مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران

چکیده اهداف:

شکستگی انتهای دیستال استخوان رادیوس (DRF) در بین شکستگی‌های کودکان بیشترین میزان بروز را دارد. درمان شکستگی‌های انتهای دیستال رادیوس در کودکان باید تا حد امکان غیرتهاجمی باشد و نیازمند مراقبت‌های قطعی برای جااندازی و تثبیت مناسب است. این مطالعه با هدف ارزیابی عوارض کوتاه‌مدت پین‌گذاری شکستگی‌های رادیوس در کودکان، کمک به جراح برای تصمیم‌گیری مناسب براساس شرایط بیماران، و همچنین جستجوی راهکارهایی برای کاهش عوارض طراحی شده است.
روش‌ها:

در این مطالعه کوهورت، بیماران مبتلا به شکستگی انتهای دیستال رادیوس، در محدوده سنی ۳ تا ۱۵ سال، که به بیمارستان شهید مدنی کرج مراجعه کرده بودند، مورد ارزیابی قرار گرفتند. پس از اخذ رضایت‌نامه از بیماران، ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و نوع شکستگی در بیمارانی که تحت عمل پین‌گذاری شکستگی انتهای دیستال رادیوس قرار گرفتند، جمع‌آوری شد. سپس عوارض بیماران بر اساس نمرات Clavien-Dindo-Sink و Dahl در هفته‌های چهارم و پنجم و همچنین سه و شش ماه پس از عمل جراحی ارزیابی شدند.
یافته‌ها:

براساس نمره Clavien-Dindo-Sink، ۹۶ مورد بدون عارضه، ۳۵ مورد با عوارض درجه ۱، ۲۷ مورد با عوارض درجه ۲، ۹ مورد با عوارض درجه ۳ و ۱ بیمار با عوارض درجه ۴ بودند. در بررسی نمره عوارض محل عمل DahlPin، ۱۰۸ مورد بدون عارضه محل عمل، ۳۰ مورد با عوارض درجه ۱، ۲۲ مورد با عوارض درجه ۲، ۶ مورد با عوارض درجه ۳ و ۲ مورد با عوارض درجه ۴ بودند. همچنین چهار مورد نوروپراکسی گذرا و ۲۰ مورد محدودیت دامنه حرکتی گزارش شد.
نتیجه‌گیری:

نتایج به‌دست‌آمده از این مطالعه درک جامع‌تری از عوارض و نقاط ضعف روش درمانی پین‌گذاری از طریق پوست در بیماران با شکستگی انتهای دیستال رادیوس ارائه می‌دهد.

چکیده مقدمه: پای پرانتزی نوعی تغیر شکل و دفورمیتی زانو است که در این دفورمیتی محور مکانیکی معمولا به سمت قسمت مدیال مفصل زانو جا به جا می‌شود. و دفورمیتی اندام تحتانی بیمار به شکل کمان در می آید. یکی از بهترین تکنیک‌ها برای اصلاح پای پرانتزی، استئوتومی فوقانی تیبیا (HTO ) است که این روش می‌تواند برخی از شاخص‌ها مانند اسلوپ خلفی تیبیا (PTS ) و شاخص اینسال-سالواتی (ISI ) را تغیر دهد.
مواد و روش کار: مطالعه ما یک مطالعه مقطعی بود که بر روی بیماران مبتلا به پای پرانتزی قبل و بعد از برش مرحله ای استئوتومی فوقانی تیبیا انجام شد. روش بررسی اسلوپ خلفی تیبیا به این صورت بود که قبل و بعد از عمل تیبیا فوقانی به روش Step Cut- MCL sparing ، یک عکس رادیوگرافی ساده در نمای جانبی واقعی (True lateral) از زانوی بیماران مبتلا به پای پرانتزی گرفته شد.سپس زوایا مورد بررسی قرار میگرفت سطح معناداری P Value <0.05 در نظر گرفته شد.
نتایج: در این مطالعه 21 بیمار شامل 11 مرد و 10 زن شرکت داده شدند. میانگین سنی و انحراف معیار بیماران 36.19 ± 10.17 سال بود، میانگین زاویه PTS قبل از عمل 11.48 ± 1.94 و بعد از عمل 11.48 ± 2.15 درجه بود.
نتیجه گیری: در مطالعه حاضر میانگین زاویه PTS بعد از HTO مقداری افزایش یافته است ولی این افزایش، تفاوت آماری معنا‌داری را بین زن و مرد نشان نداده است. علاوه بر این، نتایج نشان داد که این افزایش میانگین زاویه PTS با سن و شاخص توده بدنی (BMI ) ارتباط معنا‌داری ندارد. در مطالعه حاضر شاخص ISI قبل و بعد از درمان تفاوت معناداری را نشان نداده است.

چکیده مقدمه: تعویض مفصل زانو یکی از موفق ترین عمل های ارتپدی میباشد و مطالعات زیادی بر روی اپروچ و زمان انجام جراحی انجام شده است اما بررسی های محدودی که در رابطه با نتایج و عوارض عمل تعویض دو مفصل زانو همزمان و مقایسه آن به فاصله 48 ساعت بعد انجام شده است، لذا بر آن شدیم تا مطالعه ای با هدف تعیین نتایج بالینی و عوارض تعویض دو مفصل زانو همزمان و مقایسه آن به فاصله 48 ساعت به انجام رسانیم.
روش اجرا: این مطالعه به صورت یک مطالعه کوهورت بود، که گروه اول بیمارانی بودند که به صورت تعویض مفصل همزمان بوده اند و گروه دوم نیز بیمارانی بوده اند که تعویض دو مفصل زانو به فاصله 48 ساعت بوده است وارد مطالعه شدند سپس عوارض بعد از عمل، مدت زمان بستری ، نتایج بالینی دو هفته بعد از عمل ، یک ماه پس از عمل و سه ماه پس از عمل مورد بررسی قرار گرفت.
نتایج: هیچ کدام از معیارهای مورد بررسی از پرسشنامه lysholm تفاوت معناداری در بیماران مورد مطالعه نداشت . عوارض بعد از جراحی نیز در دو گروه مورد و شاهد مورد ارزیابی قرار گرفت که در هیچ کدوم از گروه ها تفاوت معناداری مشاهده نشد . (P>0.05).
بحث و نتیجه گیری: به طور کلی در طول انجام مطالعه میزان درد و میزان عملکرد زانو و عوارض ناشی از جراحی در بیماران بعد از انجام هر دو روش درمانی تفاوت معناداری را نشان نداد.

چکیده پیش زمینه: شایع ترین علت درد زانو استئوآرتریت زانو میباشد ، درمان های جراحی و غیرجراحی بسیاری مطرح شده است اما همچنان
درمان ارجح ناشناخته مانده است. یکی از درمان های غیر جراحی تزریق PRP (plasma reach platate) در این بیماران بوده است.
مطالعات مختلف بهبود تاثیر تزریق PRP را با موادی مثل کلسیم گلوکونات را معرفی کرده اند لذا هدف از این مطالعه بررسی تاثیر PRP با و بدون کلسیم گلوکونات بر نتایج بالینی حاصل از تزریق داخل مفصلی این ماده در بیماران با استیوآرتریت زانو میباشد.
مواد و روش ها: مطالعه به صورت همگروهی بود که بیماران در دو گروه تزریق PRP و تزریق PRP و کلسیم گلوکونات قرار گرفتند. نتایج
مطالعه به وسیله پرسشنامه KOOS و درد به وسیله VAS مورد ارزیابی قرار گرفت. سطح معناداری 0.05 در نظر گرفته شد .
یافته ها: به طور کلی در طول انجام مطالعه میزان درد در بیماران بعد از دریافت هر دو روش درمانی به طور معناداری طی دوره شش
ماهه کاهش پیدا کرده بود این در حالی است که درد در بیماران گروه پلاکت و گلوکونات کلسیم به طور معناداری به میزان بیشتری کاهش پیدا کرده بود.(P Value = 0.001)
نتیجه گیری: از نتایج حاصل از این مطالعه میتوان اینطور برداشت کرد که تزریق همزمان PRP و گلوکونات کلسیم توانایی بیشتری در بهبود نتایج تزریق در پی خواهد داشت.

چکیده پیش‎زمینه: تاکنون مطالعات زیادی در زمینه مقایسه روش‎های جراحی در مقابل روش‎های غیرجراحی در درمان آسیب‎های نوک انگشت انجام شده است اما مطالعات چندانی بر روی تأثیر پانسمان فنی تویین و کارایی آن در درمان آسیب نوک انگشت در مقابل سایر درمان‎های رایج انجام نشده است. هدف مطالعه حاضر مقایسه سه روش درمانی پانسمان فنی توئینو درمان جراحی با تکنیک VY flap < /span> و درمان حمایتی با وازلین در بیماران با آسیب نوک انگشت بود. مواد و روش‎ها: این مطالعه به‎صورت کوهورت آینده‎نگر انجام گرفت. جامعه مورد مطالعه در این پژوهش شامل تمام بیمارانی بود که با آسیب نوک آنگشت به اورژانس بیمارستان شهید باهنر کرمان 1395-96 مراجعه نمودند. بیماران واجد معیارهای ورود، به منظور انجام مداخله و پیگیری بعدی انتخاب شدند و در سه گروه درمانی پانسمان فنی توئینو درمان جراحی با تکنیک VY flap < /span> و درمان حمایتی با وازلین موردنظر قرار گرفتند. داده‎ها با روش‎های آماری chi squer و independent sample t-test  آنالیز و سطح معناداری زیر 0.05 درنظر گرفته شد. یافته‎ها:پس از 12 ماه20 نفر در هر گروه ازنظر علایم گفته شده بیمار، معاینات بالینی و زیبایی براساس Impairment Scale of Allen مورد بررسی قرار گرفت. براساس ارزیابی‎های آماری هیچ‎گونه اختلاف معنی‎داری بین سه گروه از نظر شکایت گفته شده بیمار، معاینات و زیبایی بعد از یک سال گزارش نشد. نتیجه‎گیری: نتایج این مطالعه برای اولین بار نشان می‎دهد که پانسمان فنیتوئین اثری مشابه با پانسمان وازلین در درمان آسیب‎های نوک انگشتان دست داشته و از این نظر برتری ندارد. همچنین نتایج این مطالعه با تایید مطالعات قبلی صورت گرفته نشان می‎دهد نتایج درمانی به صورت غیرجراحی و جراحی مشابه بوده و نسبت به هم برتری ندارد.  

چکیده خلاصه پیش‎زمینه: برای تعیین وجود تاندون پالماریس لانگوس از تست‎های متعددی استفاده می‎شود. در این مطالعه ما سعی کردیم پایایی درون و بین مشاهده‎گران پنج تست از مشهورترین آنها و همچنین تست فونکسیون عضله فلکسور سطحی پنجم را بررسی نماییم. مواد و روش‎ها: دو معاینه‎گر که در مورد انجام تست‎ها آموزش دیده و تمرین کرده بودند، 105 داوطلب را در دو نوبت و به فاصله یک ماه مورد بررسی قرار دادند و نتایج معاینه آنها ثبت گردید. میزان پایایی روش‎های مختلف در دو مرحله با اندازه‎گیری Kappa بررسی شد. یافته‎ها: میزان Kappa برای تست‎های مختلف و مراحل مختلف اندازه‎گیری از 541/0 (پایایی متوسط) تا 813/0 (پایایی تقریبا کامل) برای پالماریس متفاوت بود. بیشترین پایایی درون و بین مشاهده‎گران و همچنین بیشترین توافق با سایر تست‎ها را تست شافر داشت. کمترین میزان Kappa برای تست تامپسون بدست آمد و بقیه تست‎ها پایایی خوب به بالا داشتند. میزان Kappa در مورد پایایی درون و بین مشاهده‎گران برای فلکسور سطحی پنجم به ترتیب 415/0 و 500/0 بود (پایایی متوسط). نتیجه‎گیری: تست‎های مورد مطالعه دارای پایایی خوبی هستند بجز تست تامپسون که وضعیت متوسطی داشت. به نظر می‎آید تست استاندارد (شافر) بهترین تست برای معاینه وجود یا عدم وجود تاندون پالماریس لانگوس باشد. روش مورد مطالعه برای معاینه فلکسور سطحی پنجم دارای پایی متوسط درون و بین مشاهده‏گران بود.  

چکیده پیش‎زمینه: شکستگی‎های انگشتان دست از شکستگی‎های شایع اندام فوقانی است. برای درمان شکستگی‎های خارج مفصلی بندهای انگشتان پایین می‎توان از داخل مفصل متاکارپوفالانجیال عبور کرد یا به‎طور ضربدری از خارج مفصل شکستگی را ثابت نمود. هدف از این بررسی، مقایسه بین دو روش بود. مواد و روش‎ها: این مطالعه  کارآزمایی بالینی بر روی نمونه‎های انسانی با شکستگی عرضی پروگزیمال فالنکس انگشتان در یک مرکز درمانی کرمان به دو روش انجام شد. در روش اول دو پین به‎صورت موازی داخل مفصلی از سر متاکارپ در تنه پروگزیمال فالنکس؛ و در روش دوم دو پین متقاطع به صورت خارج مفصلی از کندیل پروگزیمال فالنکس گذاشته شد. محدوده حرکتی فعال مفاصل  MCP < /span>، PIP < /span> و DIP < /span> ، مدت زمان لازم برای بازگشت بیمار به فعالیت‎های روزانه  و همچنین عوارض بعد از عمل مانند عفونت محل زخم جراحی بررسی شدند. یافته‎ها: میانگین محدوده حرکتی در مفاصل MCP < /span>، PIP < /span> و DIP < /span> در سه ماه و شش ماه پس از عمل جراحی نشان داد بین دو روش جراحی از نظر میزان محدوده حرکتی مفاصل پس از جراحی تفاوت معنی‌داری وجود نداشت. همچنین از نظر متغیرهای سن، جنس و مدت زمان برگشت به کار نیز بین  دو روش تفاوت معناداری مشاهده نشد (p < /em><۰.۰۵) نتیجه‌گیری: نتایج استفاده از پین کراس و اینترامدولاری، در شکستگی بند ابتدایی انگشتان یکسان بود با توجه به راحت تر بودن استفاده از دو پین موازی، استفاده کمتر از اشعه فلوروسکوپی سی آرم، آسیب کمتر بافت نرم و دیستراکشن کمتر شکستگی، استفاده از پین‎گذاری اینترامدولاری ترانس آرتیکولار توصیه می‌شود.

چکیده پیش‌زمینه: عفونت پس از اعمال جراحی ارتوپدی به‌خاطر جریان خون ضعیف استخوان‌های بلند و اکثراً استفاده از وسایل فلزی خطرناک‌ است. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر اضافه نمودن جنتامایسین به‌صورت موضعی به زخم بیمار پس از عمل جااندازی باز و تثبیت استخوان بلند شکسته بود. مواد و روش‌ها: در یک کارآزمایی بالینی، ۱۲۰بیمار که به علت شکستگی یک استخوان بلند کاندید عمل جراحی جااندازی باز و تثبیت داخلی بودند به دوگروه همسان و ۶۰ نفره شاهد و مطالعه تقسیم شدند. در گروه شاهد تنها از رژیم سیستمیک استاندارد به عنوان درمان پیشگیرانه استفاده شد، در حالی که در گروه مطالعه علاوه بر رژیم سیستمیک از جنتامایسین موضعی نیز استفاده گردید. تمامی بیماران در یک دوره حداقل 6 ماهه از نظر علایم عفونت سطحی وعمقی پیگیری شدند. یافته‌ها: در گروه شاهد ۱۲ مورد عفونت مشاهده گردید که ۷ مورد سطحی بودند و با درمان موضعی و آنتی‌بیوتیک بهبود یافتند. در گروهی که آنتی‌بیوتیک موضعی گرفتند، ۳مورد عفونت سطحی مشاهده شد و هیچ مورد عفونت عمقی مشاهده نگردید. مقایسه نتایج نشان داد که عفونت‌های سطحی و عمقی با اضافه کردن جنتامایسین موضعی به رژیم آنتی‌بیوتیک سیستمیک به طور معنی‌داری کاهش یافت (۰.۰۱=p) نتیجه‌گیری: استفاده پیشگیرانه از جنتامایسین به‌صورت موضعی در کنار رژیم استاندارد آنتی‌بیوتیک سیستمیک می‌تواند عفونت پس از عمل جراحی جااندازی باز و تثبیت داخلی استخوان‌های بلند را کاهش دهد.

چکیده ۳۱پیش‌زمینه: تعویض مفصل زانو یکی از راه‌حل‌های نهایی برای بیماری‌های زانو با تخریب مفصل و علایم بالینی درد، دفورمیتی و محدودیت حرکتی می‌باشد. نتایج این عمل جراحی در مطالعات موجود در سایر کشورها عالی گزارش می‌شود. در کشور ما مقالات مربوط به نتایج تعویض مفصل زانو زیاد نیستند. شرایط اجتماعی و فرهنگی و اعتقادات مذهبی مردم در میزان رضایت‌مندی نقش دارد. هدف از این بررسی، ارائه نتایج کوتاه مدت تعویض مفصل زانو در کرمان بود.مواد و روش‌ها: در یک مطالعه با روش کارآزمایی بالینی و آینده‌نگر، ۵۴ بیمار (۱۱ مرد و ۴۳ زن) مبتلا به تخریب زانو بین سال‌های ۱۳۸۱ تا ۱۳۸۵ در یک مرکز آموزشی‌ـ درمانی کرمان تحت درمان آرتروپلاستی زانو قرار گرفتند. میانگین سنی بیماران ۶۵ سال (۸۰-۴۱ سال) و میانگین زمان پیگیری ۳۴/۳ ماه (۳ ماه تا ۵ سال) بود. ۴۶ زانو آرتروز و ۸ مورد آرتریت روماتویید داشتند. داده‌های قبل و بعد از عمل با استفاده از برگه ارزیابی «انجمن زانو» مقایسه و وضعیت بیمار در مقایسه با سمت مقابل ارزیابی شد.یافته‌ها: براساس سیستم ارزیابی «انجمن زانو» ۱۹ بیمار گروه A، تعداد 4 بیمارBB و 31 بیمار C بودند. میانگین میزان بهبود درد از ۳۳ قبل از عمل به ۷۷ و ارزیابی عملکرد از ۴۱به ۷۲ رسید. ۹۶% بیماران از جراحی خود رضایت داشتند. یک مورد عفونت سطحی، یک مورد عمقی، ۲ مورد تأخیر در ترمیم زخم مشاهده شد. سه مورد نیاز به تعویض دوباره داشتند که یک زانو به‌دلیل عفونت حاد ۱۰ روز پس از عمل، یک مورد عفونت ۱۶ ماه بعد از عمل و دیگری تغییر شکل جزء تی‌بیا پس از یک‌سال بود.نتیجه‌گیری: آرتروپلاستی در بیماران کرمانی با درصد بالای رضایت بیماران همراه است و شکست در کوتاه‌مدت بیش از همه به خطای تکنیک جراحی و عفونت مربوط می‌شود.