پیچگذاری «زیرجلدی» در شکستگیهای لگن و استابولوم
دوره 8، شماره 2، بهار 1389، صفحه 79-85
https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121126
حمیدرضا سید حسین زاده، علی اکبر اسماعیلی جاه، سید مرتضی کاظمی، محمدرضا بیگدلی، محمدعلی جلیلی، فریور باقری، رضا زندی، سید رضا آقاپور، علی اکبر اسماعیلی جاه، علیرضا اعجازی، فرشاد صفدری
چکیده پیشزمینه: شکستگیهای بیثبات حلقه لگنی با میزان بالای مرگ و میر و ناتوانی همراه است. درمان استاندارد شکستگیهای ستون جلویی استابولوم جااندازی باز با استفاده از تثبیت داخلی (ORIF) میباشد. در سالهای اخیر درمان بهصورت بسته با پیچگذاری از طریق پوست مطرح شده است. در این مطالعه نتایج درمان شکستگیهای بیثبات لگنی با استفاده از روش پیچگذاری از طریق پوست بررسی شد.مواد و روشها: تحقیق بهصورت توصیفی برروی ۱۶ بیمار (۱۳ مرد،۳ زن) با ۸±۳۱ سال در یک بیمارستان شهر تهران انجام شد. تمام بیماران توسط یک جراح و با استفاده از روش جااندازی بسته و بهوسیله گاید فلوروسکوپی سیآرم و تثبیت با پیچگذاری ایلیوساکرال و ایلیوپوبیک درمان و حداقل به مدت ۶ ماه پیگیری شدند. اطلاعات مربوط به مکانیسم ایجاد آسیب، درد، وضعیت شکستگی، عملکرد بیمار و عوارض جراحی بررسی شدند.یافتهها: در پیگیری نهایی تمام بیماران جوشخوردگی کامل و توانایی تحمل وزن بدون درد داشتند. ۱۲ بیمار توانایی بازگشت به فعالیت قبلی را پیدا کردند. عوارض عمل جراحی شامل یک مورد شکستگی پیچ و از دست رفتن جااندازی و یک مورد عفونت زخم محل جراحی بود. عوارض عصبی حاصل درمان در هیچ یک از بیماران بروز نکرد و حجم خونریزی حین عمل در تمامی بیماران کمتر از حدود ۱۰ سیسی بود.نتیجهگیری: جااندازی بسته شکستگی و پیچگذاری زیرجلدی ایلیوساکرال برای تثبیت پشتی حلقه لگنی و جااندازی بسته و پیچگذاری زیرجلدی ایلیوپوبیک برای تثبیت شکستگیهای ستون جلویی استابولوم و راموس بالایی پوبیس یک روش قابل قبول و مفید همراه با عوارض کم میباشد.
عوارض زودرس درمان جراحی در شکستگی استابولوم
دوره 8، شماره 2، بهار 1389، صفحه 86-90
https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121127
ناصر صرافان، سید عبدالحسین مهدی نسب، پویان علوی نژاد
چکیده ۱۰/۹پیشزمینه: معمولا استابولوم در اثر ضربه شدید دچار شکستگی میگردد و در بیشتر موارد با سایر صدمات همراه است. درمان انتخابی در بسیاری از موارد، جااندازی باز و ثبات داخلی شکستگی میباشد. عوارض ناشی از درمان جراحی این شکستگی شامل عوارض دیررس و زودرس است و در این تحقیق، شیوع عوارض زودرس شامل ضایعه عصبی، عفونت، استخوانسازی نابجا و ترومبوآمبولی مورد بررسی قرار گرفت.مواد و روشها: در یک بررسی توصیفی آیندهنگر بین سالهای ۱۳۸۵ تا ۱۳۸۸، تعداد 46 بیمار (۳۹ مرد، ۷ زن) با میانگین سنی ۳۴/۳سال (۷۱-۱۷ سال) که دچار شکستگی استابولوم بودند، در دو بیمارستان آموزشی اهواز تحت عمل جراحی به روش جااندازی باز و ثبات داخلی قرار گرفتند. میانگین زمان پیگیری ۱۱ ماه (۳۵-۳ ماه) بود.یافتهها: از ۴۶ بیمار، ۳۴ بیمار دچار شکستگی استابولوم نوع Aو ۱۲ بیمار نوع B بودند (تقسیمبندی (AO). پنج بیمار (۱۰/۹%) دچار آسیب عصب پرونئال در طی عمل، ۶ بیمار (۱۳%) دچار عفونت محل عمل و ۱۲ بیمار (۲۶/۱ %) مبتلا به استخوانسازی نابجا شدند. هیچ موردی از ترومبوآمبولی در بیماران مشاهده نشد.نتیجهگیری: عوارض زودرس جراحی استابولوم نسبتاً بالا است و عوارض بیماران ما در مقایسه با گزارشهای مشابه بیشتر بود.