مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران

چکیده پژوهش در عصر حاضر از اهمیت بالایی برخوردارد است. در حوزه‎های تولید محصولات و دانش اثر پژوهش را به خوبی می‎توان مشاهده کرد. بنابراین آموزش نحوه نگارش مقاله علمی می‎تواند به این امر کمک شایانی کند. موضوعی که در نگارش یک مقاله بسیار مهم است، علاقه فرد به موضوع پژوهش است. اگر محقق به موضوع علاقه‎ای نداشته باشد کار اندکی برای او دشوار می‎شود. پس از آن دانش و آگاهی محقق در مورد موضوع پژوهش مهم می‎باشد. این امر به درک صحیح فرد به اهمیت و چرایی موضوع کمک می‎کند. هر مقاله علمی دارای یک ساختار است که از چندین بخش مقدمه، روش شناسی، نتایج، بحث، نتیجه‎گیری، تشکر و قدردانی و منابع تشکیل می‎شود. آگاهی از این بخش‎ها و نحوه نگارش آن می‎تواند به نویسندگان و محققان در نگارش مقاله کمک کند.
 

چکیده پیش زمینه: مستند کردن، بررسی و رصد تجربیات و اطلاعات جراحی یکی از روش‎های مهم ارزیابی تمرینات جراحی است. برای رسیدن به این هدف مستند سازی عمل‎های انجام شده توسط دستیاران و ثبت کارنامه نهایی آنها برای ارزیابی مهارت‎های کسب شده آنها می‎تواند موثر باشد. برای این منظور از لاگ بوک کاغذی استفاده می‎شد که مشکلاتی اعم از وقت‎گیر بودن و عدم دقت بالا دارد. بنابراین بر آن شدیم تا لاگ‎بوک سنتی جراحی ارتوپدی را ارتقاء داده و بتوانیم به‎صورت الکترونیک گزارش کاملی از فعالیت‎های عمل جراحی دستیاران به همراه مقایسه با سایر دستیاران به‎صورت آنلاین در اختیار کلیه اساتید قرار دهیم. مواد و روش‎ها: ‏در بیمارستان اختر فعالیت‎های جراحی دستیاران ارتوپدی از طریق لاگ‎بوک الکترونیک به مدت دو سال مورد ارزیابی واقع شد. لاگ بوک الکترونیک در نرم‎افزار اکسل طراحی و در دیتابیس گوگل داکس بارگزاری شد و اطلاعات عمل‎های جراحی دستیاران به‎صورت طبقه‎بندی شده ثبت گردید. یافته‎ها: لاگ‎بوک الکترونیک به مدت دو سال در بیمارستان اختر بدون هیچ‎گونه خطا و مشکلی اجرا شد. با استفاده از سیستم فوق دسترسی به گزارش‎ها و اعمال جراحی دستیاران و حتی تعداد عمل جراحی اساتید در نمودارهای مختلف، با دسترسی آسان، قابلیت آرشیوبندی اطلاعات، ارزیابی مهارت‎ها و همچنین مقایسه آن با سطوح علمی و عملی مورد انتظار میسر گردید و مورد بررسی و استفاده قرار گرفت. نتایج بیانگر آن بود که رضایت‎مندی اساتید و دستیاران از لاگ‎بوک الکترونیک بیشتر از لاگ‎بوک سنتی است. نتیجه‎گیری: لاگ‎بوک الکترونیک دستیاران ارتوپدی مزایای بسیاری دارد و به وسیله آن به سادگی می‎توان به تعداد و اجزای عمل‎های جراحی منطبق با طرح درس اجرا شده توسط دستیاران دست یافت و توانایی آنان و برخورداری از اعمال جراحی ضروری و همچنین مقایسه با سایر دستیاران دانشگاه‎های دیگر اقدام نمود و همچنین این برنامه را در سطح کشور پیاده کرد تا در سایر رشته‎های پزشکی ‏اجرا کرد.

چکیده پیش‎زمینه: شکستگی مچ پا حدود 10% کل شکستگی‎های اندام تحتانی را شامل می‎شود که با توجه به اهمیت این مفصل در راه‎رفتن و تحمل وزن نتایج درمانی شکستگی‎های این مفصل از اهمیت بالایی برخوردار است. هدف پژوهش حاضر بررسی‏ نتایج درمان شکستگی‎های مچ پا با روش جااندازی باز و فیکساسیون داخلی است. ‏ مواد و روش‎ها: پژوهش حاضر از نوع عرضی بود. 169 بیمار با شکستگی‎های مچ پا که تحت درمان جراحی با روش جااندازی باز و فیکساسیون داخلی بودند نمونه آماری پژوهش را تشکیل دادند. بیماران توسط سیستم امتیاز دهی کلینیکی مچ پا و هیندفوت مورد ارزیابی و امتیازدهی قرار گرفتند. و براساس تقسیم‎بندی وبر به سه گروه A وB  وC  تقسیم شدند. یافته‎ها: از 169 نمونه 53 نفر زن و 116 نفر مرد بود. شایع‎ترین نوع شکستگی بای مالئول بود و اکثر بیماران از اختلال در عملکرد روزانه و درد رنج می‎بردند. همچنین الگوی راه‎رفتن آنان دچار تغییر شده بود. و براساس تقسیم‎بندی دنیس وبر بیشترین میزان شکستگی در تیپ B بود (45%). میانگین امتیاز کلینیکی مچ پا و هیندفوت 51 ( 49-53 ‏CI‏ 95%) بود و میانگین نمرۀ گروه B 47 بود که نسبت به گروه A و C کمتر است. نتیجه‎گیری: باتوجه به نتایج بدست آمده و مطالعات موجود هنوز نتایج درمان جراحی شکستگی های قوزک پا بصورت مطلوب نبوده (بخصوص در تیپ B دنیس وبر) و نیاز به بررسی‎های بیشتر و یافتن روش های مداخله‎ای مناسب‎تر در جهت بدست آوردن نتایج مطلوب بود.  

چکیده پیش‎زمینه: شکستگی‎های داخل مفصلی دیستال فمور (DFIAF) می‎توانند بسیار چالش برانگیز باشند. اگرچه نتایج خوبی از درمان این آسیب‎ها گزارش شده است اما همچنان مشکلات متعددی برای این بیماران باقی می‎ماند. ما در این مطالعه گذشته‎نگر به بررسی نتایج درمان DFIAF با روش جراحی باز و فیکساسیون داخلی (ORIF) با استفاد از پلاک قفل شونده (LCP < /span>) پرداختیم. مواد و روش‎ها: در این مطالعه که در سال 1396 انجام شد، 51 بیمار که طی سال های 1393 و 1394 بدلیل DFIAF تحت ORIF قرار گرفته بودند، بررسی شدند. در ویزیت نهایی پرسشنامه «لی‎شلم» برای بیماران تکمیل شد. شدت درد و میزان رضایت بیماران با استفاده از معیار خطی بصری (VAS) اندازه‎گیری شد. همچنین بروز تغییرات دژنراتیو در مفصل ارزیابی گردید. دامنه حرکتی هر دو زانو اندازه‎گیری و با هم مقایسه شد. بیماران به‎طور میانگین 2/7±4/17 ماه (دامنه 27-13) پیگیری شدند. یافته‎ها: در تمام بیماران ریداکشن قابل قبول و یونیون کامل به دست آمد. تغییرات دژنراتیو در 15 بیمار (4/29%) دیده شد. (درجه I و II براساس تقسیم‎بندی رادیولوژیک Lawrance-Kellgren). سه بیمار دچار عفونت سطحی و یک بیمار دچار عفونت عمقی شد که به شستشو و دبریدمان جراحی نیاز پیدا کرد. میانگین برای شدت درد برابر 3/1±7/2 (دامنه 4-0) بود. 19 بیمار به مصرف مسکن نیاز دشتند (2/37%). میزان رضایت از نتایج درمان برابر 1/1±7/7 (دامنه 9-4) بود. میانگین نمره «لی‎شلم» برابر 3/8±1/81 (دامنه 84-71) بود. میانگین دامنه حرکتی زانو در سمت جراحی شده به‎طور معناداری کمتر از سمت سالم بود (4/12±6/116 در برابر 3/7±3/125 درجه؛ 001/0>p < /span>).  نتیجه‎گیری: درمان DFIAF با ORIF با یونیون شکستگی همراه است. اما میزان بروز تغییرات دژنراتیو، درد و کاهش دامنه حرکتی بسیار نگران کننده است.  

چکیده پیش زمینه : شکستگی های کلاویکل بدنبال فیکساسیون داخلی دارای عوارض مختلفی است. هدف اصلی مطالعه حاضر بررسی شیوع عوارض شکستگی های کلاویکل بدنبال فیکساسیون داخلی است. همچنین بررسی شیوع عفونت، نارضایتی محل، نان یونیون و مال یونیون در شکستگی ‏کلاویکل بدنبال فیکساسیون داخلی می باشد.‏ مواد و روش ها: پژوهش از نوع عرضی بود. نمونه آماری 52 بیمار بود که با شکستگی های کلاویکل که تحت درمان جراحی با روش جااندازی باز و فیکساسیون داخلی بودند. به منظور تعیین دامنه حرکت، قدرت و درد شانه بیماران از  امتیاز شانه کانستانت استفاده شد و برای معاینه و بررسی یونیون از طریق گرافی صورت گرفت. یافته ها: از 52 بیمار 12 نفر زن و 40 نفر مرد بود. میانگین امتیاز شانه کانستانت 2±84 ( 83-84 CI 95%) بود. یک سوم بیماران از هوک استفاده کرده بودند. بیماران بیشتر از ظاهر زخم (96%)، بی حسی محل پوست جراحی شده (80%) و درد (1%/73 ) شکایت داشتند. میزان عفونت در بیماران بسیار پایین بود. نتیجه گیری: عارضه ای که بیشتر شایع است که شامل: درد متوسط، نارضایتی از ظاهر زخم و بی حسی موضعی است که می توان گفت نسبتاً امری طبیعی است و میتوان بیان کرد در بیشتر بیماران دیده می شود. البته باید این موضوع را نیز در نظر گرفت که تفاوت های تکنیک های جراحی جراحان، مسائل فرهنگی، جنسیتی و سن بیماران در این امر می تواند تاثیر گذار باشد.  

چکیده پیش زمینه: عمل جراحی تعویض مفصل زانو یک روش درمانی تهاجمی موثر و مقرون به صرفه است که میزان موفقیت آن در کاهش درد و بهبود عملکرد زانو در بیماران مبتلا به آرتریت پیشرفتۀزانو بسیار بالاست . اما عواملی وجود دارد که ممکن است موجب مردود شدن این عمل جراحی شود که به دنبال آن بیمار مجبور به جراحی مجدد می گردد. از شایع ترین عوامل عمل جراحی مجدد زانو می توان به مواردی چون عفونت ، عملکرد نامناسب مکانیکی مفصل تعویض شده ، مردود شدن ایمپلنت یا شگستگی آن اشاره کرد که عفونت به عنوان شایع ترین عامل ، از علل اصلی جراحی مجدد زانو محسوب می شود. هدف ما از این پژوهش کشف روشهای جدید در راستای کاهش نارسایی های ناشی از ایمپلنت و هم چنین افزایش طول عمر ایمپلنت در جراحی های آرتروپلاستی زانو است. مواد و روش: جستجو در بانک های اطلاعاتی pupmed, science direct  و مجله materials برای شناسایی مقالات چاپ شده و مطالعات صورت گرفته بر روی عفونت های ناشی از جراحی ایمپلنت های استخوانی انجام شد. تعداد 76 مقاله از  سال های 2003 تا 2016  بررسی شدند که 50 مورد از این مقالات در متن استناد شده. نتایج: از 50 مقاله استناد شده در این پژوهش 41 مقاله تاثیر درمان های غیر آنتی بیوتیکی بر عفونت های ایمپلنت های استخوانی را مورد بررسی قرار داده اند. تعداد 5 مقاله به بررسی دقیق درمان های غیر آنتی بیوتیکی و اثرات آن بر بافت استخوانی به شکل درون تنی پرداخته و 4 مقاله دیگر در ارتباط با ترکیب این عوامل با آنتی بیوتیک ها و افزایش اثر بخشی آن ها بعد از جراحی است. نتیجه گیری: استفاده از مواد  غیر آنتی بیوتیکی برای جلوگیری از عفونت های بعد از جراحی زانو و تشکیل بیوفیلم در این ناحیه ،از روش هایی است که برای جلوگیری از مقاومت باکتری ها در برابر آنتی بیوتیک ها پیشنهاد می شود. امروزه در این جراحی ها عموما از سیمان پلی متیل متا اکریلات آغشته به آنتی بیوتیک هایی مثل ونکومایسین و جنتامایسین استفاده می گردد ، که ممکن است با مقاومت از سوی باکتری مواجه شده و بیوفیلم تشکیل شود و نهایتا منجر به عفونت های حاد گردد. در این پژوهش مروری ، به بررسی تکنولوژی هایی پرداخته ایم که می توانند در کنار یکدیگر باعث بهبود در عملکرد ایمپلنت های ارتوپدی شده ، شاید بتوان به وسیله آنها تا حدودی عفونت های ناشی از جراحی مفصل زانو را کاهش داد. همچنین نتایج این گزارشات نشان داده ترکیب تکنولوژی های مختلف به طور هم زمان میتواند باعث ارتقاء مهار عفونت میکروبی شود.