مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران

چکیده پیش‌زمینه: هدف از انجام معاینات و تست‌های بالینی، دستیابی به تشخیص صحیح است. برای صدمات منیسک‌های زانو، تست‌های بالینی متعدد با ارزش‌های تشخیصی متفاوت وجود دارند. هدف از این مطاالعه، بررسی ارزش تشخیصی تست تغییر یافته «آگزیال لوودینگ مک موری» بود. مواد و روش‌ها: در این مطالعه مقطعی از نوع تشخیصی، ۱۴۶بیمار (۱۲۰مرد، ۲۶زن) با میانگین سنی 35 سال که با نشانه‌های بالینی پارگی منیسک به کلینیک ارتوپدی شهر گیلان مراجعه کردند، پس از انجام معاینه بالینی و انجام ام‌آرآی با تشخیص احتمالی پارگی منیسک، کاندیدای آرتروسکوپی شدند. قبل از انجام آرتروسکوپی، در اتاق عمل تست «آگزیال لودینگ مک‌موری» انجام شد. سپس براساس یافته‌های زمان عمل آرتروسکوپی، دقت، حساسیت، ویژگی، ارزش اخباری مثبت و ارزش اخباری منفی تست در تشخیص پارگی‌های منیسک، ارزیابی گردید. یافته‌ها: از ۱۴۶بیمار، ۹۲بیمار با تست «آگزیال لودینگ مک‌موری» تشخیص پارگی منیسک داشتند و در آرتروسکوپی ۸۲ بیمار نیز پارگی مشاهده شد. از ۵۴ بیمار که تست «آگزیال لودینگ مک‌موری» منفی داشتند، پارگی منیسک در ۳۸بیمار با آرتروسکوپی دیده شد. ۵۶% پارگی‌ها در منیسک داخلی و ۷۵% در شاخ عقبی مشاهده شدند. تست فوق دقت ۱/۶۷%، حساسیت ۳/۶۸، ویژگی ۵/۶۱، ارزش اخباری مثبت ۱/۸۹% و ارزش اخباری منفی ۶/۲۹% نشان داد. از نظر شکل، پارگی نوع طولی دسته سطلی، شایع‌ترین (۶۰% ) بود. نتیجه‌گیری: با توجه به ارزش اخباری مثبت تست «آگزیال لودینگ مک‌موری» برای صدمات منیسک، انتظار می‌رود این تست پارگی منیسک را در ۸۹% بیماران نشان دهد.

چکیده پیش‌زمینه: تصویربرداری با کمک تشدید مغناطیسی (MRI) از زانو معمولا به‌عنوان جایگزین غیرتهاجمی آرتروسکوپی تشخیصی درنظر گرفته می شود. از نظر بالینی، ام‌آرآی جهت تایید تشخیص آسیب منیسک یا رباط پیش از بررسی آرتروسکوپیک و جراحی بکار می‌رود. از سوی دیگر، این فن‌آوری گاهی از اهمیت اخذ شرح حال و معاینه بالینی می‌کاهد. هدف از این مطالعه بررسی دقت معاینه بالینی و ام‌آرآی در تشخیص آسیب زانو شامل پارگی‌های منیسک و رباط‌های متقاطع است.  مواد و روش‌ها: در یک مطالعه مقطعی از نوع توصیفی‌ـ‌ تحلیلی، ۱۲۰ بیمار (۱۰۸ مرد و ۱۲ زن) دچار آسیب زانو که سابقه قبلی آرتروسکوپی نداشتند و کاندید آرتروسکوپی بودند، در مدت یک سال در یک مرکز درمانی تبریز بررسی شدند. ابتدا برای تشخیص اولیه، معاینه دقیق و کامل زانوی مبتلا انجام شد. نتایج آرتروسکوپی زانو به‌عنوان تشخیص نهایی درنظر گرفته شد و بر این اساس نتایج معاینه فیزیکی و ام‌آرآی مورد قضاوت قرار گرفت.یافته‌ها: میانگین سنی بیماران ۲۹ سال (۵۴-۱۶سال) بود. دقت، حساسیت و ویژگی معاینه فیزیکی در مورد آسیب منیسک داخلی به‌ترتیب ۸۵، ۹۴/۸ و ۷۵/۸درصد؛ برای آسیب منیسک خارجی به ترتیب ۸۵، ۷۰/۸ و ۸۸/۵ درصد؛ در مورد آسیب رباط متقاطع جلویی به‌ترتیب ۹۵/۸، ۹۸/۶ و ۹۱/۷ درصد؛ و در مورد رباط متقاطع پشتی در هر سه مورد ۱۰۰ درصد بود. دقت، حساسیت و ویژگی ام‌آرآی برای آسیب منیسک داخلی به‌ترتیب ۷۷/۵، ۸۴/۲ و ۷۱/۴ درصد؛ آسیب منیسک خارجی به ترتیب ۸۵/۸، ۵۶/۵ و ۹۲/۸ درصد؛ آسیب رباط متقاطع جلویی به‌ترتیب ۹۲/۵، ۹۸/۶ و ۸۳/۳ درصد؛ و برای رباط متقاطع پشتی در هر سه مورد ۱۰۰ درصد بود. در مجموع، در آسیب‌های منفرد، دقت معاینه فیزیکی نسبتا بیشتر از آسیب‌های پیچیده و نتایج ام‌آرآی در این مورد برعکس بود.نتیجه گیری: براساس نتایج این مطالعه، هر دو روش معاینه فیزیکی و ام‌آرآی در تشخیص آسیب‌های زانو بسیار حساس و دقیق می‌باشد ولی معاینه فیزیکی کمی برتری دارد. ام‌آرآی بایستی در موارد مشکوک یا آسیب‌های پیچیده مورد استفاده قرار گیرد.