انجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-296713420201226Anterior Cruciate Ligament Reconstruction with Four-Fiber Semitendinosus Autograft or Tibialis Anterior Allograftبازسازی رباط متقاطع جلویی با سمیتندینوسوس چهار رشتهای وآلوگرافت دورشتهای تیبیالیس آنتریور14615512130410.22034/ijos.2020.121304FAمحمودکریمی مبارکهکرمان- بیمارستان شهید باهنرهومنمحمدزاده عیدگاهیکرمان- بیمارستان شهید باهنرحبیبهاحمدی پورکرمان- بیمارستان شهید باهنرJournal Article20201226Background: Anterior cruciate ligament (ACL) is one of the major stabilizing ligaments of the knee. ACL reconstruction usually has high success rate. The choice of graft in ACL reconstruction has been a source of controversy. This study compares the outcome of two commonly used grafts.
Methods: Seventy patients with ACL tear among the cases referring to training hospitals of Kerman, Iran from 2013 to 2015 were studied. The patients underwent reconstruction, using, randomly, either the "four-fiber semitendinosus autograft" or tibias abterior allograft". The Lysholm, IKDC, KOOS and SF36 scores were evaluated for comparing clinical stability examination, laxity, subjective satisfaction, and return to work before and after surgery.
Results: The two groups were the same in term of age, range of motion, knee flexion, IKDC, KOOS, Lysholm scores as well as SF36. The ligament laxity did not show a significant difference either. The operative time was significantly different between two groups (p < /em><.001).
Conclusions: ACL reconstruction with tibias anterior allograft has similar clinical, functional and stability results as semitendinosous autograft in a short time follow-up; although the operation time was shorter in allograft group.پیشزمینه: رباط متقاطع جلویی یکی از رباطهای مهم تثبیت کننده زانو میباشد. در بازسازی این رباط، باتوجه به میزان بالای موفقیت عمل جراحی، انتخاب نوع گرافت از مباحث مورد اختلاف است. در این مطالعه، نتایج دو نوع گرافت رایج در اعمال جراحی بررسی گردید.
مواد و روشها: در این کارآزمایی بالینی، ۷۰ بیمار مراجعه کننده به مراکز درمانی کرمان در طی دوسال، در دوگروه ۳۵ نفره کاملاً مشابه، تحت عمل جراحی بازسازی رباط متقاطع جلویی با اتوگرافت چهاررشتهای سمی تندینوسوس و آلوگرافت تیبیالیس آنتریور قرار گرفتند. نتایج جراحی از نظر شلی لیگامانی، رضایت از عمل و توانایی بازگشت به کار، با استفاده از مقیاسهای نمرهدهی زانو شامل «لیشُلم»، IKDC، KOOS وSF۳۶ قبل و بعد از عمل ارزیابی گردید.
یافتهها: از نظر میانگین سنی، معاینات بالینی و پرسشنامههای ارزیابی زانو بعد از عمل جراحی شامل محدودیت اکستانسیون و فلکشن، تستهای لاچمن، آنتریور و پوستریور دراور تست و ارزیابی بیمار از وضعیت خود طبق پرسشنامههای استاندارد زانو شامل شلی لیگامانی توسط دستگاه KT۲۰۰۰ هیچگونه اختلاف معناداری وجود نداشت. از نظر طول مدت جراحی، بین نتایج دو نوع گرافت اختلاف معناداری مشاهده گردید.
نتیجهگیری: استفاده از آلوگرافت تیبیالیس جلویی در مقایسه با اتوگرافت سمیتندینوسوس برای پارگی رباط متقاطع جلویی (در بررسی کوتاه مدت) در معاینه بالینی و تستهای مکانیکی نتایج مشابه داشتند؛ لیکن زمان عمل با آلوگرافت کمتر بود.https://www.ijos.ir/article_121304_85f9e8bab89dd69b64e544610ea70ce2.pdfانجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-296713420201226Functional Assessment in Tibial Hemimelia (Can We Also Save the Foot in Reconstruction?)تیبیا همی ملیا (آیا میشود «پا» را قطع نکرد؟)15616712130510.22034/ijos.2020.121305FAغلامحسینشاهچراغیمهزادجاویدJournal Article20201226Background: The congenital absence of the tibia is a rare disease, and an orthopaedic surgeon may not encounter such cases during the course of his/her career. This is the largest report to date of the management of such cases by a single surgeon. The foot and leg were persevered in the majority of the cases, and a functional evaluation system was used to report outcomes.
Methods: Thirty-six patients (19 girls, 17 boys) with 48 tibial deficient limbs were evaluated clinically and radiographically. The mean age of patients was 12 years old. The patients or their parents filled out the Pediatric Quality of Life and the parents’ satisfaction forms. The surgical interventions performed, and their effects on school attendance and the shoe type they wore were documented.
Results: The mean time of follow-up was 9 years. The 48 limbs included 14 type I, 16 type II, 11 type IV, and 7 unclassified by using the Jones classification; and 6 type I, 11 type II, 16 type III, 1 type IV, and 14 type VII by using the Weber classification. Primary amputation was performed in 10 limbs (8 patients) and limb preservation surgery on 38 legs (28 patients). Tibiofibular synostosis, centralization of the ankle, and Ilizarov lengthening were the most common procedures. Non::union:: of tibiofibular synostosis (2 cases) and knee stiffness (6 cases) were the main complications. Among the reconstructed limbs, 12 were in regular and 18 in modified shoes. The Pediatric Quality of Life of 68 points in the reconstructed group was a significant achievement, and it was also better than the score of patients who had undergone amputation.
Conclusions: Reconstruction of tibial hemimelia with foot preservation provides good functional outcome in the majority of cases.پیشزمینه: فقدان «مادرزادی» تیبیا بیماری نادر است و ممکن است یک متخصص ارتوپدی در یک دوره کار هرگز با آن روبرو نشود. در این گزارش تعداد قابل ملاحظهای از این ضایعه نادر ارائه شده است. ساق و پا در بیشتر موارد حفظ شد و عمکلرد بیمار بهطور دقیق ارزیابی گردید.
مواد و روشها: تعداد ۳۶ بیمار (۱۹ دختر و ۱۷ پسر) با ۴۸ نقصان تیبیا بررسی بالینی و پرتونگاری شدند. میانگین سنی بیماران ۱۲ سال بود. کیفیت زندگی (PQL) و «وضعیت رضایت والدین» ارزیابی شد. نوع و تعداد جراحیهای انجام شده، تأخیر احتمالی کودکان برای انجام وظایف مدرسه و همچنین نوع کفش مورد استفاده بررسی شدند.
یافتهها: مدت زمان پیگیری ۹ سال بود. ۴۸ مورد همیملیا تیبیا در تقسیم بندی «جونز» (Jones) شامل ۱۴ مورد تیپ یک، ۱۶ تیپ دو، ۱۱ تیپ چهار و ۷ مورد غیرقابل طبقهبندی؛ و با تقسیمبندی «وِبِر» (Weber) عبارت از ۱۶،۱۱،۶،۱ و ۱۴ به ترتیب تیپهای I،II،III،IV،VII بودند. ده عضو (۸ بیمار) قطع گردید و جراحی «بازسازی» در ۳۸ ساق (۲۸ بیمار) انجام شد. جراحیهای عمده «بازسازی» شامل سینوستوزیس تیبیا و فیبولا، هم راستا کردن ساق پا و مچ پا و بلند کردن کوتاهی با تکنیک ایلیزاروف بود. دو مورد جوش نخوردن سینوستوز و ۶ مورد خشکی زانو وجود داشت. پوشش پا در گروه «بازسازی» ۱۲ مورد کفش عادی و ۱۸ مورد کفشهای تغییر یافته یا شکل داده شده بودند. نمره کیفیت زندگی در گروه «بازسازی شده» ۶۸ و بیش از گروه قطع عضو بود.
نتیجهگیری: بازسازی ساق همراه با نگاهداشتن پا در همیملیا تیبیا در بیشتر موارد میتواند کارآیی خوب و رضایت بیمار را به همراه داشته باشد.https://www.ijos.ir/article_121305_c5af42391e2009f1a6ba5db069c3ecad.pdfانجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-296713420201226The Experimental Assessment of Hexagonal Porous Structure in Vertebroplasty and Kyphoplastyارزیابی تجربی ساختار شش ضلعی منتظم متخلخل در عملهای ورتبروپلاستی و کایفوپلاستی16817612130610.22034/ijos.2020.121306FAسید عارفطسید عارف حسینی فرادنبهدانشگاه اصفهاننیماجمشیدیدانشگاه اصفهانJournal Article20201226Background: One of the most important challenges after vertebroplasty (VP) and kyphoplasty (KP) is the stress concentration at the junction of bone and cement which would cause not only pain, but also new microfractures or osteonecrosis. We would like to present a new concept of using hexagonal porous structure. This model is tested biomechanically in comparison with vertebrae treated with VP and KP.
Methods: Ten Ovine vertebrae were divided into 5 groups - 2 in each group: the groups included normal vertebrae, VP, KP and vertebrae treated by hexagonal porous structure as metal pearls (steel or brass). These vertebrae were all put under mechanical static pressure. The displacement and yield points were compared in the 5 groups.
Results: The hexagonal metal treated vertebrae showed a displacement of 5.5-6 mm before reaching the ultimate strength of 3.5-4.5 KN. This displacement for VP and KP was 2.5-3 mm. The improvement of mechanical behavior was observed in vertebrae treated by hexsgonal metal pearls compared to those treated by the VP and KP.
Conclusions: The toughness vertebrae by hexsgonal metal pearl treatment increases and this will reduce the stress in vertebral end plates and interdiscal pressure. This would reduce the chance of fracture in the adjacent vertebrae.پیشزمینه: یکی از مهمترین چالشهای بعد از عمل جراحی ورتبروپلاستی و کایفوپلاستی، تمرکز تنش در ناحیه تماس میان سیمان استخوانی و استخوان اسفنجی است که باعث ایجاد درد، مرگ سلولی و تداوم شکستهای میکروسکوپی میگردد. در این مطالعه روش جدید درمان مهره با ساختار ششضلعی منتظم متخلخل ارائه گردید و رفتار مکانیکی مهره درمان شده با این ساختار با مهرههای درمان شده به روشهای ورتبروپلاستی و کایفوپلاستی مقایسه گردید.
مواد و روشها: تعداد ۱۰ مهره گوسفندی در پنج گروه دوتایی شامل مهره سالم، ورتبروپلاستی، کایفوپلاستی و مهره درمان شده با ساختار شش ضلعی فولادی و برنجی تهیه شد. مقایسه رفتار مکانیکی مهره درمان شده با ساختار ششضلعی با مهرههای درمان شده به روشهای ورتبروپلاستی و کایفوپلاستی تحت بارگذاری استاتیکی توسط دستگاه آزمون مکانیکی صورت پذیرفت.
یافتهها: میزان جابجایی مهره با ساختار ششضلعی منتظم متخلخل، تا قبل از رسیدن به استحکام نهایی (۴.۵-۳.۵ کیلونیوتون)، ۶-۵.۵ میلیمتر بود. میزان جابجایی برای مهره درمان شده با ورتبروپلاستی و کایفوپلاستی ۳-۲.۶ میلیمتر بود. در مهره درمان شده با ساختار شش ضلعی منتظم متخلخل در مقایسه با نمونههای ورتبروپلاستی و کیفوپلاستی بهبود رفتار مکانیکی مشاهده شد.
نتیجهگیری: افزایش چقرمگی مهره درمان شده با ساختار شش ضلعی، منجر به کاهش تنش در صفحات انتهایی مهره و کاهش فشار درون دیسک بین مهرهای میشود و خطر بروز شکست در مهرههای مجاور را کاهش میدهد.https://www.ijos.ir/article_121306_0191be845090a7e0daf141d89c948229.pdfانجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-296713420201226A Comparative Study of Lateral Cross-Pin Fixation and Lateral and Medial Cross-Pin Fixation in Supracondylar Humerus Fractures in Childrenبررسی مقایسهای جراحی شکستگی سوپراکوندیل هومروس اطفال با پینهای متقاطع از سمت لترال و پینهای متقاطع انتهایی از مدیال و لترال17718212130710.22034/ijos.2020.121307FAاصغرعلمیعلیرضاروحانیعلیتبریزیدانشگاه علوم پزشکی ارومیهرسولقلی زادهفرزینمیرزاطلوعیJournal Article20201226Background: Supracondylar humerus fracture is the most common elbow fracture in children and accounts for about 16% of pediatric fractures. To maintain stability in the reduced segment in medial and lateral columns is an important treatment concept. The aim of this study was to compare two methods of proximal distal lateral pinning with medial and lateral cross pinning.
Methods: In a cross-sectional study, 140 children (63 boys, 77 girls) with supracondylar humerus fracture were evaluated in a training center in Tabriz, Iran. The mean age was 5.04 years. The cases were divided into two groups (each 70 patients), matched for age, sex and type of fracture and were treated with two above methods. Complications and outcomes were copmpared.
Results: Ulnar nerve lesion in the medial and lateral cross technique was 4.3%, and none in the group done by all lateral pin technique. The need for further surgery and loss of stability was 2.9% and 1.4% respectively with no statistical difference. Pin site infection around the pins was 4.3% and 12.9% percent respectivly. Cubius varus deformity rate was 2.9% in lateral cross pinning and 4/1% in medial lateral cross pinning.
Conclusions: Proximal distal cross pinning technique for suprocondylar humerus fracture is comparable to medial and lateral cross pinning in terms of stability in maintaining a good reduction. The possibility of ulnar injury is negated in cross-lateral technique.پیشزمینه: شکستگی سوپراکوندیل هومروس شایعترین شکستگی آرنج در اطفال میباشد و حدود ۱۶% شکستگیهای اطفال را به خود اختصاص میدهد. حفظ پایداری قطعات جا انداخته شده در دو سمت لترال و مدیال از اهمیت بالایی برخوردار است. هدف از این مطالعه مقایسه دو روش پینگذاری «متقاطع لترال» (لترال از بالا و از پایین شکستگی) و «متقاطع لترال مدیال» بود.
مواد و روشها: در یک مطالعه مقطعی، ۱۴۰ کودک (۶۳ پسر، ۷۷ دختر) با شکستگی سوپراکوندیل هومروس در یک مرکز درمانی تبریز بررسی شدند. کودکان در دو گروه ۷۰ نفره همسان از نظر سن، جنس و تیپ شکستگی، با دو روش پینگذاری «متقاطع «لترال» و «لترال مدیال» درمان شدند. عوارض و نتایج درمان در دو روش مقایسه گردید.
یافتهها:. آسیب عصب اولنار در روش متقاطع مدیال و لترال ۴.۳% بود و در روش متقاطع لترال در هیچ موردی وجود نداشت. نیاز به جراحی مجدد و از دسترفتن پایداری به ترتیب ۲.۹% و ۱.۴% بود و بین دو روش تفاوت آماری معنیدار وجود نداشت. عفونت محل تعبیه پینها در دو گروه ۴.۳% و ۱۲.۹% بود و بین دو گروه تفاوت معنیدار مشاهده نگردید. در روش پینگذاری متقاطع لترال، کوبیتوس واروس در ۹/۲% و در روش مدیال در یک مورد مشاهده شد.
نتیجهگیری: هر دو روش پینگذاری متقاطع لترال و لترال همراه مدیال، در ایجاد پایداری و حفظ جااندازی مناسب میباشند ولی احتمال آسیب عصب اولنار در روش متقاطع لترال از بین میرود و از این نظر اطمینان بیشتری وجود دارد.https://www.ijos.ir/article_121307_17d318553212d07475b484909ba74aaa.pdfانجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-296713420201226Demographic Characteristics of Patients with Proximal Femoral Fractures in an Educational Center in Tabrizمشخصات جمعیتشناسی بیماران با شکستگیهای پروگزیمال فمور در یک مرکز آموزشی تبریز18318712130810.22034/ijos.2020.121308FAمحمدعلیمحسنیدانشگاه علوم پزشکی تبریزعلیرضاصادق پوردانشگاه علوم پزشکی تبریزصنممحسنیدانشگاه علوم پزشکی تبریزJournal Article20201226Background: The proximal femur has a complex anatomy and its fracture is associated with high frequency of morbidity and mortality. These fractures are one of the common lower extremity fractures that may occur in young or old people. The aim of this study was to investigate the relationship between age and sex of the patients with proximal femoral fractures in different anatomical locations.
Methods: In a retrospective study, 5000 registered proximal femur fracture (39.5 men, 60.5 women) were studid in a 5-year period in a teaching hospital in Tabriz-Iran. The demographic information, mechanism of trauma and type of proximal femur fracture were extracted from the medical records. The information was classified and analyzed.
Results: Average age of patients was 73.2 ±12.3 years old (32-100 yrs old). Intertrochanteric fracture was seen more in women than men (70% vs 60%). The sub-trochanteric and femoral neck fractures occurred more in men (31% vs. 27%). 91% of fractures were intertrochanteric in patients over 65 years of age, and most of subtrochantric fractures happened below 65 years of age.
Conclustions: The intertrochanteric fracture is occurred more in the elderly and in ages above 65 years. Women are at greater risk of proximal femur fractures. The trochanteric and femoral neck fractures often occur in young people.پیشزمینه: پروگزیمال فمور دارای یک آناتومی پیچیده است. شکستگیهای پروگزیمال فمور طیف وسیعی را در برمیگیرد و با موربیدیتی و مورتالیتی فراوانی همراه است. این شکستگیها جزء شایعترین شکستگیهای اندام تحتانی است و در افراد جوان و مسن میتواند رخ دهد. هدف از این مطالعه، بررسی ارتباط سن و جنس این بیماران با انواع شکستگیهای پروگزیمال فمور در محلهای مختلف آناتومیک است.
مواد و روشها: در یک مطالعه توصیفی گذشتهنگر، ۵۰۰۰ مورد شکستگی پروگزیمال فمور (۳۹.۵ % مرد، ۵/۶۰% زن) در طی ۵ سال در یک مرکز آموزشی در تبریز مورد بررسی قرار گرفتند. اطلاعات جمعیتشناسی بیماران، علت تروما و نوع شکستگی از پروندههای بیماران استخراج، طبقهبندی و تحلیل شدند.
یافتهها: میانگین سنی بیماران ۱۲.۳±۷۳.۲ سال (۱۰۰-۳۲ سال) بود. شکستگیهای اینترتروکانتریک در زنان نسبت به مردان بیشتر (۷۰% در مقابل ۶۰%)، و شکستگیهای ساب تروکانتریک و گردن فمور در مردان بیشتر رخ داده بود (۳۱% در مقابل ۲۷%). در سن بالای ۶۵ سال، ۹۱% شکستگیها اینترتروکانتریک، و در زیر ۶۵ سال فراوانی شکستگیهای ساب تروکانتریک و گردن فمور بیشتر بود.
نتیجهگیری: بروز شکستگیهای اینترتروکانتریک، در افراد مسن و بالای ۶۵ سال بیشتر است. زنان بیشتر در معرض خطر شکستگی پروگزیمال فمور قرار دارند. شکستگی های ساب تروکانتریک و گردن فمور اغلب در افراد جوان رخ می دهد.https://www.ijos.ir/article_121308_af8839db3bf332efbd9f4aadd31f7262.pdfانجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-296713420201226Impact of Drilling on Thermal Osteonecrosisتاثیر دریل کاری بر نکروز حرارتی استخوان18819612130910.22034/ijos.2020.121309FAمحمدرضاعفت پرورنیماجمشیدیدانشگاه اصفهانعلیرضاکریمیاندانشگاه اصفهانشیروانرستگاردانشگاه علوم پزشکی اصفهانJournal Article20201226Bone Drilling is one of the most essential procedures in orthopaedic surgery and it is executed for various purposes. Fixing the bone in fractures, non:::union:::, deformities, mal:::union:::, and cosmetic lengthening corrections, are the main purpose for internal and external fixations. In both internal and external fixations, use of pins or screws drilling becomes necessary. One of the important issues we face while drilling, is heat escalation of the drill and its transference to the bone causing thermal osteonecrosis.دریل کاری استخوان یکی از اصلیترین فرایندها در جراحی ارتوپدی میباشد و از این کار در راستای اهداف متعددی استفاده میشود. ثابت کردن استخوان جهت اصلاح شکستگی یا جوش نخوردگیها، اصلاح دفورمیتی یا بدجوش خوردگیها و بلند کردن استخوان، اصلیترین موارد استفاده از ثابت کنندههای داخلی و خارجی میباشند و از آنجا که جهت کارگذاری این موارد از دریل استفاده میشود، لیکن نتیجه دریلکاری نیز کاربرد بسیار زیاد دارد. یکی از اصلیترین مشکلات موجود در حین دریلکاری استخوان، افزایش دمای مته و انتقال حرارت به استخوان میباشد که همین اتفاق میتواند عامل ایجاد نکروز حرارتی در استخوان و منجر به مرگ سلولهای استخوانی گردد.https://www.ijos.ir/article_121309_7ae8ac7d86a91114d0cc71b8b24e8050.pdfانجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-296713420201226roceedings of the International Consensus Meeting on Periprosthetic Joint Infectionمجموعه مقالات نشست بینالمللی «همرأیی» درباره عفونت مفاصل مصنوعی19720812131010.22034/ijos.2020.121310FAجوادپرویزیدانشگاه فیلادلفیا- آمریکاJournal Article20201226Tenth Section: Operative Environment
Chairmen: Javad Parvizi MD, FRCS; Thorsten Gehrke, MDقسمت دهم: محیط جراحی
روسای جلسه: دکتر جواد پرویزی؛ دکتر تورستن گرکhttps://www.ijos.ir/article_121310_9815b648fb13d661e3f844764c5af87b.pdfانجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-296713420201226Proceedings of the 23rd Congress of Iranian Orthopaedic Association (5th to 9th October, 2015)مجموعه خلاصه مقالات بیست و سومین کنگره سالانه انجمن جراحان ارتوپدی ایران (13 لغایت 17 مهر 1394)21022912131110.22034/ijos.2020.121311FAگزارشمقالات کنگرهJournal Article20201226The abstracts of 23rd Congress of Iranian Orthopaedic Association from 5 to 9 October, 2015.بیست و سومین کنگره سالانه انجمن جراحان ارتوپدی ایران در 13 لغایت 17 مهر 1394 برگزار گردید و تمامی خلاصه مقالات در این قسمت ارائه شده است.https://www.ijos.ir/article_121311_fb7ea19e559ec8a495bf496599e8ca66.pdfانجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-296713420201226Subject & Author Indexes Iranian Journal of Orthopaedic Surgery (Volume 13, No 1-4)نمایههای موضوعی و نویسندگان مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران (دوره 13، شمارههای 1 تا 4)23123712131210.22034/ijos.2020.121312FAنمایههایمجله انجمنJournal Article20201226https://www.ijos.ir/article_121312_5a8d3123f6da405187bf57e3ae991040.pdf