انجمن جراحان ارتوپدی ایران مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران 1735-2967 8 4 2020 12 26 Femoral Fixation in Anterior Cruciate Ligament Reconstraction (Comparsion between Three Different Fixation Techniqes) تثبیت فمور در بازسازی رباط متقاطع جلویی زانو (مقایسه تأثیر سه روش مختلف تثبیت) 160 165 121110 10.22034/ijos.2020.121110 FA فیروز مددی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی حعفر توکلیان دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی آرش ملکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی مهدی رحیمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی رضا زندی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی محمدرضا بیگدلی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی Journal Article 2020 12 26 Background: The anterior cruciate ligament is the primary structure that controls anterior displacement in the unloaded knee. Anterior cruciate ligament reconstruction may return normal functions of the knee. The aim of the present study was to compare three different femoral fixation techniques in anterior cruciate ligament reconstruction.Methods: In a clinical trial study, 120 patients that were candidates for ACL reconstraution were randomly divided into 3 groups of 40 individuals. The femoral fixations were by the three methods of "Aperfix", "Rigidfix" or "Endobutton". The cases were re-examined 12 months after surgery and evaluated by Lysholm score as well as with KT-1000 machine. The results were compered together for the three above methods.Results: The Lysholm score showed improvement from pre-operative values in all three techniques: From 63.21±18.59 to 90.64±9.47 in "Endobutton" group, from 65.72±18.74 to 96.22±5.35 in "Aperfix" and from 69.21±17.45 to 90.64±9.47 in the "Rigifix" group. There were 6 failures in "Endobutton", 4 in "Rigidfix" and one in "Aperfix" group. The anterior displacement tibia was 3.96±1.58 millimeters in "Endobutton", 4.28±1.48 in "Rigidfix", and 4.03±1.79 millimeters in "Aperfix" group. There was no significant difference in the operating time in the 3 groups.Conclusion: Regarding the instant stability of the graft, the "Aperfix" method seemed stranger. Further investigations with larger number of cases and longer duration of follow up are recommended. پیش‌زمینه: رباط متقاطع جلویی، ساختمان اولیه‌ای است که جا‌به‌جایی جلویی تی‌بیا را کنترل می‌کند. بازسازی این رباط می‌تواند عمکرد طبیعی زانو را بازگرداند. هدف از این مطالعه مقایسه سه روش تثبیت فمور در بازسازی رباط متقاطع جلویی زانو می‌باشد.مواد و روش‌ها: در یک مطالعه کارآزمایی بالینی، ۱۲۰ بیمار به‌صورت تصادفی در 3 گروه ۴۰ نفره قرار گرفتند. هر گروه با یکی از سه روش تثبیت فمور «آپرفیکس»، «رجیدفیکس»، و «اندوباتون» تحت درمان قرار گرفتنند. بیماران قبل و ۱۲ ماه  پس از جراحی، معاینه و براساس میزان جابه‌جایی جلویی تی‌بیا به کمک KT-1000 نمره‌بندی «لی‌شلم»  مقایسه شدند.یافته‌ها: در روش تثبیت با «اندوباتون»، نمره «لی‌شُلم» از ۱۸/۵۹±۶۳/۲۱ قبل از بازسازی رباط به ۹/۴۷±۹۰/۶۴ بعد از بازسازی، در تثبیت با روش «آپرفیکس» از ۱۸/۷۴±۶۵/۷۲ به ۵/۳۵±۹۶/۲۲ و در تثبیت با «رجید‌فیکس» از ۱۷/۴۵±۶۹/۲۱ به ۹/۴۷±۹۰/۶۴ افزایش یافت. شش مورد شکست در روش «اندوباتون»، ۴ مورد در «رجیدفیکس»، و ۱ مورد در روش «آپرفیکس» وجود داشت. میزان جابه‌جایی جلویی تی‌بیا در روش «اندوباتون» ۱/۵۸±۳/۹۶ میلی‌متر، در روش «رجید‌فیکس» ۱/۴۸±۴/۲۸ میلی‌متر و در روش «آپرفیکس» ۱/۷۹±۴/۰۳ میلی‌متر بود. از نظر طول زمان جراحی، بین سه روش تثبیت فمور اختلاف معنی‌داری وجود نداشت.نتیجه‌گیری: از نظر قدرت پیوند در ابتدای کار و نتایج کلی، روش «آپرفیکس» نتایج بهتری نسبت به دو روش دیگر نشان داد. تحقیقات بیشتر با تعداد بیشتر بیماران و دوره پیگیری طولانی‌تر در این زمینه توصیه می‌گردد. https://www.ijos.ir/article_121110_851f640de10b63d6c366a5ea700c8e8b.pdf