ارزش تشخیصی سونوگرافی در ترومای آرنج در شرایط اورژانسی
دوره 22، شماره 4، زمستان 1403، صفحه 196-201
https://doi.org/10.22034/ijos.2025.545680.1147
فخرالدین سلطانی، محمدرضا قانع، یوسف علی محمدی، رمضان جعفری، امیرحسین غزاله، مهدی عباس زاده، محمد جواد بهزادنیا
چکیده مقدمه: شکستگی آرنج از آسیبهای شایع است که تشخیص دقیق آن برای انتخاب درمان مناسب اهمیت زیادی دارد. اگرچه رادیوگرافی روش استاندارد تشخیص محسوب میشود، سونوگرافی بهعنوان جایگزینی مناسب، بهویژه در شرایطی که رادیوگرافی دشوار یا ناممکن باشد، بهطور فزایندهای مورد توجه قرار گرفته است. هدف از این مطالعه، بررسی دقت تشخیصی سونوگرافی در شناسایی شکستگیهای آرنج و مقایسه آن با رادیوگرافی و سیتیاسکن بهعنوان روشهای مرجع بود.
مواد و روشها: در این مطالعه، ۴۰ بیمار با شک بالینی به شکستگی آرنج وارد شدند و به ترتیب تحت سونوگرافی، رادیوگرافی و سیتیاسکن قرار گرفتند. نتایج سه روش تصویربرداری با یکدیگر مقایسه شد و شاخصهایی مانند حساسیت، ویژگی و ضریب توافق بین سونوگرافی و روشهای مرجع ارزیابی گردید.
نتایج و بحث: میانگین سنی بیماران 5/15 سال بود (دامنه: ۴ تا ۴۹ سال) و ۵/۷۲ درصد آنها مرد بودند (۲۹ نفر). شکستگی سوپراکوندیلر در افراد زیر ۱۸ سال و شکستگی سر رادیوس در افراد بالای ۱۸ سال شایعتر بود. سونوگرافی در مقایسه با رادیوگرافی، حساسیت ۹/۸۸ درصد، ویژگی ۸۷ درصد و ضریب کاپای ۷۳/۰ داشت. در مقایسه با سیتیاسکن نیز حساسیت آن ۸/۹۴ درصد و ویژگی ۷/۸۹ درصد گزارش شد.
نتیجهگیری: سونوگرافی روشی دقیق، غیرتهاجمی و مقرونبهصرفه برای تشخیص شکستگی آرنج است که بهویژه در شرایط اورژانسی یا در نبود تجهیزات پیشرفته تصویربرداری، میتواند جایگزین یا مکمل رادیوگرافی و سیتیاسکن باشد. با توجه به حساسیت و ویژگی بالای آن، سونوگرافی بهویژه در کودکان و محیطهای کممنبع، ابزاری قابل اعتماد محسوب میشود. انجام مطالعات آینده با نمونههای بیشتر و پیگیری بیماران برای تأیید تشخیصها توصیه میشود.
بررسی ارتباط یافتههای سونوگرافی با نتایج ترمیم پارگی های عصب مدین (Median)
دوره 21، شماره 1، زمستان 1401، صفحه 7-12
https://doi.org/10.22034/ijos.2024.427881.1079
میربهرام صفری، علی تبریزی، افشین محمدی، شاهین صدقی
چکیده چکیده:
مقدمه: آسیب عصب مدین (Median) شیوعی در حدود 8/2% در بیماران ترومایی دارد. تستهای الکترودیاگنوستیک نمیتوانند اطلاعات شفافی در مورد نوع آسیب ایجاد شده، تصویرسازی عصب قطع شده، تشخیص وجود یا عدم وجود نوروما و ارزیابی تشکیل اسکار بافتی اطراف ضایعه برای راهنمایی و برنامهریزی جهت مداخلة جراحی به پزشک بدهد. سونوگرافی یک متد تشخیصی قابل اعتماد، ارزان، سودمند و قابل دستیابی سریع در بالین بیمار است.
مواد و روش کار: در این مطالعة توصیفی – تحلیلی، بیمارانی که با نشانههای آسیب و پارگی حاد عصب مدین دراثر ترومای نافذ در یک بخش ارتوپدی اموزشی در طی یک سال بستری شده بودند، وارد مطالعه شدند. بیمارانی با اختلالات عصبی مادرزادی، مبتلا به دیابت و سایر بیماریهای سیستمیک یا سابقة جراحی روی اعصاب مچ دست و وجود دیسکوپتیهای گردنی حذف شدند. بیماران در پیگیری سه ماه بعد از ترمیم عصب تحت معاینة بالینی و تستهای الکترودیاگنوستیک و سونوگرافی قرار گرفتند.
یافتهها: در طی یک سال، به صورت گذشتهنگر، 21 بیمار شامل 12 مرد و 9 زن در بازة سنی 20 تا 55 سال، با ترمیم عصب مدین، وارد مطالعه شدند. میانگین ضخامت عصب ترمیم شده در سمت پروگزیمال 51/0±58/2 میلیمتر و در دیستال 61/0±51/2 میلیمتر به دست آمد. میانگین ضخامت عصب ترمیم شده در سمت پروگزیمال به محل آسیب در جنس مذکر به صورت معنادار بیشتر بود. بر اساس معاینات بالینی 12 مورد (1/57%)، 3 ماه پس از جراحی بهبودی کامل و 9 مورد (9/42%) بهبودی نسبی داشتند. با توجه به آنالیز سونوگرافی، حجم نورومای تشکیل شده در محل ترمیم در موارد بهبود یافتة کامل، کمتر از بیماران با بهبودی نسبی بود. حجم نورومای تشکیل شده در محل ترمیم در موارد با نتیجة الکترومیوگرافی ریجنراسیون عصب کمتر از بیماران با آسیب آکسونی شدید بود ولی رابطة معناداری یافت نشد. همچنین بیماران با آسیب در محل ورودی تونل کارپال با جراحی بهبودی کامل داشته اند ولی رابطة معناداری مشاهده نشد.
نتیجهگیری: از سونوگرافی میتوان به عنوان یک روش کمهزینه و غیرتهاجمی برای بررسی نتیجة درمان آسیب اعصاب محیطی و پیگیریهای پس از ترمیم استفاده کرد.
بررسی و مقایسه تغییرات به وجود آمده در سونوگرافی قبل و بعد از جراحی سندرم تونل کارپ
دوره 16، شماره 4، پاییز 1397، صفحه 265-271
https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121372
بهزاد امین زاده، مطهره ابراهیم نژاد، محمدحسین ابراهیم زاده، حسن مهراد مجد، علی مرادی
چکیده پیشزمینه: هدف از این مطالعه بررسی ارتباط بین تغییرات ایجاد شده در سونوگرافی قبل و بعد از عمل جراحی برای سندرم تونل کارپ (CTS) است.
مواد و روشها: در یک مطالعه آیندهنگر از 15 بیمار مراحعه کننده وکاندید عمل جراحی برای سندرم تونل کارپ بین سالهای 96-97 سونوگرافی قبل و سه ماه بعد از عمل جراحی بعمل آمد و تغییرات ساختاری به وجود آمده در عصب مدین و ارتباط آن با تونل کارپ مورد بررسی قرار گرفت.
یافتهها: در یافتههای سونوگرافی نشان داده شد که بعد از عمل، یافتههای مربوط به ارتفاع، قطر و سطح مقطع عصب مدین در تونل کارپ در ناحیه پیزیفرم، کاهش و در ناحیه هوک همیت افزایش یافت (P=0.002 در پیزیفرم و P=0.001 در هوک همیت) که دلیل بر رفع ادم عصب در پیزیفرم و برداشته شدن مؤثر فشار از روی عصب در هوک همیت است.
نتیجهگیری: سونوگرافی عصب مدین از نظر بررسی تغییرات حاصله در مساحت عصب مدین میتواند بهعنوان روشی مؤثر و دقیق در تشخیص و پیگیری بعد از عمل بیماران مبتلا به سندرم تونل کارپ باشد.
بلوک عصب سوپرااسکاپولار در درمان دردهای مزمن شانه (مقایسه دو روش کلاسیک و تزریق با کمک التراسوند)
دوره 9، شماره 4، پاییز 1390، صفحه 170-173
https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121048
سیدمسعود هاشمی، مهرداد طاهری، فریور عبد الهزاده لاهیجی، سید مرتضی کاظمی، فرشاد صفدری
چکیده پیشزمینه: بلوک عصب سوپرااسکاپولار یکی از درمانهای درد مزمن شانه است که اغلب با استفاده از نشانههای آناتومیک (روش مور) انجام میشود. اخیرا به منظور کاهش عوارض و افزایش دقت تزریق، انجام بلوک تحت هدایت سونوگرافی توصیه شده است. هدف از انجام این مطالعه مقایسه نتایج کوتاه مدت بلوک عصب سوپرااسکاپولار به کمک سونوگرافی و با استفاده از روش کلاسیک بود. مواد و روشها: در یک کارآزمایی بالینی 50 بیمار دچار درد مزمن شانه به طور تصادفی به دو گروه مساوی تقسیم شدند. در گروه اول بلوک عصب سوپرااسکاپولار تحت هدایت سونوگرافی و در گروه دوم با تکنیک «مور» (Moore) انجام شد. شدت درد با مقیاس دیداری درد، عملکرد بیماران با مقیاس نمرهگذاری Constant شانه و رضایت بیماران قبل و بعد از درمان سنجیده و دادههای دو گروه مقایسه شدند. یافتهها: در پایان هفته و ماه اول شدت درد در گروه سونوگرافی کمتر از گروه «مور» بود. نمره Constant شانه در پایان هفته اول بین دو گروه متفاوت نبود اما در پایان ماه اول در گروه سونوگرافی بیشتر از گروه «مور» بود. میزان رضایت پس از تزریق در گروه سونوگرافی بیشتر از گروه «مور»، در پایان هفته اول یکسان، و در پایان ماه اول در گروه سونوگرافی بیشتر از گروه «مور» بود. در هیچیک از بیماران دو گروه عارضه خاصی مشاهده نشد. نتیجهگیری: بلوک عصب سوپرااسکاپولار به کمک سونوگرافی نسبت به تکنیک «مور» در کوتاه مدت از نظر کاهش شدت درد و بهبود کارآیی شانه با نتایج بهتری همراه است.
