مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران

چکیده چکیده مقدمه: با توجه به اهمیت شکستگی‌های صفحه‌ی رشد در کیفیت زندگی و عوارض ناشی از آن و کمبود اطلاعات در مورد شیوع این نوع شکستگی در جامعه‌ی هدف، این مطالعه با هدف ارزیابی شیوع این نوع شکستگی در جامعه‌ی ایرانی انجام شد. مواد و روش‌ها: اطلاعات ۴۱ بیمار مبتلا به شکستگی صفحه‌ی رشد شامل؛ سن، جنس، شکستگی باز و بسته، شکستگی‌های تکی و چندتایی، نوع شکستگی، محل شکستگی و وجود شکستگی در سمت راست یا چپ اندام از پرونده‌های اتاق عمل، رادیوگرافی‌های بیماران و پرونده‌های آنها استخراج شد. پس از جمع‌آوری داده‌ها، داده‌ها مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند. نتایج و بحث: ۳۲ پسر و ۹ دختر با میانگین سنی ۲۴/۸±۴۸/۲ سال وارد مطالعه شدند. شکستگی دیستال رادیوس شایع‌ترین (۲۶ مورد) و مالئول داخلی و متاتارس دیستال (۱ نفر) کمترین محل شکستگی بودند. بیشتر شکستگی‌ها در سمت چپ (۲۲ نفر)، بسته (۳۳ نفر) و آسیب تکی (۲۹ نفر) بودند و شکستگی‌های سالتر - هریس نوع ۲ شایع‌ترین الگوهای شکستگی (۳۵ نفر) بودند. نتیجه‌گیری: شکستگی صفحه‌ی رشد در کودکان در پسران، سمت چپ، شکستگی تکی شایع‌تر بود و اکثر آنها شکستگی‌های سالتر - هریس نوع ۲ بودند.

چکیده چکیده: مقدمه: تاخیر در تشخیص صدمات وارده به سیتسم عضلانی اسکلتی در بیمارانی که دچار مولتی تروما شده اند و می تواند منجر به اختلالات عملکردی یا زیبایی آنها در طول عمرشان گردد.در این مطالعه به بررسی موارد تشخیص داده نشده شکستگی و آسیب بافت نرم در بیماران مولتیپل تروما مراجعه کننده به یک بیمارستان آموزشی در مدت شش ماه ۱۴۰۱ پرداخته شده است. مواد و روش‌ها: مطالعه‌ای توصیفی مقطعی بر روی بیماران مولتیپل تروما مراجعه کننده به یک بیمارستان آموزشی در شمال غرب ایران که شکستگی و یا آسیب های تشخیص داده نشده از اول دی ماه سال ۱۴۰۰ تا خرداد ۱۴۰۱ داشتند انجام شد. نتایج و بحث: در مجموع ۲۱ نفر از ۳۳۹ نفر از کل بیماران مولتیپل تروما –(حدوداً ۲/۶ درصد) از کل بیماران با آسیب تشخیص داده نشده مورد مطالعه قرار گرفتند. میانگین سنی بیماران ۵/۸ ± ۳/۳۹ با دامنه سنی  (۱۱تا ۸۲) سال که ۱۵ مورد (۴/۷۱ درصد) مرد و ۶ مورد (۶/۲۸ درصد) زن ‌بودند. میانگین مدت زمان بستری موارد تشخیص داده نشده شکستگی و آسیب بافت نرم در بیماران مولتیپل تروما ۲/۳ ± ۴/۴ روز بود. بیشترین محل آسیب تشخیص داده نشده(۲/۲۲ %)  ترقوه، ۷/۱۶ % متاکارپ و گردن ران، ۱/۱۱ % استابولوم و اینترتروکانتریک و ۳/۸ % قوزک خارجی پا بودند. دامنه سنی افراد مستعد به آسیبهای تشخیص داده نشده چهل سال بود. نتیجه‌گیری: نتایج مطالعه نشان داد بیشترین موارد آسیب های تشخص داده نشده در بیماران مولتیپل تروما و شایعترین محل آسیب های تشخیص داده نشده ترقوه بود. شکستگی‌های تشخیص داده نشده در یک مرکز تروما نادر نیستند. میان سالهای چهل تا شصت سال و شکستگی‌های ترقوه و گردن استخوان ران شایع و مهم هستند و باید مورد توجه قرار گیرند.

چکیده زمینه: پوکی استخوان که از ان به عنوان اپیدمی خاموش نام برده می شود یک اختلال اسکلتی همراه با کاهش تراکم استخوانی است. این اختلال اغلب علامتی ندارد ولی شایعترین نتیجه ان بروز شکستگی است. طبق نتایج گزارش شده شیوع این اختلال در ایران در مردان بالای4 درصد و درخانم ها بالای 7 درصد است در حالی که در سنین بالای 50 سال این امار افزایش قابل توجه دارد و در هردو جنس به بالای 10 درصدمی رسد. نظر به اهمیت این اختلال و لزوم پیش بینی شرایط جهت پیشگیری و درمان آن تصمیم گرفته شد تا در این مطالعه شیوع پوکی استخوان در افراد مسن ترومایی در یک مرکز تروما ثالثیه مورد بررسی قرار گیرد.
مواد و روش ها: در این مطالعه 113 بیمار بستری شده در اورژانس بیمارستان سینا مورد بررسی قرار گرفتند و تحت بررسی پوکی استخوان بوسیله BMDقرارگرفتند و همچنین یافته های دموگرافیک بیماران از طریق مصاحبه و استخراج از پرونده های بیمارستانی ثبت شد و درنهایت تحت انالیز اماری قرار گرفت.
یافته ها: میانگین سنی بیماران مورد بررسی 8/75 سال بود و 3/67 درصد در گروه بالای 70 سال قرارداشتند . 2/44 درصد جمعیت مورد مطالعه خانم ها و 8/57 درصد جمعیت اقایان بودند. 31 نفر (4/27 درصد) از بیماران سابقه قبلی شکستگی داشتند. مصرف الکل و سیگار به ترتیب در 5/3 و 9/31 درصد موارد گزارش شد. بعلاوه 6 بیمار (3/5 درصد) سابقه مصرف داروهای موثر بر تراکم استخوان داشتند که در کلیه موارد از گروه کورتیکواستروئیدها بودند.
شکستگی فعلی بیماران در 61 مورد (54 درصد) در اندام تحتانی و در 52 مورد (46 درصد) در اندام فوقانی بود. در مجموع 76 بیمار (3/67 درصد) پوکی استخوان داشتند
نتیجه گیری: دراین مطالعه مشخص گردید که در حدود دوسوم از بیمارانی که در سنین سالمندی دچار شکستگیهای اندام میشوند مبتلا به پوکی استخوان هستند

چکیده مقدمه: یکی از آسیب‌های نادر ناحیة آرنج دست، آسیب Essex-Lopresti (ELI) است که شامل شکستگی سر رادیوس، اختلال در غشای بین استخوانی ساعد،IOM  (interosseous membrane) و دررفتگی مفصل رادیواولنار دیستال، DRUJ (distal radio-ulnar joint) است و در اثر وارد شدن فشار عرضی به آرنج و ساعد هنگام زمین خوردن یا وارد شدن انرژی بالا اتفاق می‌افتد.
معرفی مورد: در این مطالعه بیمار40 ساله‌ای را معرفی می‌کنیم که علاوه بر آسیب فوق دچار شکستگی دوبل ساعد نیز شده است. بیمار ابتدا تحت جراحی ORIF دوبل ساعد قرار گرفت و سپس جهت فیکساسیون سر استخوان رادیوس دو عدد پیچ هربرت جاگذاری شد و نیز مفصل رادیواولنار دیستال پین‌گذاری شد.
یافته‌‌ها: معاینه پس از جراحی نشان داد وضعیت عصبی - عروقی بیمار نرمال است و بیمار با بهبودی نسبی مرخص شد.
نتیجه‌گیری: پس از شش ماه ویزیت مجدد نشان داد که بیمار تنها در حالت پرونیشن دارای 20 درجه محدودیت حرکتی است و در بقیة حالت‌ها دامنه حرکتی مفصل کامل بود.
 

چکیده پیش‌زمینه: هدف از این مطالعه بررسی ارتباط احتمالی سطح سرمی ویتامین دی با شکستگی تیبیا در کودکان تازه‌پا است. مواد و روش‌ها: این مطالعه به صورت مقطعی بر روی کودکان 18 تا 36 ماهه با شکستگی تیبیا در مرکزی در جنوب شرقی ایران انجام گرفت. پس از دریافت اطلاعات دموگرافیک با هدف اندازه‌گیری سطح سرمی ویتامین دی، از افراد مورد مطالعه نمونة سرمی تهیه شد. سپس تمامی داده‌ها برای انالیز وارد نرم افزار SPSS شدند. یافته‌ها: تعداد 30 کودک وارد مطالعه شدند. سطح متوسط ویتامین دی در این افراد 1/6 ± 6/31 بود. این مطالعه نشان داد که در کودکان 18 تا 36 ماهه که به تازگی راه رفتن را آغاز کرده‌اند، ارتباط معناداری بین سطح ویتامین دی و کمبود آن با افزایش خطر شکستگی تیبیا وجود ندارد. نتیجه‌گیری: مطالعة حاضر ارتباط معنا‌داری بین سطح ویتامین دی و کمبود آن با افزایش خطر شکستگی استخوان تیبیا در کودکان نوپای 18 تا 36 ماهه نشان داد.  

چکیده پیش‌زمینه: استابولوم در حوادث با انرژی زیاد و در اثر ضربه شدید دچار شکستگی می‌شود. درمان جراحی این شکستگی‌ها می‌تواند عوارض مختلفی مانند عفونت و استخوان‌سازی نابجا داشته باشد. در این مطالعه، ما قصد بررسی عوارض کوتاه مدت درمان جراحی شکستگی استابولوم را داریم.
مواد و روش‌ها: در یک مطالعه مقطعی که بین سال‌های 1397 تا 1400، در مراکز اموزشی درمانی اصفهان انجام شد بیمارانی که تحت عمل جراحی شکستگی استابولوم قرار گرفته بودند، در فواصل 3 و 6 ماه پس از عمل، تحت معاینه مجدد قرار گرفتند.
یافته‌ها: 65 بیمار در این مطالعه بررسی شدند. میانگین سنی 90/46 سال بود و 3/72 درصد مرد و بقیه زن بودند. شایع‌ترین علت شکستگی، تصادف با وسایل نقلیه بود. در این بررسی 5 مورد شواهد آسیب غضروف و کاهش فضای مفصلی، 2 مورد استخوان‌سازی نابجا، 4 مورد عفونت سطحی و یک مورد عفونت عمقی یافت شد. همچنین 4 مورد آسیب عصب سیاتیک نیز دیده شد که به علت نروآپراکسی بود که این بیماران بعد از 4 ماه بهبودی پیدا کردند.
نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد درمان جراحی شکستگی استابولوم روشی با نتایج مناسب برای درمان این نوع شکستگی‌ها است.