مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران

چکیده پیش زمینه: یکی از مشکلات شایع و علل مهم مراجعه به مراکز درمانی آسیب‎های ارتوپدی است که عوامل مختلفی چون آسیب‎های خود به خودی، برخورد با وسایل نقلیه، در محیط کار و یا هنگام ورزش در آن نقش دارد. هدف از پژوهش حاضر تعیین فراوانی و علل بروز آسیب‎های ارتوپدی است.

مواد و روش‎ها: کلیه بیماران مراجعه کننده به اورژانس بیمارستان آموزشی اختر استان تهران در سال 94 نمونه آماری پژوهش حاضر است که با روش پرسشنامه ثبت آسیب توسط پرستار به‎صورت تصادفی جمع‎آوری گردید. از آمار توصیفی مانند فراوانی، میانگین و انحراف استاندارد برای بررسی شیوع آسیب و بیان ویژگی‎های نمونه آماری استفاده شد. از آمار استنباطی خطی دو جهت مقایسۀ بین میزان شیوع آسیب در نواحی مختلف بدن استفاده شد.

یافته‎ها: نتایج پژوهش حاضر بیانگر آن بود که آسیب‎های اندام تحتانی بیشتر از نواحی دیگر است و آسیب‎های اندام فوقانی در رتبه دوم است. بین جنسیت و علت بروز حادثه سطح معنی‎داری وجود دارد (P<0.03). همچنین بین جنسیت و میزان بروز آسیب به ترتیب در اندام‎های تحتانی چپ (P<0.001) و راست (P<0.049) و اندام فوقانی راست (P<0.001) و چپ (P<0.001) سطح معنی‎داری وجود دارد. بروز آسیب در میان مردان بیش از زنان و همچنین مچ پا شایع‎ترین ناحیه آسیب دیده در اندام تحتانی چپ و راست و مچ دست شایع‎ترین ناحیه در اندام فوقانی راست و چپ بود.

نتیجه‎گیری: ‏باتوجه به نتایج حاصل از این بررسی می‎توان بیان کرد علت اصلی آسیب‎های ارتوپدی مراجعین به بیمارستان اختر استان تهران حوادث سواره و پیاده است و بیشترین مصدومین در بازه سنی 20 تا 40 سال می‎باشند.

چکیده پیش‎زمینه: شکستگی تنه استخوان تیبیا از شکستگی ‎های شایع در میان استخوان های بلند می‎باشد. هدف از این مطالعه بررسی نتایج درمان این شکستگی با میله اینترامدولاری در بیماران بستری شده در شرایط اورژانس ارتوپدی بود. مواد و روش ‎ها: در یک مطالعه آینده نگر، ۲۲۶بیمار (۱۹۳ مرد، ۳۳زن) با شکستگی تیبیا از سال ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۰ با روش میله‌گذاری اینترامدولاری در یک مرکز درمانی شهر رشت تحت درمان قرار گرفتند و به مدت ۲ سال پیگیری شدند. میانگین سنی بیماران ۳±۳۴ سال بود. مواردی نظیر باز یا بسته ‎بودن، همراهی با شکستگی فیبولا، آسیب عصب پرونئال یا شریان تیبیالیس جلویی، تغییرات دژنراتیو زانو، درد زانو، آتروفی عضله چهارسرران، بدجوش خوردن، استئومیلیت مزمن، جوش ‎خوردن تأخیری و جوش ‎ نخوردن بررسی گردید. همچنین از ابزار محدودیت عملکرد عضلانی‌ـ‌اسکلتی (SMFA) استفاده شد. داده‌ها با نرم افزار آماری تحلیل شدند. یافته ها: در این مطالعه ۱۵۱ مورد شکستگی باز و ۷۵ مورد شکستگی بسته بودند و ۱۵۵مورد جراحی باز و ۷۱ مورد جراحی بسته انجام گرفت. بیشترین فراوانی مربوط به درد روی زانو و کمترین فراوانی مربوط به جوش نخوردن بود. محدودیت عملکرد عضلانی ـ اسکلتی در موارد شکستگی باز و در موارد همراهی با شکستگی فیبولا بیشتر بود (۰/۰۰۱) و درگروه زنان بیشتر مشاهده گردید. با گذشت زمان، عدد ابزار SMFA نیز افزایش یافت. نتیجه گیری: این روش درمان بخصوص به ‎ صورت بسته، به دلیل عوارض ناچیز آن، یک رویکرد مناسب برای درمان شکستگی ‎های تنه استخوان تیبیا محسوب می‌شود و حتی در شرایط اورژانس می تواند درمان مفید و موثر باشد.