انجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-29677220201226Shoulder Reconstruction in Obstetric Brachial Plexus Palsy in Older Children Via a One-Stage Release and Tendon Transfersآزادسازی شانه و انتقال عضله برای آسیب شبکه بازویی زمان تولد در کودکان سنین بالاتر384712115410.22034/ijos.2020.121154FAمهزادجاویددانشگاه علوم پزشکی شیرازغلامحسینشاهچراغیدانشگاه علوم پزشکی شیرازJournal Article20201226Background: Shoulder deformity and contracture is a common finding after brachial plexus birth palsy even in those who have had good recovery of nerve function or have had micro surgical nerve repair at infancy. We would like to report our results with the reconstructive shoulder surgery in a group of older children.Methods: Shoulder contracture from brachial plexus birth palsy was surgically released in 24 older children, with simultaneous transfer of the latissimus dorsi and teres major tendons to the posterolateral humerus or rotator cuff. The mean age at surgery was 8 years 11 months. The children were evaluated at a mean follow-up time of 6 years 8 months by the Modified American Shoulder and Elbow Surgeons Form and Shoulder Pain and Disability Index standardized shoulder assessment forms, a questionnaire assessing activities of daily living, and parent and patient satisfaction scales.Results: The fixed internal rotation deformity of 30º±12º improved to 72.5º±27º of external rotation. Improvements of 65º±26º and 47º±33º were seen in abduction and forward elevation, respectively, all without preoperative casting or manipulation. Increased external rotation had a more positive correlation with a higher functional score than abduction. Patients with lower preoperative functional scores had more rotational gain and higher functional scores after surgery. Those aged over 9 years had a functional gain similar to that of the younger children.Conclusion: Simultaneous release of contracted shoulder and transfer of latissimus dorsi and teres major tendons in brachial plexus birth paralysis is effective, and rewarding even in older children who have had late referral, and might have already developed glenoid dysplasia.پیشزمینه: تغییر شکل و خشکی شانه از یافتههای شایع بعد از فلج زایمانی شبکه بازویی است که حتی در گروهی که بهبودی خوبی از لحاظ کارآیی عصبی داشتهاند و یا جراحی میکروسکوپی ترمیم اعصاب در نوزادی برایشان انجام شده، دیده میشود. ما در این مقاله نتایج درمان آزادسازی و بازسازی شانه را در کودکانی با سن بالاتر گزارش میکنیم.مواد و روشها: در ۲۴ بیماری که خشکی شانه ناشی از فلج زایمانی شبکه بازویی داشتند، عمل جراحی آزادسازی شانه و انتقال همزمان تاندونهای «لاتیسیموس پشتی» و «ترس ماژور» به قسمت پشتیـخارجی هومروس و یا عضلات روتاتورکاف انجام گردید. متوسط سن زمان جراحی ۸ سال و ۱۱ ماه بود. میانگین زمان پیگیری ۶ سال و ۸ ماه بود. بیماران با پرسشنامهها «جراحان شانه و آرنج امریکا» و «اندکس درد و ناتوانی در شانه» و پرسشنامههای مربوط به فعالیتهایی روزانه زندگی و امتیازدهی رضایت بیمار و خانواده وی، تحت بررسی و پیگیری قرار گرفتند.یافتهها: میزان انحراف ثابت شانه بهصورت چرخش به داخل از ۱۲±۳۰ درجه به ۲۷±۷۲/۵ درجه چرخش به خارج بهبود یافت. ابداکسیون به میزان ۲۶±۶۵درجه و حرکت به جلو به میزان ۳۳±۴۷ درجه افزایش یافتند در حالیکه هیچگونه گچگیری یا مانیپولاسیون قبل از عمل نداشتند. افزایش چرخش به خارج نسبت به افزایش ابداکسیون ارتباط بیشتری با امتیاز بالای کارآیی بیماران داشت. بیمارانی که قبل از جراحی، امتیاز کارآیی کمتری داشتند، توانستند چرخش خارجی بیشتر و امتیاز کارآیی بالاتری را با جراحی بهدست آوردند. گروهی که سن ۹ سال و بالاتر داشتند از لحاظ بهدست آوردن کارآیی، تفاوتی با بچههای کوچکتر نداشتند.نتیجهگیری: جراحی آزادسازی شانه همزمان با انتقال تاندونهای «لاتیسیموس پشتی» و «ترس ماژور» در فلج زایمانی شبکه بازویی مؤثر است و حتی در بچههای بزرگتر که مراجعه دیر و دیسپلازی گلنویید دارند، کمک کننده است.https://www.ijos.ir/article_121154_856fd99b51bce8c0c4daed92f2412dfd.pdfانجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-29677220201226Arthroscopic Resection of Dorsal Wrist Ganglion (Short-Term Result)برداشتن آرتروسکوپیک کیست گانگلیون پشت مچ دست (نتایج کوتاه مدت)485112115510.22034/ijos.2020.121155FAحمیدرضااصلانیدانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتیمهدیابویی مهریزیدانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتیزهرهزعفرانیدانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتیJournal Article20201226Background: Ganglion cyst is one of the common causes of wrist mass, presenting with weakness and pain in the wrist. Among the arrays of treatment options for this problem arthroscopic resection is probably the most recent treatment modality. We would like to review a short-term result of such a treatment in a small group of patients.Methods: In a case series study, 13 patients (10 women, 3 men) with dorsal wrist ganglion treated with arthroscopic resection in a two-year period, were evaluated for post operative recurrence pain swelling or wrist motion limitation and grip strength. The mean age was 29.8 years old. The cases had an average of 12 months (7-19 months) follow-up.Results: In the all cases no intra-or post operative complication was encountered. The wrist range of motion, and grip strength showed improvement no scapholunate instability was seen. One recurrence after 6 months had occurred.Conclusion: Arthroscopic ganglionectomy is a swelling surgical alternative for dorsal wrist ganglion with less scar, and comparative results to open surgery.پیشزمینه: کیست گانگلیون شایعترین توده مچ دست می باشد که اغلب بیماران با شکایت ضعف و درد در مچ دست مراجعه میکنند. روشهای درمانی متعددی برای کیست گانگلیون وجود دارد که جدیدترین آن برداشتن آرتروسکوپیک است. هدف این گزارش بررسی نتایج کوتاهمدت این روش است.مواد و روشها: در این مطالعه از نوع «بررسی پیاپی موردها» (case series)، تعداد ۱۳بیمار با کیست گانگلیون پشت مچ دست از آبان ۱۳۸۴ تا مرداد ۱۳۸۶در یک مرکز آموزشی درمانی در تهران تحت برداشتن آرتروسکوپیک قرار گرفتند. ۱۰بیمار زن و 3 بیمار مرد بودند و میانگین سن آنان ۲۹/۸ سال بود. همه بیماران از درد مبهم، تورم و محدودیت حرکات مچ دست شکایت داشتند. سه بیمار قبل از مراجعه برای تأیید تشخیص، تحت امآرآی قرار گرفته بودند و ۴ بیمار نیز قبلاَ تزریق داخل کیست داشتند. میانگین زمان پیگیری ۱۲ماه (۱۹-۷ ماه) بود.یافتهها: دامنه حرکات مچ دست بعد و قبل از عمل مقایسه شدند و بهبود حرکت فقط در خم شدن مچ دست به عقب دیده شد. قدرت گرفتن اجسام بعد از عمل نیز بهطور مشخص نسبت به سمت مقابل بهبود یافت. در هیچیک از موارد ناپایداری اسکافولونیت مشاهده نشد، فقط یک مورد گانگلیون پس از 6 ماه عود کرد و هیچ عارضهای بعد یا حین عمل بهوجود نیامد.نتیجهگیری: گانگلیونکتومی به روش آرتروسکوپیک یک جایگزین مناسب و قابل اعتماد با اسکار کمتر است و نسبت به روش باز قابل قبولتر میباشد.https://www.ijos.ir/article_121155_f34c498ff914717fec5fbd08f2ae2780.pdfانجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-29677220201226Treatment of Juvenile and Adolescent Postural Round Back with Milwaukee Braceدرمان کیفوز «وضعیتی» نوجوانان با بریس میلواکی525712115610.22034/ijos.2020.121156FAبهراممبینیدانشگاه علوم پزشکی ایرانابراهیمعامریدانشگاه علوم پزشکی ایرانحمیدبهتاشدانشگاه علوم پزشکی ایرانحسنقندهاریدانشگاه علوم پزشکی ایرانمحمدخاکی نهاددانشگاه علوم پزشکی ایرانJournal Article20201226Background: Postural round back is a common entity with unknown etiology. Reports on the results of brace treatment are scarce. The purpose of this study was to determine the effect of bracing in different stages of treatment and also the amount of preservation of kyphosis after stopping the brace.Methods: from 1991 through 2005, 165 cases (39 male, 126 female) who had a diagnosis of idiopathic postural kyphosis were treated with a Milwaukee brace. The mean age at the initiation of treatment was 13.06 years (8-16 years), at the completion of treatment was 15.06 years (11-17 years) and at the final follow-up was 17.9 years (12-25 years). The mean initial kyphosis was 59.26° (51°-74°). The patients were evaluated after an average follow-up of 34 months (6-102 months).Results: The mean angle of kyphosis was 42° (28°-68°) at completion of treatment, and 47.9° (28°-75°) at the final follow-up. Angle of kyphosis was 50° or less in 85.9% at the end of treatment and in 74.7% of patients at final follow-up. 5.9 degrees of original correction was lost in final follow-up. Two cases underwent surgery. Brace was effective in correction of kyphosis (p < /em>=.001).Conclusion: Milwaukee brace is effective in treatment of postural kyphosis. Longer period of treatment, even after maturity, is needed in more stiff deformities.پیشزمینه: کیفوز ایدیوپاتیک یا «وضعیتی»، بیماری شناخته شده، شایع و با علت نامشخص در نوجوانان است. در خصوص نتایج درمان با بریس میلواکی در این ناهنجاری، مطالعه جامعی در دسترس نیست. هدف از این مطالعه، تعیین نسبی اثربخشی بریس میلواکی در مراحل مختلف درمان و بررسی پایداری میزان اصلاح کیفوز بعد از کنار گذاشتن بریس بود.مواد و روشها: تعداد ۱۶۵ بیمار(۳۹ پسر و ۱۲۶ دختر) با کیفوز «وضعیتی» که طی سالهای ۱۳۷۰ تا ۱۳۸۴ با بریس میلواکی درمان شدند، مورد بررسی قرار گرفتند. میانگین سنی در شروع درمان، ۱۳/۰۶(۱۶-۸ سال)، در پایان درمان، ۱۵/۰۶ سال (۱۷-۱۱ سال) و در پیگیری نهایی، ۱۷/۹سال (۲۵-۱۲ سال) بود. میانگین کیفوز اولیه، ۵۹/۲۶ درجه (۷۴-۵۱) و میانگین زمان پیگیری ۳۴ ماه (۱۰۲-۶ ماه) بود.یافتهها: میانگین زاویه کیفوز در پایان درمان، ۴۲ درجه (۶۸-۲۸) و در پیگیری نهایی ۴۸/۱درجه (۷۵-۲۸) بود. در پایان درمان در ۸۵/۹% بیماران، زاویه کیفوز ۵۰ درجه یا کمتر بود که در پیگیری نهایی این میزان کیفوز در ۷۴/۷% بیماران وجود داشت. دو مورد جراحی شدند و میانگین از دسترفتن اصلاح در پیگیری نهایی ۹/۵ درجه بود. درمان در کاهش کیفوز مؤثر بود (۰/۰۰۱=p < /em>).نتیجهگیری: درمان با بریس در کیفوز «وضعیتی» مطلوب است ولی در موارد زیادی که انعطافپذیری انحنا کم است، دوره درمان طولانیتری لازم میباشد.https://www.ijos.ir/article_121156_68b603084e08a92d113a9362b6aefdd4.pdfانجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-29677220201226Orthopaedic Complications in Bilateral Lower Limb Amputationمشکلات ارتوپدی در جانبازان با قطع عضو در هر دو اندام تحتانی586312115710.22034/ijos.2020.121157FAابوالفضلرحیمیدانشگاه علوم پزشکی زنجانمهدیمعصومیپژوهشکده مهندسی و علوم پزشکی جانبازانمنصورسروشپژوهشکده مهندسی و علوم پزشکی جانبازانبتولموسویپژوهشکده مهندسی و علوم پزشکی جانبازانJournal Article20201226Background: Lower limb amputation is the most common type of amputation in veterans. The aim of the study was to assess the orthopaedic problems in war related bilateral lower limb amputees.Methods: In a cross-sectional study, 335 out of 578 survivors with bilateral lower limb amputation were assessed by three orthopaedic surgeons.Results: The mean age was 42.05±6.3 and 97.6% were male. The most common cause of amputation was land mine 89.7% (601 limbs). Both trans-tibia was the most common level of amputation 37.6% (126 people). The length of stump in about half of the survivors was short or tall. The most common orthopaedic problems were spasm of stump muscle 42.7% (281 limbs), which was followed by heterotypic ossification 11.55% (76 limbs), neuroma 10.2% (67 limbs), and inflammation 10.1% (67 limbs). About 10.9% of survivors needed stump revision.Conclusion: The study revealed that the prevalence of orthopaedic complications among the amputees was high. Regular and routine assessment, rehabilitation programs and treatment is necessary for the bilateral lower limb amputees.پیشزمینه: قطع اندام تحتانی، شایعترین نوع قطع اندام در مجروحین جنگی است و با عوارضی نظیر مشکلات ارتوپدی همراه میباشد. این مطالعه با هدف بررسی مشکلات ارتوپدی و عوامل مرتبط با آن در جانیازان با قطع دو اندام تحتانی در کشور انجام شد.مواد و روشها: در یک مطالعه مقطعی، از بین ۵۷۸ نفر جانباز با قطع دو اندام تحتانی، ۳۳۵ نفر در این مطالعه شرکت کردند. معاینه جانبازان توسط سه متخصص جراحی ارتوپدی انجام شد.یافتهها: میانگین سنی جانبازان ۶/۳±۴۲/۰۵ سال و ۹۷/۶% مرد بودند. ترکش و مین با ۸۹/۷% (۶۰۱ عضو) شایعترین علت قطع عضو بود. بیشترین سطح قطع عضو در هر دو اندام تحتانی از ناحیه زیر زانو ۳۷/۶% (۱۲۶ نفر) بود. حدود نیمی از استامپهای اندام تحتانی، کوتاه یا بلند بودند. شایعترین مشکلات ارتوپدی به ترتیب گرفتگی عضله استامپ ۴۲/۷% (۲۸۱ عضو)، استخوانسازی نابهجا ۱۱/۵۵% (76 عضو)، نوروما ۱۰/۲% (۶۷ عضو) و التهاب ۱۰/۱% (۶۷عضو) بود. از نظر ارتوپدی ۱۰/۹% عضوها نیاز به جراحی مجدد استامپ داشتند.نتیجهگیری: با توجه به شیوع بالای برخی مشکلات ارتوپدی در نمونههای مورد مطالعه و این که بسیاری از مشکلات در طول زمان ایجاد میشوند، معاینه منظم و دورهای و برنامهریزی جهت درمان و توانبخشی در این گروه از جانبازان ضروری میباشد.https://www.ijos.ir/article_121157_7eba37443bbaed9cdd4f27ffb48ee6b3.pdfانجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-29677220201226Morphology of Anterior Cruciate Ligament (An Anatomic Dissection Study)شکلشناسی رباط متقاطع جلویی (بررسی کالبدشکافی)646912115810.22034/ijos.2020.121158FAفردینمیرزاطلوعیدانشگاه علوم پزشکی ارومیهمهنازاحمدی فردانشگاه علوم پزشکی ارومیهاحمدرضاافشاردانشگاه علوم پزشکی ارومیهJournal Article20201226Background: Anatomic attainment of anterior cruciate ligament (ACL) to the femoral notch is not quite easily visible due to the synovial covering. There is no information on femoral attachment of ACL in Iranian population. Our aim is to study the topography of this ligament in a group of fresh cadavers.Methods: Ten fresh cadavers that were all younger than 50 years of age and had no evidence of trauma to or surgery on their knees were chosen for the study. The knees were dissected and the presence or absence of double ACL strands was evaluated. The ligaments were then taken off the femur and insertion sites were carefully studied and documented by digital photography. The distances were measured using a ruler.Results: In 90º flexion with distal traction onto the ACL, the ligament was like a twisted interwoven cord. The twist would decrease by releasing the traction or decreasing the knee bent. Two separate bundles (antero-medial and postero-lateral) were identified in 7 cadavers. In the 3 remaining ones in gross inspection and without dissection one could not recognize two separate bundles in the ACL’s. The femoral attachment sites were curve, triangle or oblong. In cross-sectional, however, they were oblong.Conclusion: Anterior cruciate ligament could have both variable femoral attachment sites and also different bundle patterns in different individuals.پیشزمینه: آناتومی محل چسبندگی رباط متقاطع جلویی به فمور بهعلت پوشش سینوویال و دید ناکافی بهخوبی توضیح داده نشده است. در این خصوص در مورد وضعیت آناتومی رباط متقاطع جلویی در بیماران ایرانی هچ اطلاعی در دسترس نیست. هدف از این مطالعه بررسی آناتومی و توپوگرافی محل چسبندگی رباط متقاطع جلویی به فمور در بیماران ایرانی بود. مواد و روشها: در این مطالعه از ۱۰ جسد تازه انسان استفاده شد. معیارهای ورود اجساد به مطالعه، میانگین سنی کمتر از ۵۰ سال و عدم وجود آثار ضربه عمل جراحی بر روز زانو بود. رباط متقاطع جلویی به لحاظ وجود یا عدم وجود دو رشته متمایز بررسی گردید. سپس رباط از فمور جدا شد و شکل و موقعیت محل چسبندگی و وجود یا عدم وجود برجستگی استخوان یا هرگونه راهنمای تشریحی دیگر ارزیابی شدند. در هر مرحله عکسبرداری دیجیتال بهعمل آمد. شاخصهای اندازهها از محل چسبندگی رباط متقاطع جلویی به فمور در اجساد با کویس اندازهگیری و بررسی شدند.یافتهها: در وضعیت خم ۹۰ درجه و کشش دیستال به رباط، رباط متقاطع جلویی به صورت یک رباط پیچدار دیده شد که این پیچش با کاهش کشش یا در حالت باز شدن کمتر شد. در ۷ جسد دو رشته مجزا در رباط متقاطع جلویی (جلوییـ داخلی و پشتیـ خارجی) دیده شد. در سه نمونه در حالت طبیعی و بدون دستکاری یا تشریح، فیبرهای رباط متقاطع جلویی قابل تفریق به دو رشته مجزا از هم نبودند. محل چسبندگی فمورال رباط متقاطع جلویی به سه شکل بیضی، هلالی و مثلثی بود. در برش عرضی مقطع این رباط بیشتر به شکل بیضی بود.نتیجهگیری: آناتومی رباط متقاطع جلویی، چه در محل چسبندگجلویی به فمور و چه در میزان تمایز رشتهها از یکدیگر، در بین افراد متفاوت میباشد.https://www.ijos.ir/article_121158_e5cef2ea2f171ae6fd7f61de26b8441d.pdfانجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-29677220201226Postural Stability Following Femoral Shaft Fractureکنترل تعادل بدن در حالت ایستاده بهدنبال شکستگی تنه استخوان ران707512115910.22034/ijos.2020.121159FAمحمدفکوردانشگاه علوم پزشکی جندی شاپورمحمدجعفرشاطرزادهساراپذیراJournal Article20201226Background: Femur shaft fracture can occur with different mechanisms in all age groups. Patients often develop instability problems when fracture is close to knee which functions as intermediate joint. This has been attributed to dysfunction of proprioception receptors. In this research we tried to analyze the frequency and type of instability in patients following femur shaft fracture.Methods: This study was carried out on 15 patients with isolated femoral shaft fracture within the range of 20-45 years of age treated by plate fixation and 15 healthy individuals as the control group that were matched with the previous group by age, height, weight and sex. Both groups were asked to stand on a round plate called “Biodex” (which is able to tilt in different direction) randomly. The “stability index” and “stability range” were measured.Results: Our results showed that postural “stability index” in control group was statistically better in nearly all erect body positions. In contrast the difference in stability range in the two groups was not statistically significant.Conclusion: The presence of statistically significant difference between the two groups in “stability index” and its absence in “stability range” among the two groups indicate that the major stability problem in patients with femoral shaft fracture is asymmetric weight bearing and consequently impairment in static stability. Also a healthy neuromuscular system is a convincing evidence for absence of statistically significant difference in “stability range index”.پیشزمینه: شکستگی تنه استخوان ران در همه گروههای سنی و با مکانیسمهای مختلف دیده میشود. بهدلیل نزدیک بودن محل شکستگی با مفصل زانو ـ بهعنوان مفصل حد وسط ـ احتمال اختلال در سیستم کنترل وضعیت تعادل بدن وجود دارد و دلیل آن اشکال در ارسال پیامهای مناسب از گیرندههای حس عمقی میباشد. هدف از این تحقیق بررسی نوع و میزان اختلال ایجاد شده در وضعیت تعادل بیمارانی بود که دچار شکستگی استخوان ران شده بودند.مواد و روشها: در این مطالعه ۱۵ بیمار با شکستگی منفرد تنه استخوان ران با میانگین سنی ۴/۷۶+۲۵/۵ سال که به روش جااندازی باز و ثابتسازی داخلی درمان شده بودند و ۱۵ فرد سالم بهعنوان گروه کنترل، که بر مبنای سن، قد، وزن، جنس و شاخص توده بدنی (BMI) با گروه آزمون جور شده بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. از هر دو گروه خواسته شد که به ترتیب تصادفی بر روی صفحه گرد متصل کننده نیرو که توانایی انحراف در جهات مختلف را به میزان ۲۰ درجه دارد بایستند و توانایی حفظ ثبات در موقعیتهای مختلف ایستادن اندازهگیری شد. شاخصهای «محدوده ثبات» (limit of stability index) و «ضریب ثبات» (stability index) نیز با این دستگاه اندازه گرفته شد.یافتهها: شاخص «ضریب ثبات» در کلیه موقعیتهای آزمون در دو گروه با یکدیگر اختلاف معناداری داشتند در صورتیکه از نظر شاخص «محدوده ثبات» در دو گروه و در کلیه موقعیتهای آزمون اختلاف معناداری وجود نداشت.نتیجهگیری: مشکل لنگش بیماران با شکستگی تنه استخوان ران، قرینه نبودن در تحمل وزن روی اندامهای تحتانی و بهدنبال آن اختلال در ثبات ایستا میباشد. از طرف دیگر عدم وجود اختلاف معنادار در شاخص «محدوده ثبات» دلیل ثابت کنندهای برای سلامت سیستم عصبی ـعضلانی است.https://www.ijos.ir/article_121159_8dd007f4a97be79c135c67999bf5b27e.pdfانجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-29677220201226Basic Principles in Medical Publicationاستانداردهای اساسی در انتشار مقالات پزشکی768112116010.22034/ijos.2020.121160FAسید مرتضیکاظمیدانشگاه علوم پزشکی شهیدبهشتیرضامیناییدانشگاه علوم پزشکی شهیدبهشتیرامینفرهنگ زنگنهدانشگاه علوم پزشکی شهیدبهشتیJournal Article20201226In recent decades there has been a boom in medical publication all across the world. There are numerous medical journals whose articles tend to form the basis of the art and science of medicine. Along with this widespread upward trend, ethics of conducting and publishing medical research have undergone natural evolution. This article intends to review some of the existing publication related to the standards of medical and scientific research and publishing articles in medical journals. Paying meticulous attention to these standards guarantees credibility and originality of medical articles and the publishing journals.در دهههای اخیر، انتشار مقالات پزشکی در سراسر دنیا گسترش چشمگیری داشته است. امروزه مجلات پزشکی متعددی منتشر میشوند که مقالات آنها پایه و اساس علم و هنر پزشکی را تشکیل میدهند. به موازات این گسترش روزافزون، اصول اخلاقی نیز در انجام و انتشار تحقیقات پزشکی به طور طبیعی دچار دگرگونی شده است. هدف این مقاله بازنگری برخی مقالات موجود در ارتباط با استانداردهای تحقیق و انتشار مقالات علمی پزشکی میباشد. توجه دقیق به این استانداردها، اعتبار مقالات و مجلات پزشکی را تضمین میکند.https://www.ijos.ir/article_121160_3de9ffbb012f2849cfea6f542e6e83de.pdfانجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-29677220201226Dysplasia Epiphysealis Hemimelica (Trevor's Syndrom) (Report of One Case)دیسپلازی نیمه اپیفیز (سندروم ترور) (گزارش یک مورد)828512116110.22034/ijos.2020.121161FAمهدیمظلومیدانشگاه علوم پزشکی مشهدمحمد حسینابراهیم زادهدانشگاه علوم پزشکی مشهدفرزادامیدی کاشانیدانشگاه علوم پزشکی مشهدJournal Article20201226Epiphysealis dysplasia heminelica (Trevor’s syndrome) is a rare disease which is the result of abnormal development of cartilaginous external or internal segments of epiphysis. It is usually a single lesion. But with breakage of outgrowing cartilaginous masses, it may present as several free pieces in the joint. The abnormal cartilaginous outgrowths would stop with termination of child’s growth. The articular surface incongruity, however, can lead to early osteoarthritis. We are reporting this case because of rarity of this pathology, and also because of the presence of lesions on both sides of an ankle. دیسپلازی نیمه اپیفیز یا سندروم «تِرِوُر» عارضهای است که بهعلت رشد غیرطبیعی بافت غضروفی سمت خارجی و داخلی اپیفیز ایجاد میشود. در اوایل بهصورت منفرد است ولی ممکن است قسمتی از آن بشکند و چندین قطعه آزاد درست شود. رشد غیرطبیعی اپیفیز با خاتمه رشد استخوانی متوقف میشود ولی ناهمواری سطح اپیفیز منجر به استئوآرتریت مفصل مبتلا میگردد. بهعلت نادر بودن این عارضه در اطفال و گرفتاری همزمان دو استخوان مچ پا در بیمار، ما اقدام به گزارش این مورد نمودیم.https://www.ijos.ir/article_121161_61a248da6f2fe360248477e1dafcd44c.pdfانجمن جراحان ارتوپدی ایرانمجله جراحی استخوان و مفاصل ایران1735-29677220201226The Repair of the Intra-Articular Bony Avulsion of the Flexor Digitorum Profundus Tendon (Report of Four Cases)ترمیم کندگی استخوانی داخل مفصلی تاندون فلکسور عمقی انگشتان (گزارش چهار مورد)868912116210.22034/ijos.2020.121162FAاحمدرضاافشاردانشگاه علوم پزشکی ارومیهفردینمیرزاطلوعیدانشگاه علوم پزشکی ارومیهJournal Article20201226Four patients with the intra-articular bony avulsion of the deep finger flexor (FDP) were treated by open reduction and internal fixation with mini screw. They were examined for the tendon function, and range of motion of the distal interphalangeal (DIP) joint. The follow-up period was from 6 months to 60 months. DIP joint surface was involved in all the cases. Although the FDP function was restored, there was reduced range of motion in DIP joints in all the patients. Beside the restoration of FDP function, the condition of the DIP joint surface is another important factor which influences the prognosis and the treatment of FDP avulsion injuries.چهار بیمار به علت کندگی استخوانی و داخل مفصلی تاندون فلکسور عمقی با روش جااندازی باز و تثبیت با پیچ ظریف درمان شدند. بیماران از نظر کارکرد تاندون فلکسور عمقی، دامنه حرکتی مفصل بینانگشتی دیستال پیگیری شدند. زمان پیگیری بین ۶ تا ۶۰ ماه بود. قطعه کنده شده استخوانی همراه تاندون در تمام بیماران داخل مفصلی بود. علیرغم کارکرد تاندون فلکسور عمقی، دامنه حرکت مفصل بینانگشتی دیستال در همه بیماران کاهش یافت. در درمان کندگی استخوانی تاندون فلکسور عمقی باید به وضعیت مفصل بینانگشتی دیستال توجه نمود. وضعیت مفصل بینانگشتی دیستال عامل مهم دیگری در پیشآگهی درمان است.https://www.ijos.ir/article_121162_865ff9e2c15ce820e1bda77e685e7a93.pdf