مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران

چکیده مقدمه: پارگی تاندون از آسیب‌های متداول می‌باشد. علی‌رغم درمان جراحی تاندون آسیب دیده، نتایج حاصل مطلوب نبوده و در بهترین حالت، تاندون ترمیم یافته، تقریبا نیمی از خواص مکانیکی را بعد از مدتی به‌دست می‌آورد. هدف از این مطالعه، ارزیابی اثر ژل پلاکتی زنولوگوس بر روند ترمیم و مقایسه آن با ژل پلاکتی اتولوگوس در مدل حیوانی خرگوش بود. مواد و روش‌ها: ۴۵ خرگوش بالغ در محدوده سنی ۷ ماه تا ۱ سال به ۳ گروه اتولوگ، زنولوگ و شاهد تقسیم شدند. بعد از قطع تاندون خم کننده سطحی انگشتان و بخیه به روش مایر، ۰/۵ سی سی ژل پلاکتی اتولوگ یا زنولوگ - بسته به گروه مربوطه - در محل تزریق شد. در گروه شاهد هیچ ماده‎ای تزریق نشد. در روزهای ۷، ۱۴ و۲۱ پنج حیوان از هر گروه معدوم و تاندون آنها برداشته شد. سپس آزمایش بیومکانیک و هیستوپاتولوژیک بر روی آنها انجام گردید. نتایج حاصل از نظر آماری بررسی شدند. یافته‌ها: در فاکتورهای بیومکانیکی سه گروه، در روز۷ و ۲۸ تفاوت آماری معنی‌دار مشاهده شد .این فاکتورها در گروه اتولوگ و زنولوگ بهتر از گروه شاهد و در گروه اتولوگ بهتر از گروه زنولوگ بود. از نظر فاکتورهای هیستوپاتولوژی اختلاف آماری معنی‌دار بین گروه‌های اتولوگ و شاهد و همچنین اتولوگ و زنولوگ در میزان بلوغ فیبروبلاست‌ها در هفته‌های مختلف مشاهده شد. نتیجه‌گیری: ژل پلاکتی زنولوگ روند مثبتی بر روند ترمیم دارد، اما اثر آن بهتر از ژل پلاکتی اتولوگ نمی‌باشد.

چکیده درمان با پلاسمای حاوی پلاکت با غلظت بالا گسترش زیادی یافته و در 5 سال اختیر کاربرد آن در ارتوپدی افزایش یافته است. غنی بودن فاکتورهای رشد نقش مهمی در بهبود دارد و پلاسمای حاوی پلاکت با غلظت بالا می‌تواند از طریق مکانیسم‌های متعدد باعث احیای مجدد بافت شود. کاربردهای بالینی و جراحی شامل فیوژن ستون فقرات، کندروپاتی، استئوآرتریت زانو، تندینوپاتی، ضایعات حاد و مزمن بافت نرم، افزایش بهبودی بعد از بازسازی مجدد رباط، و سفتی عضلات می‌باشند. به هرحال در بسیاری موارد، شواهد بالینی محدودی در مورد کاربرد پلاسمای حاوی پلاکت با غلظت بالا وجود دارد. به علاوه، برای درک تغییرپذیری، وجود نظام طبقه‌بندی و شناسایی تفاوت بین محصولات ضروری می‌باشد.