مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران

چکیده چکیده:
 
شکستگی‌های متاکارپ آسیب‌های شایعی در ناحیة دست هستند که اغلب برای جابجایی یا ناپایداری شدید به مداخلة جراحی نیاز دارند. روش‌های فیکساسیون گوناگونی از قبیل سیم‌های کیرشنر، صفحات، فیکساتورهای خارجی و پیچ‌های داخل - مدولاری استفاده می‌شوند که هر کدام عوارض احتمالی خاص خود را دارند. درک آناتومی و بیومکانیک متاکارپ برای مدیریت موفق بسیار مهم است. در اینجا، مردی 36ساله را که بر اثر تصادف با موتورسیکلت دچار شکستگی متاکارپ دوم شده بود به‌عنوان نمونه ارائه می‌کنیم. پس از اینکه پینینگ اولیه ناموفق بود، جااندازی باز با کمک فیکساسیون داخلی انجام شد که بعداً یک پیچ سرصاف داخل - مدولاری جای آن قرار گرفت. فیزیوتراپی بعدی به نتیجه‌ای موفقیت‌آمیز در عملکرد و جوش‌خوردگی طبیعی منجر شد. روش‌های جراحی برای شکستگی‌های متاکارپ شامل پینینگ، آبکاری و دستگاه‌های داخل - مدولاری است که هرکدام مشخصات و ملاحظات خاصی دارند. درحالی‌که پینینگ مقرون ‌به ‌صرفه و کمتر تهاجمی است، آبکاری برای الگوهای شکستگی خاص ترجیح داده می‌شود و دستگاه‌های داخل - مدولاری امکان تحرک اولیه را فراهم می‌کنند. در نمونة ما، پیچ داخل ‑ مدولاری برای درمان جوش‌خوردگی تأخیری پس از عدم‌ موفقیت‌های قبلی مؤثر بود. برای تأیید اثربخشی و کشف عوارض بالقوة این جراحی به مطالعات گسترده‌تری نیاز است. این نمونه اهمیت روش‌های درمانی فردی را در شکستگی‌های پیچیدة متاکارپ برجسته می‌کند.

چکیده پیش‌زمینه: آسیب‌های رباط متقاطع پشتی حدود ۳ تا ۲۳ درصد آسیب‌های زانو را تشکیل می‌دهند. در موارد حاد کندگی رباط، توصیه به تثبیت می‌شود و در موارد مزمن، تثبیت هنوز مورد بحث است. پارگی رباط نیز نیاز به بازسازی دارد. در این مقاله نتایج تثبیت کندگی رباط بررسی گردید.مواد و روش‌ها: در یک مطالعه توصیفی، از ۴۰ بیمار مرد با میانگیی سنی ۲۷/۸۷سال با کندگی رباط متقاطع پشتی، که تحت عمل تثبیت با پیچ مالئول و واشر با رویکرد پوسترومدیال قرار گرفته بودند، ۲۰ بیمار با میانگین زمان پیگیری ۱۶/۰۲±۴۰هفته بررسی شدند. ۱۲ بیمار به‌صورت حاد یا تحت حاد و ۸بیمار پس از ۸ هفته از زمان آسیب درمان شدند. ثبات زانو با معاینه بالینی، و میزان رضایت بیماران با انجام کارهای روزانه و یا فعالیت‌های ورزشی بررسی شدند.   یافته‌ها: در تمامی بیماران، بهبود و پیشرفت وضعیت ثبات زانو در تست کشویی پشتی مشاهده شد. بیمارانی که به صورت حاد یا تحت حاد عمل شدند، در مقایسه با بیمارانی که به‌صورت مزمن درمان شدند، پیشرفت بهتری داشتند. آسیب منفرد رباط نیز در مقایسه با آسیب ترکیبی زانو با نتیجه بهتری همراه بود. از نظر کارآیی زانو، ۸ بیمار هیچ مشکلی نداشتند، ۷ بیمار فقط در فعالیت‌های ورزشی و ۵ بیمار در فعالیت‌های روزانه مقداری محدودیت داشتند. نتیجه‌گیری: تثبیت کندگی رباط متقاطع پشتی با رویکرد پوسترومدیال و تثبیت با پیچ مالئول و واشر آسان و رضایت‌بخش است. حتی درمان تاخیری کندگی می‌تواند مفید باشد. اما هرچه شدت ضایعات بیشتر باشد، میزان ضایعه باقیمانده پس از درمان بیشتر خواهد بود.

چکیده شکستگی همزمان تنه استخوان‌های ران و کشکک در یک اندام ندرتاً ممکن است در بیماران با صدمات متعدد دیده شود؛ و از آنجا که معمولاً شدت تروما توسط استخوان ران گرفته می‌شود جابه‌جایی و تعداد قطعات کم است و می‌توان برای ثابت کردن این شکستگی‌ از پیچ استفاده نمود. در این بررسی دو بیمار ۱۸ و ۵۲ ساله با شکستگی همزمان استخوان‌های ران و کشکک در یک سمت مورد بررسی قرار گرفتند. پس از ثابت کردن شکستگی ران، آرتروسکوپی تشخیصی زانو به عمل آمد، سپس شکستگی تحت دید آرتروسکوپ به‌وسیله دو عدد پیچ ثابت گردید.