مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران

چکیده پیش‎زمینه: پروگزیمال فمور دارای یک آناتومی پیچیده است. شکستگی‎های پروگزیمال فمور طیف وسیعی را در برمی‎گیرد و با موربیدیتی و مورتالیتی فراوانی همراه است. این شکستگی‎ها جزء شایع‎ترین شکستگی‎های اندام تحتانی است و در افراد جوان و مسن می‎تواند رخ دهد. هدف از این مطالعه، بررسی ارتباط سن و جنس این بیماران با انواع شکستگی‎های پروگزیمال فمور در محل‎های مختلف آناتومیک است. مواد و روش‎ها: در یک مطالعه توصیفی گذشته‎نگر، ۵۰۰۰ مورد شکستگی پروگزیمال فمور (۳۹.۵ % مرد، ۵/۶۰% زن) در طی ۵ سال در یک مرکز آموزشی در تبریز مورد بررسی قرار گرفتند. اطلاعات جمعیت‌شناسی بیماران، علت تروما و نوع شکستگی از پرونده‎های بیماران استخراج، طبقه‌بندی و تحلیل شدند. یافته‎ها: میانگین سنی بیماران ۱۲.۳±۷۳.۲ سال (۱۰۰-۳۲ سال) بود. شکستگی‎های اینترتروکانتریک در زنان نسبت به مردان بیشتر (۷۰% در مقابل ۶۰%)، و شکستگی‎های ساب ‎تروکانتریک و گردن فمور در مردان بیشتر رخ داده بود (۳۱% در مقابل ۲۷%). در سن بالای ۶۵ سال، ۹۱% شکستگی‎ها اینترتروکانتریک، و در زیر ۶۵ سال فراوانی شکستگی‎های ساب تروکانتریک و گردن فمور بیشتر بود. نتیجه‌گیری: بروز شکستگی‎های اینترتروکانتریک، در افراد مسن و بالای ۶۵ سال بیشتر است. زنان بیشتر در معرض خطر شکستگی پروگزیمال فمور قرار دارند. ‎شکستگی های ساب تروکانتریک و گردن فمور اغلب در افراد جوان رخ می دهد.

چکیده پیش‌زمینه: تصویربرداری با کمک تشدید مغناطیسی (MRI) از زانو معمولا به‌عنوان جایگزین غیرتهاجمی آرتروسکوپی تشخیصی درنظر گرفته می شود. از نظر بالینی، ام‌آرآی جهت تایید تشخیص آسیب منیسک یا رباط پیش از بررسی آرتروسکوپیک و جراحی بکار می‌رود. از سوی دیگر، این فن‌آوری گاهی از اهمیت اخذ شرح حال و معاینه بالینی می‌کاهد. هدف از این مطالعه بررسی دقت معاینه بالینی و ام‌آرآی در تشخیص آسیب زانو شامل پارگی‌های منیسک و رباط‌های متقاطع است.  مواد و روش‌ها: در یک مطالعه مقطعی از نوع توصیفی‌ـ‌ تحلیلی، ۱۲۰ بیمار (۱۰۸ مرد و ۱۲ زن) دچار آسیب زانو که سابقه قبلی آرتروسکوپی نداشتند و کاندید آرتروسکوپی بودند، در مدت یک سال در یک مرکز درمانی تبریز بررسی شدند. ابتدا برای تشخیص اولیه، معاینه دقیق و کامل زانوی مبتلا انجام شد. نتایج آرتروسکوپی زانو به‌عنوان تشخیص نهایی درنظر گرفته شد و بر این اساس نتایج معاینه فیزیکی و ام‌آرآی مورد قضاوت قرار گرفت.یافته‌ها: میانگین سنی بیماران ۲۹ سال (۵۴-۱۶سال) بود. دقت، حساسیت و ویژگی معاینه فیزیکی در مورد آسیب منیسک داخلی به‌ترتیب ۸۵، ۹۴/۸ و ۷۵/۸درصد؛ برای آسیب منیسک خارجی به ترتیب ۸۵، ۷۰/۸ و ۸۸/۵ درصد؛ در مورد آسیب رباط متقاطع جلویی به‌ترتیب ۹۵/۸، ۹۸/۶ و ۹۱/۷ درصد؛ و در مورد رباط متقاطع پشتی در هر سه مورد ۱۰۰ درصد بود. دقت، حساسیت و ویژگی ام‌آرآی برای آسیب منیسک داخلی به‌ترتیب ۷۷/۵، ۸۴/۲ و ۷۱/۴ درصد؛ آسیب منیسک خارجی به ترتیب ۸۵/۸، ۵۶/۵ و ۹۲/۸ درصد؛ آسیب رباط متقاطع جلویی به‌ترتیب ۹۲/۵، ۹۸/۶ و ۸۳/۳ درصد؛ و برای رباط متقاطع پشتی در هر سه مورد ۱۰۰ درصد بود. در مجموع، در آسیب‌های منفرد، دقت معاینه فیزیکی نسبتا بیشتر از آسیب‌های پیچیده و نتایج ام‌آرآی در این مورد برعکس بود.نتیجه گیری: براساس نتایج این مطالعه، هر دو روش معاینه فیزیکی و ام‌آرآی در تشخیص آسیب‌های زانو بسیار حساس و دقیق می‌باشد ولی معاینه فیزیکی کمی برتری دارد. ام‌آرآی بایستی در موارد مشکوک یا آسیب‌های پیچیده مورد استفاده قرار گیرد.