مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران

چکیده پیش‌زمینه و مقدمه: از روش‌های کنترل و کاهش خونریزی جراحی ستون فقرات کاربرد ترانکزامیک اسید است. هدف، مقایسه خونریزی در تجویز تزریقی و موضعی آن و تعیین پروتکل استفاده از آن درجراحی ستون فقرات به منظور کاهش خونریزی در راستای ارتقای اقتصاد سلامت است.
روش: نوع مطالعه مقطعی (Cross sectional) گذشته‌نگر در جامعه بیماران تحت جراحی ستون فقرات در بیمارستان بقیه‌الله (عج) بود. معیارهای ورود به مطالعه، جراحی انتخابی ستون فقرات بالای 3 سطح و معیارهای خروج شامل اختلال خونریزی، پارگی دورا و جراحی بیش از 3 ساعت بود. بیماران موضعی و وریدی به ترتیب 27 و22 نفر بودند. تجزیه و تحلیل با نرم‌افزار SPSS انجام شد. سطح معنا‌داری آزمون آماری 0/05 بود. تزریق وریدی با دوز اولیه 10 میلی‌گرم بر کیلوگرم و نگهدارنده یک میلی‌گرم بر کیلوگرم بود. در تزریق موضعی، نخست، با یک گرم در 300 میلی‌لیتر و در پایان، 500 میلی‌گرم در 50 میلی‌لیتر بود. معیار خونریزی حجم درن بود. از 49 بیمار، 22 نفر (44/9%) دارو را وریدی و 27 نفر (55/1%) موضعی گرفتند.
یافته‌ها : ارتباط معناداری بین میزان خونریزی با نوع جراحی (0/48=p) باسطح جراحی (0/48=p) و میزان خونریزی کل (0/14=p) به دست نیامد. معیار خونریزی در گروه موضعی، هنگام عمل: 367/48±563/89 میلی‌لیتر، پس از عمل: 71/37±116/30 میلی‌لیتر و میزان کل: 394/83± 680/19 میلی‌لیتر بود. در گروه وریدی: هنگام عمل: 84/296±64/496 میلی‌لیتر، پس از عمل: 84/75±120 میلی‌لیتر و کل: 45/311±64/616 میلی‌لیتر بود.
نتیجه‌گیری: نتایج این تحقیق اثربخشی تجویز موضعی را در مقایسه با تجویز وریدی تأیید نمی‌کند، ولی میانگین خونریزی در استفاده موضعی از ترانگزامیک اسید مشابه نوع تزریقی است.
 
 

چکیده چکیده مقدمه: همانژیوآندوتلیوما اپیتلیوئید اولیه، EHE (Epithelioid Hemangio-endothelioma) در ستون فقرات یک نئوپلاسم عروقی بدخیم بسیار نادر است که عواقب غیرقابل پیش‌بینی دارد. به عنوان یک تومور بدخیم، برداشتن کامل تومور بهترین روش برای بقای بیمار است، در حالی که جراحی در این مکان مشکلات فنی دشواری به همراه دارد. مواد و روش‌ها: یک مرد 38 ساله با تومور بزرگ مهرة T10 مورد بررسی قرار گرفت. تشخیص EHE با بیوپسی تأیید شد و همزمان تحت عمل برداشتن و بازسازی قدامی و خلفی با پیوند قوس قدامی و هم‌جوشی توسط دستگاه خلفی قرار گرفت. نتایج: بیمار یک دورة خوب بعد از عمل بدون آسیب عصبی و بدون بازگشت در دورة پی‌گیری یکساله را گذرانده است. نتیجه‌گیری: EHE ستون فقرات در پشت قفسه سینه یکی از یافته‌های نادر است و برش جراحی کامل و برنامه‌ریزی شده می‌تواند نتیجة خوبی ادر پی داشته باشد.

چکیده پیش زمینه: عمل جراحی فیوژن ستون فقرات در سال‌های اخیر به‌عنوان یکی از رایج‌ترین درمان‌ها برای آسیب‌های ستون فقرات مطرح است. همچنین کیج‌های بین مهره‌ای که جایگزینی برای دیسک‌های بین مهره‌ای آسیب‌دیده در این عمل‌های جراحی هستند طی دهه‌های گذشته، دست‌خوش تغییرات گسترده‌ای در زمینه طراحی و مواد اولیه شده‌اند. این تغییرات از ساخت کیج‌های ساده تیتانیومی با روش‌های رایج ساخت و تولید تا کیج‌های شخصی‌سازی‌شده متخلخل تیتانیومی توسط تکنولوژی ساخت افزودنی یا کیج‌های پلیمری پوشش‌دهی‌شده با تیتانیوم، کاملاً قابل‌مشاهده است.
مواد و روش ها: در بین تمامی مواد اولیه که در ساخت کیج‌های بین مهره‌ای کاربرد دارد پلیمر پلی اتراتر کتون (PEEK) و فلز تیتانیوم، از رایج‌ترین مواد هستند. هرکدام از این دو ماده، مزایا و معایب خود را دارند و در مطالعات زیادی به مقایسه آنها پرداخته شده است. دو معیار نرخ فرونشست و نرخ جوش‌خوردگی معیارهای اصلی در مطالعات بالینی صورت‌گرفته برای مقایسه این دو نوع کیج می‌باشند.
یافته‌ها: در این بررسی سعی شده است با مرور جامع مطالعات کلینیکی چاپ شده در زمینه مقایسه دو کیج تیتانیومی و PEEK به جمع‌بندی و مقایسه جامع این دو نوع کیج پرداخته شود.
 نتیجه گیری: پس از بررسی مطالعات انجام شده مشخص گردید در رابطه با نرخ فرونشست، هر دو گروه نتایج نسبتاً مشابهی ارائه داده‌اند و برتری خاصی در هیچ‌کدام از کیج‌های تیتانیومی یا PEEK وجود ندارند اما کیج تیتانیومی در نرخ جوش‌خوردگی، نتایج بهتری ارائه کردند و در کلینیک درصد موفقیت بالاتری نسبت به کیج PEEK گزارش شده است.

چکیده مقدمه: عمل جراحی در سطح صحیح، یکی از مهمترین نگرانی‌ها در درمان بیماران اسکولیوز ایدیوپاتیک نوجوانان (AIS) است. تغییر در تعداد مهره‌ها می‌تواند به طور بالقوه منجر به انجام جراحی اشتباه شود. این امکان وجود دارد که بروز و نوع این تغییرات تحت تأثیر عوامل مختلفی از قبیل نژاد باشد. در مطالعه گذشته نگر حاضر، شیوع این تغییرات در بیماران مبتلا به AIS ایرانی بررسی شده است.
مواد و روش‌ها: از سال 2012 تا 2017، جراحی فیوژن ستون فقرات برای درمان AIS در 125 بیمار انجام شد. مهره‌های پشتی و کمری تحت رادیوگرافی‌ خلفی بعد از عمل قرار گرفتند. اولین مهره پشتی، مهره متصل به اولین جفت دنده در نظر گرفته شد. شمارش از بالا به پایین انجام شد. مهره های ناحیه کمری دقیقاً از زیر آخرین مهره که یک جفت دنده به آن متصل بود شروع می شد.
یافته‌ها: در 18 بیمار (14.4٪) شمارش غیر طبیعی مهره مشاهده شد. شیوع تعداد غیر طبیعی مهره های کمری نسبت به مهره‌های پشتی بیشتر بود (10.4٪ در مقابل 4٪). در 5 بیمار (4٪) تعداد 11مهره پشتی مشاهده شد. در 11 بیمار (8/8٪) 4 مهره کمری مشاهده شد. 2 بیمار، 6 مهره کمری (1.6٪) داشتند. هیچ بیماری با تعداد غیر طبیعی مهره‌های پشتی و کمری همزمان وجود نداشت.
نتیجه‌گیری: مطالعه حاضر نشان داد که در بیماران مبتلا به AIS در ایران تعداد غیر طبیعی مهره‌های پشتی و کمری نسبتاً بالا است. لازم است که قبل از عمل مهره‌ها را بر اساس یک پروتکل سازمان یافته شمارش کرده تا از جراحی اشتباه در بیماران AIS جلوگیری شود.

چکیده پیش زمینه: استفاده از پیچ پدیکولار، یک روش متداول برای فیوژن ستون فقرات توراسیک و کمری در اصلاح دفورمیتی‌های ستون فقرات در کودکان است. در زمان جاگذاری، پیچ‌ها می‌توانند عوارضی را ایجاد کنند و هدف از این مطالعه بررسی صحت جاگذاری پیچ پس از عمل جراحی با سی‌تی‌اسکن در تعدادی از کودکان بود.مواد و روش‌ها: در یک مطالعه مقطعی، ۷ کودک زیر ۵ سال که به دلیل دفورمیتی ستون فقرات در دو مرکز درمانی تهران تحت عمل جراحی فیوژن ستون مهره‌ای با استفاده از پیچ‌های پدیکولار توراسیک و کمری قرار گرفتند، بررسی شدند. پس از جراحی و جاگذاری پیچ‌ها، محل قرارگیری پیچ‌ها توسط یک رادیولوژیست با تجربه و با استفاده از سی‌تی‌اسکن ارزیابی شد.یافته‌ها: در مجموع ۴۲ پیچ پدیکل در مهره‌های  پشتی و کمری کار گذاشته شد. ۳۴ پیچ (۸۰%) در محل مناسب قرار گرفتند و ۹ مورد از دیواره پدیکل را پاره کردند؛ بخصوص زمانی که قطر پدیکل کمتر بود، آسیب عصبی عروقی در هیچ یک از ۴۲ پیچ‌ مشاهده نگردید.نتیجه‌گیری: جراحی گذاشتن پیچ پدیکل یک روش مناسب و بدون عارضه برای درمان دفورمیتی‌های ستون فقرات درکودکان زیر 5 سال می‌باشد.

چکیده کایلوتوراکس یک عارضه نادر در جراحی ستون‎فقرات می‎باشد. نشت مایع لنف به‎داخل فضای پلور به‏علت آسیب مجرای توراسیک در ضمن اپروچ آنتریور ستون فقرات به‎طور غیرشایع رخ می‎دهد. در این مقاله یک مورد کایلوتوراکس حدود ۲۴ ساعت بعد از فیوژن پوستریور ستون فقرات گزارش گردید. برای یک پسر ۱۴ ساله با سابقه کیفواسکولیوز مادرزادی سرویکوتوراسیک انتریور فیوژن T7-T12 طریق برش دنده پنجم سمت چپ انجام شد و هیچ‎ عارضه‌ای مشاهده نشد. بعد از ۱۰ روز بیمار تحت فیوژن پوستریور T2-L3 با کمک قلاب قرار گرفت. روز بعد از جراحی PSF، بیمار تاکی پنه و دیسترس تنفسی به‎علت تظاهر کایلوتوراکس پیدا کرد. علت گزارش این بیمار، بروز کایلوتوراکس به‎علت یک سبب شناسی غیرشایع بود. تظاهر کایلوتوراکس بعد از اپروچ پوستریور ستون فقرات غیرقابل انتظارتر از اپروچ‎های انتریور ستون فقرات می‎باشد. کشیدگی و پارگی مجرای توراسیک به‎دنبال اصلاح دفورمیتی علت اصلی کایلوتوراکس در این بیمار بود.

چکیده پیش‌زمینه: در بیماران نوروفیبروماتوز وقتی انحنای ستون‌فقرات همراه با تغییرات دیستروفیک باشد، درمان بسیار مشکل می‌باشد. خارج کردن جسم مهره‌ای (کورپکتومی) به‌عنوان یک گام بیشتر در تصحیح انحنا و فیوژن روشی است که قبلاً چندان مورد بررسی قرار نگرفته است. هدف از این مطالعه ارائه گزارش کورپکتومی و فیوژن تمام محیطی در بیماران نوروفیبروماتوز بود. مواد و روش‌ها: در این مطالعه گذشته‌نگر، از میان ۱۶  بیمار با انحنای دیستروفیک ستون‌فقرات، ۹ بیمار که فیوژن کامل جلویی و پشتی داشتند و با میانگین   ۷/۶ سال (محدوده ۲تا ۹/۱۱ سال) پیگیری شده‌ بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها: نه بیمار با میانگین سنی ۸/۱۱ سال (۱۷-۸/۷ سال) در زمان جراحی شامل ۷بیمار با مشکل کیفواسکولیوز بودند که تحت عمل دکمپرسیون نخاع و کورپکتومی قرار گرفتند. جراحی باعث بهبود اسکولیوز قبل از عمل با میانگین اندازه ۸۷ درجه (۱۱۰-۶۰ درجه) به میانگین اندازه ۴۹ درجه (-۸۵-۱۵ درجه) بعد از عمل و همچنین کیفوز موضعی قبل از عمل با ‌میانگین ۳/۶۹ درجه (۱۰۰-۵۰ درجه) به ۴۹ درجه (۷۰-۳۵ درجه) بعد از عمل گردید. از دست رفتن اصلاح انحنای اسکولیوز به‌میزان ۵ درجه و انحنای کیفوز به‌میزان ۱۳ درجه مشاهده شد. فیوژن در تمام موارد بدست آمد و میانگین اندازه‌گیری عملکردی براساس پرسشنامSRS22 برابر ۴/۱ (۶/۴-۳) بود. نتیجه‌گیری: فیوژن همزمان جلویی و پشتی همراه با کورپکتومی برای انحنای دیستروفیک ستون‌فقرات منجر به اصلاح مناسب انحنا و فیوژن کامل و همچنین نتایج عملکردی خوب می‌شود.

چکیده پیش‌زمینه: هدف از این مطالعه، بررسی بیماران با اسکولیوز کمری یا پشتی‌ـ‌‌ کمری ناشناخته (ایدیوپاتیک) جوانان بود که به روش فیوژن جلویی سگمان کوتاه با پیچ پدیکولار با بازوی بلند درمان شدند.مواد و روش‌ها: در یک مطالعه گذشته‌نگر طی ۴ سال، ۱۲بیمار با اسکولیوز ناشناخته پشتی‌ـ کمری یا کمری که تحت عمل فیوژن جلویی سگمان کوتاه با پیچ پدیکولار قرار گرفته بودند، بررسی شدند. زاویه انحنای اصلی و ثانویه، زاویه مهره‌های بالایی و زیرین سگمان جراحی شده؛ چرخش دیسک در زیر مهره تحتانی وسیله‌گذاری گردیده؛ انحراف از خط وسط و چرخش مهره اپیکال انحنای اصلی در محور ساژیتال در پرتونگاری قبل از عمل، چهار روز بعد از عمل و در آخرین مراجعه اندازه‌گیری گردید. میزان رضایت‌مندی با پرسشنامه SRS-30 ارزیابی شد.یافته‌ها: تصحیح زاویه انحنای اصلی ۶۶/۷% و انحنای پشتی فیوز نشده ۵۰/۲% بود که با تصحیح در حالت خمیده قبل از عمل همخوانی داشت. در انحنای اصلی پس از درمان، ۹۲% کاهش در چرخش مهره اپیکال، ۷۴% بهبود در انحراف مهره اپیکال از خط وسط، ۷۵% کاهش زاویه مهره بالایی انحنای وسیله‌گذاری شده، ۷۹% کاهش در زاویه مهره تحتانی انحنای اصلی به‌دست آمد، و زاویه دیسک در زیر آخرین مهره وسیله‌گذاری شده ۹۲% بهبود یافت. میزان کیفوز و لوردوز پس از جراحی، تغییر قابل توجهی نکرد. میانگین SRS-30 در آخرین بررسی ۱۱۶بود.نتیجه‌گیری: فیوژن جلویی سگمان کوتاه در بیماران اسکولیوز پشتی‌ـ ‌کمری یا کمری ناشناخته‌ای که انحنای پشتی آنان در عکس حالت خمیده قبل از عمل 25 درجه کاهش می‌یابد، نتایج بالینی و رادیولوژیک قابل‌قبول خواهد داشت.