نویسنده = Amel Farzad, MD, Sara
پا و مچ پا

تأثیر هورمون پاراتیروئید بر تأخیر در جوش‌خوردگی یا عدم‌جوش‌خوردگی در شکستگی دیافیز استخوان تیبیا/فیبولا

دوره 19، شماره 1، زمستان 1399، صفحه 7-11

https://doi.org/10.22034/ijos.2021.130298

محمدتقی پیوندی، فرشید باقری، علی بیرجندی نژاد، سارا عامل فرزاد، لیدا جراحی، میلاد اسماعیل زاده، امین رازی، رضا حبیب زاده شجاعی

چکیده مقدمه: تأثیر استفاده از هورمون پاراتیروئید در درمان عوارض شکستگی، در مطالعات محدودی ارزیابی شده است. پس، هدف از این مطالعه، ارزیابی تأثیر هورمون پاراتیروئید بر جوش‌خوردگی شکستگی‌های دیافیز استخوان تیبیا/فیبولا مبتلا به تأخیر در جوش‌خوردن یا جوش‌نخوردن بوده است.
مواد و روش‌ها: این ارزیابی، مطالعه‌ای بیمارستانی بود که روی بیماران مبتلا به شکستگی با تأخیر یا عدم‌جوش‌خوردگی استخوان تیبیا یا فیبولا انجام شده است. در بیمارستان شهید کامیاب، بیماران با معیارهای ورود به مطالعه پس از پر کردن رضایت آگاهانه وارد مطالعه شدند. آزمایش‌هایCBC ،ESR ،Ca ،P ،Mg ،ALK-P ،Cr ،BUN  انجام شد و پس از آن برای گروه موردمطالعه ویتامین D و کلسیم خوراکی همراه با هورمون پاراتیروئید برای 3 ماه تجویز شد. در گروه کنترل فقط از ویتامین D و کلسیم خوراکی استفاده شد. بیمارانی که دارای فاکتورهای خطر خاص مانند استفاده از دیگوکسین یا نارسایی کلیه بودند از مطالعه خارج شدند و بیماران با دو معیار کلینیکی و رادیوگرافیک به‌صورت ماهانه موردارزیابی قرار گرفتند.
یافته‌ها: میانگین و انحراف سن در گروه مورد 16.9±37.7 سال و در گروه شاهد 13.8±39.1 سال بوده است (P=0.73). از نظر جنسیت در دو گروه، 24 نفر مذکر و 6 نفر مؤنث بوده‌اند (P=1.0). تفاوت معنادار آماری در نوع شکستگی، شکل شکستگی و نوع فیکساسیون در گرافی‌های نهایی بین دو گروه مشاهده نشد.
نتیجه‌گیری: در ارزیابی اخیر مشاهده شد که در 3 ماه تجویز هورمون پاراتیروئید، هیچ تأثیر مثبتی از این هورمون در بهبود شکستگی حتی از نظر کلینیکی و رادیوگرافی وجود ندارد.

مزانشیم سلول های بنیادی و ارتوپدی

دوره 16، شماره 2، بهار 1397، صفحه 178-184

https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121359

امین رازی، محمد تقی پیوندی، بیرجندی نژاد بیرجندی نژاد، علی پارسا، سارا عامل فرزاد، مریم حسینی حسن آبادی

چکیده بافت‎های ارتوپدی مانند استخوان‎ها، غضروف‎ها و تاندون‎ها شامل سلول‎هایی هستند که برای کشت و بازسازی بافت آسیب‎دیده دشوار هستند. تعداد کمی از سلول‎هایی که سلول‎های بنیادی نامیده می‎شوند، توانایی خود نوسازی و تمایز به سلول‎های بافت همبند، شامل استخوان، غضروف، تاندون و لیگامان را دارند. پیشرفت اخیر در تحقیقات سلول‎های بنیادی منجر به تلاشی هیجان‎انگیز برای بکارگیری سلول‎های بنیادی در بازسازی بافت ارتوپدی شده است. در این بررسی خلاصه‎ای از یافته‎های اخیر در مورد استفاده بالینی بالقوه از (Mesenchymal Stem Cells)MSCs در برنامه‎های ارتوپدی به‎عنوان مثال عدم جوش‎خوردگی استخوان، استخوان‎سازی ناقص، نقص در غضروف انسان، استئوآرتریت و آرتریت روماتوئید و درک بهتر از مسائل مربوط به تحقیقات سلول‎های بنیادی و همچنین هدف بالقوه درمانی از این سلول‎ها در عمل جراحی ارتوپدی ارائه شده است.

میله‌گذاری داخل کانال استخوان ران بدون تراشیدن در شکستگی‌های‌ باز

دوره 5، شماره 3، بهار 1386، صفحه 146-151

https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121217

محمد تقی پیوندی، محمد بهره مند، ابراهیم قیم حسنخانی، سارا عامل فرزاد

چکیده پیش‌زمینه: شکستگی باز ران از مشکلات درمان ارتوپدی است و عفونت و تأخیر در جوش‌خوردن از عوارض شایع آن می‌باشد. هدف از این مطالعه بررسی نتایج استفاده از میله داخل استخوانی بدون تراشیدن استخوان در شکستگی‌های باز ران بود.مواد و روش‌ها: در این مطالعه توصیفی و آینده‌نگر که بین سال‌های ۱۳۸۳تا ۱۳۸۵ در دو بیمارستان مشهد انجام شد، ۴۱ بیمار (۴۰ مرد و ۱ زن) مبتلا به شکستگی باز ران بستری که اندیکاسیون استفاده از میله داخل استخوانی داشتند، تحت درمان قرار گرفتند. 15 بیمار درمان را ادامه ندادند. در ۲۶ بیمار باقیمانده با میانگین سنی ۲۸ سال (۴۵-۱۶سال)، نوع شکستگی‌ها براساس تقسیم‌بندی گاستیلو  II و  IIIA به ترتیب ۲ و ۲۴ مورد، و برحسب تقسیم‌بندی AO، در نوع A، B و C ترتیب ۶، ۹ و ۱۱ نفر بود. میانگین نمره شدت آسیب ۱۰/۹۶و میانگین زمان پیگیری ۲۰ ماه (۳۶-۱۸ ماه) بود که در طی این مدت میزان جوش‌خوردگی، عفونت و عملکرد اندام ارزیابی شد.یافته‌ها: جوش‌خوردگی در ۲۳ بیمار به‌طور میانگین در ۱۵۶ روز (۲۵۰-۸۴ روز) رخ داد. در ۲ بیمار عفونت ایجاد شد که در یک مورد عفونت سطحی بود و با دبریدمان و شستشو و آنتی‌بیوتیک کنترل گردید. در پایان دوره پیگیری میانگین دامنه حرکتی زانو ۱۲۰ بود. کوتاهی در یک بیمار در حد ۳ سانتی‌متر وجود داشت.نتیجه‌گیری: استفاده از میله‌های داخل استخوان بدون تراش از جنس تیتانیوم روش خوبی در درمان شکستگی‌های باز نوع II و  IIIA ران می‌باشد.

دررفتگی آسیبی هیپ در یک کودک (گزارش یک مورد)

دوره 5، شماره 2، زمستان 1385، صفحه 114-116

https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121226

محمدتقی پیوندی، امیررضا کجویی، سارا عامل فرزاد

چکیده دررفتگی هیپ به‌دلیل ضربه در کودکان نادر می‌باشد و در کودکان زیر ۵ سال به‌دلیل شلی لیگامانی با آسیب کمتری اتفاق می‌افتد. هدف از این مطالعه گزارش یک مورد دررفتگی پشتی هیپ در یک کودک ۱۹ ماهه به‌دلیل سقوط از دو پله بود.

میزان سرولوژی مثبت برای هپاتیت C در مصدومین ارتوپدی

دوره 5، شماره 1، پاییز 1385، صفحه 7-10

https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121229

محمدتقی پیوندی، حسین شبیری، سارا عامل فرزاد

چکیده پیش‌زمینه: احتمال آلودگی به ویروس هپاتیت C یک بار تماس از طریق سوراخ شدن پوست ۲/۷ تا ۱۰ درصد است و تست الیزا (Elisa) شواهد ابتلا را با بیش از 99% حساسیت نشان می‌دهد. هدف از این مطالعه بررسی خطر ابتلای پزشکان و سایر کارکنان بخش ارتوپدی تروما به این ویروس براساس اندازه‌گیری میزان مثبت بودن سرولوژیمصدومین بستری بود.مواد و روش‌ها: در یک مطالعه توصیفی بر روی ۶۷۰  مصدوم بستری در بخش ارتوپدی بیمارستانی در مشهد، در یک دوره یک ساله (۱۳۸۳-۱۳۸۲) تست سرولوژی برای هپاتیت C با تست اِلیزا انجام پذیرفت.یافته‌ها‌: از ۶۷۰  بیمار ۲۵ نفر (۲۲ مرد و ۳ زن) با میانگین سنی ۳۸/۷سال (۱۵ ماه تا ۹۷ سال) تست هپاتیتCC مثبت داشتند که ۳/۹ درصد ابتلا در مردان و ۲/۸ درصد زنان را تشکیل می‌داد.نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان می‌دهد که جراحان، به‌خصوص کسانی که با بیماران ترومایی برخورد دارند، بایستی اصول استاندارد محافظت در برابر انتقال این ویروس بالقوه خطرناک را رعایت نمایند.