (19.5±1.6 mm Vs 7.1±0.5 mm; p<0.001). At the last visit, CC distance of the operated side was insignificantly greater than the healthy side (8.2±0.9 mm Vs 7.1±0.5 mm; p=0.318). Constant score averaged 93.3±13.2 and 95.1±10.8 for operated and healthy shoulders, respectively (p=0.118). UCLA averaged 32.6±3.3 and pain intensity was 1.4±0.8.
Conclusion: Treatment of acute ACJ dislocations using the modified technique was associated with favorable outcomes. Utilizing this method, the joint stability and function are preserved.پیش زمینه: یکی از روشهای درمان دررفتگیهای مفصل آکرومیوکلاویکولار (ACJ)، تکنیک Weaver-Dunn است که تا کنون modification های مختلفی از آن ارائه شده است. با توجه به مشکلات روشهای قبلی و ارزش حفظ لیگامان کوراکوآکرومیال (CAL)، ما در این مطالعه به معرفی یک modification جدید از تکنیک Weaver-Dunn پرداختیم. همچنین نتایج اولیه این روش بررسی شد.
مواد و روشها: 15 بیمار دچار دررفتگی حاد ACJ در مطالعه بررسی شدند. در این روش نیمی از بخش مدیال CAL از آکرومیون جدا میشود. لیگامان جدا شده از سوراخی که در کلاویکل ایجاد شده، عبور داده و روی خود گره زده شود. قبل و پس از جراحی، CC distance هر دو سمت اندازه گیری و مقایسه شد. در ویزیت نهایی، دو پرسشنامه Constant و UCLA تکمیل شد. شدت درد با استفاده از visual analogue scale (VAS) تعیین شد. بیماران بطور میانگین 6/2±2/4 سال پیگیری شدند.
یافته ها: CC distance قبل از عمل بطور معناداری در سمت آسیب دیده بیشتر بود (mm 6/1±5/19 در برابر mm 5/0±1/7؛ 001/0>p < /font>). در ویزیت نهایی CC distance سمت آسیب دیده بطور قابل توجهی کاهش یافت و اختلاف اندک آن با سمت سالم، معنادار نبود (mm 9/0±2/8 در برابر mm 5/0±1/7؛ 318/0=p < /font>). در ویزیت نهایی، میانگین Constant score سمت جراحی شده برابر 2/13±3/93 و سمت سالم 8/10±1/95 بود که اختلاف بین دو سمت از نظر آماری معنادار نبود (118/0=p < /font>). میانگین UCLA score برابر 3/3±6/32 و میانگین درد بر اساس VAS برابر 8/0±4/1 بود.
نتیجه گیری: درمان دررفتگی های حاد ACJ با این تکنیک با نتایج مطلوبی همراه است. با این روش، ثبات مفصل حفظ و عملکرد آن بازگردانده می شود.https://www.ijos.ir/article_121334_018f418df303f0090d6f81837408e107.pdfانجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-296715220201226Effects of concurrent using of Theranekron with hydroxyapatite on bone healing in rabbit model: Radiological and histopathological evaluationارزیابی اثرات ترانکرون و هیدروکسی آپاتیت بر روند ترمیم استخوان در مدل حیوانی خرگوش: بررسی رادیولوژیکی و هیستوپاتولوژیکی546212133510.22034/ijos.2020.121335FAامینبیغم صادقدانشگاه شهرکردایرجکریمیدانشگاه شهرکردفرزانهحسینیدانشگاه شهرکردحمید مرادیمرادیدانشگاه شهرکردJournal Article20201226Background: Nowadays, bone grafting is used in both human and veterinary orthopedics to stimulate fracture healing, accelerate joint ::::union::::, and to restore bone defects. In such procedures, orthopedic surgeons are searching to favorable substitute for autograft bone. The purpose of this study is evaluation of theranekron and hydroxyapatite effects on bone healing in rabbit model.
Methods: First, 20 rabbits were prepared and they were divided into four groups of five. In the group of theranecron, theranecrone was injected to the bone defected site on days 3, 7, and 10 after surgery and one of the group was left empty as control group and in the third group combination of the theranekron and hydroxyapatite was filled in the defected site and in the final group hydroxyapatite was implanted alone. Radiographs from rabbit's hand after surgery were taken on days 14, 28, 42, 56 in lateral view. At the end of the study, histopathological samples were taken from injured area of radius.
Results: In radiographical and histopathological evaluations the group of theranekron-hydroxyapatite had the best performance in healing criteria and the control group was the weakest group.
Conclusion: theranekron group and theranekron –hydroxyapatite groups were better than two other groups in bone healing criteria by radiological and histopathological evaluation.
پیش زمینه: امروزه در ارتوپدی دامپزشکی و انسانی برای تحریک التیام شکستگی ها، سرعت بخشیدن به اتصال مفصلی و ترمیم نقیصه های استخوانی از پیوند استخوانی استفاده می شود. به این منظور محققین مدام در حال تحقیق در انتخاب بهترین جایگزین ترمیم استخوان هستند.هدف از این مطالعه بررسی اثرات ترانکرون و هیدروکسی آپاتیت بر روند ترمیم استخوان در مدل حیوانی خرگوش می باشد.
مواد و روش ها: ابتدا 20 قطعه خرگوش تهیه شد و به چهار گروه پنج تایی تقسیم شدند. یک گروه تزریقات ترانکرون به محل نقیصه استخوانی در روزهای 3، 7، و 10 بعد از عمل صورت گرفت و یک گروه کنترل خالی بود و گروه دیگر در محل نقیصه هیدروکسی آپاتیت جایگذاری شد و گروه دیگر ترکیب هیدروکسی آپاتیت و ترانکرون بود. رادیوگراف ها از دست خرگوشها بعد از عمل و در روزهای 14، 28 ،42 و 56 در نمای جانبی تهیه شد و نمونه هیستوپاتولوژی هم در آخر دوره از استخوان زند زبرین در محل نقیصه گرفته شد.
یافته ها: از نظر رادیوگرافی گروه هیدروکسی آپاتیت-ترانکرون بهترین عملکرد رو داشت و گروه کنترل خالی ضعیف ترین عملکرد را دارا بود. از نظر هیستوپاتولوژی هم بهترین عملکرد گروه هیدروکسی آپاتیت-ترانکرون بود و ضعیف ترین عملکرد مرتبط با گروه کنترل خالی بود.
نتیجه گیری: در مجموع گروه ترانکرون و ترانکرون هیدروکسی آپاتیت در مقایسه با دو گروه دیگر از نظر ترمیم استخوانی بهتر عمل کرده بودند.
https://www.ijos.ir/article_121335_12373a690bc6f0c8eb43a071bf7b397d.pdfانجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-296715220201226Control of bacterial infections in knee implantsمهار عفونت های باکتریایی متعاقب کاربرد مفصل مصنوعی زانو637012133610.22034/ijos.2020.121336FAطلاعسگریبیمارستان اخترآزادعلیاحمدیبیمارستان اخترحمیدمهدوی محتشمبیمارستان اخترسید مرتضیکاظمیبیمارستان اخترJournal Article20201226 total Knee arthroplasty is an effective and cost-reducing therapeutic approach, which is very useful in relieving pain and improving the performance of patients with advanced knee arthritis, but there are some factors that may lead to the failure of this surgery. From that which patients need for re-surgical repair, the most common causes of knee replacement are included as infection, poor mechanized joint replacement, implant failure, or frailty of implant. Infection is the most common cause of the main cause Knee replacement surgery. The main goal in this study is to explore new procedures to reduce implant-induced defects and also increase the implants life in knee arthroplasty surgery.
Methodology:
search was carried out in PubMed, science direct and magazine of materials for identification of published articles and studies on infections caused by bone implants. 76 articles were reviewed from 2003 to 2016 and 50 articles of them were cited in the text.
Results: From the 50 papers cited in this study, 41 articles examined the effects of non-antibiotics on infections of bone implants. 5 papers have been reviewed carefully for non-antibiotic treatments and their effects on bone tissue in vitro and 4 are related to combination of these agents with antibiotics and subsequent increase in their efficacy after surgery.
Conclusion:
Using of non-antibiotic agents to preventing cause infections after knee surgery intended to preventing biofilm formation in this area is one of the methods suggested to prevent antibiotic resistance against antibiotics.
Today, in these surgeries, polyethylmetacrylate cements are commonly used filled with antibiotics such as vancomycin and gentamicin, which unaccustomedly may be exposed by bacteria and biofilms, and ultimately lead to acute infections. Our overview is exploring the technologies that can improve the performance of orthopedic implants, which may reduce the severity of knee joint infections. The results of these reports also have revealed that the combination of technology and different types of infections at the same time, can promote microbial infection Cause.پیش زمینه: عمل جراحی تعویض مفصل زانو یک روش درمانی تهاجمی موثر و مقرون به صرفه است که میزان موفقیت آن در کاهش درد و بهبود عملکرد زانو در بیماران مبتلا به آرتریت پیشرفتۀزانو بسیار بالاست . اما عواملی وجود دارد که ممکن است موجب مردود شدن این عمل جراحی شود که به دنبال آن بیمار مجبور به جراحی مجدد می گردد. از شایع ترین عوامل عمل جراحی مجدد زانو می توان به مواردی چون عفونت ، عملکرد نامناسب مکانیکی مفصل تعویض شده ، مردود شدن ایمپلنت یا شگستگی آن اشاره کرد که عفونت به عنوان شایع ترین عامل ، از علل اصلی جراحی مجدد زانو محسوب می شود. هدف ما از این پژوهش کشف روشهای جدید در راستای کاهش نارسایی های ناشی از ایمپلنت و هم چنین افزایش طول عمر ایمپلنت در جراحی های آرتروپلاستی زانو است.
مواد و روش: جستجو در بانک های اطلاعاتی pupmed, science direct و مجله materials برای شناسایی مقالات چاپ شده و مطالعات صورت گرفته بر روی عفونت های ناشی از جراحی ایمپلنت های استخوانی انجام شد. تعداد 76 مقاله از سال های 2003 تا 2016 بررسی شدند که 50 مورد از این مقالات در متن استناد شده.
نتایج: از 50 مقاله استناد شده در این پژوهش 41 مقاله تاثیر درمان های غیر آنتی بیوتیکی بر عفونت های ایمپلنت های استخوانی را مورد بررسی قرار داده اند. تعداد 5 مقاله به بررسی دقیق درمان های غیر آنتی بیوتیکی و اثرات آن بر بافت استخوانی به شکل درون تنی پرداخته و 4 مقاله دیگر در ارتباط با ترکیب این عوامل با آنتی بیوتیک ها و افزایش اثر بخشی آن ها بعد از جراحی است.
نتیجه گیری: استفاده از مواد غیر آنتی بیوتیکی برای جلوگیری از عفونت های بعد از جراحی زانو و تشکیل بیوفیلم در این ناحیه ،از روش هایی است که برای جلوگیری از مقاومت باکتری ها در برابر آنتی بیوتیک ها پیشنهاد می شود. امروزه در این جراحی ها عموما از سیمان پلی متیل متا اکریلات آغشته به آنتی بیوتیک هایی مثل ونکومایسین و جنتامایسین استفاده می گردد ، که ممکن است با مقاومت از سوی باکتری مواجه شده و بیوفیلم تشکیل شود و نهایتا منجر به عفونت های حاد گردد. در این پژوهش مروری ، به بررسی تکنولوژی هایی پرداخته ایم که می توانند در کنار یکدیگر باعث بهبود در عملکرد ایمپلنت های ارتوپدی شده ، شاید بتوان به وسیله آنها تا حدودی عفونت های ناشی از جراحی مفصل زانو را کاهش داد. همچنین نتایج این گزارشات نشان داده ترکیب تکنولوژی های مختلف به طور هم زمان میتواند باعث ارتقاء مهار عفونت میکروبی شود.
https://www.ijos.ir/article_121336_010ad17a3b1868e7e219a11274738ea7.pdf