مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران

چکیده .Purpose: Correct axial positioning of the prosthetic knee components remains challenging. In the current study, the effects of the axial alignment of the components on patient satisfaction and functional outcomes after total knee arthroplasty (TKA) were investigated. It was investigated whether parallel axial axes of the components can affect the outcomes.
Methods: There were 89 TKA patients with correct coronal alignment investigated at least 1 year after the operation. Using CT scanning, the axial alignment of the components and prosthetic joint were evaluated. To measure the mismatch angle between two axes, the related CT images were superimposed. The criteria for the correct axial alignment of the prosthetic joint included: 1) correct axial alignment of the femoral component; 2) correct axial alignment of the tibial component; and 3) parallel rotational axes of the components. Patient satisfaction was measured using the visual analogue scale (VAS). Further, the Knee injury and Osteoarthritis Outcome Score (KOOS) was completed.
Results: The correct axial alignment of the femoral and tibial components was found in 80.9% and 67.4% of the patients, respectively. The correct axial alignment of the prosthetic joint was found in 35 patients (39.3%) and was not related to better KOOS and VAS scores. However, a mismatch >10° significantly decreased the KOOS and patient satisfaction (p<0.05).
Conclusions: The current study showed that a rotational mismatch > 10° between the axial axes of the prosthetic knee components is associated with poor functional outcomes and decreased satisfaction.

چکیده پیش زمینه: یکی از مشکلات شایع و علل مهم مراجعه به مراکز درمانی آسیب‎های ارتوپدی است که عوامل مختلفی چون آسیب‎های خود به خودی، برخورد با وسایل نقلیه، در محیط کار و یا هنگام ورزش در آن نقش دارد. هدف از پژوهش حاضر تعیین فراوانی و علل بروز آسیب‎های ارتوپدی است.

مواد و روش‎ها: کلیه بیماران مراجعه کننده به اورژانس بیمارستان آموزشی اختر استان تهران در سال 94 نمونه آماری پژوهش حاضر است که با روش پرسشنامه ثبت آسیب توسط پرستار به‎صورت تصادفی جمع‎آوری گردید. از آمار توصیفی مانند فراوانی، میانگین و انحراف استاندارد برای بررسی شیوع آسیب و بیان ویژگی‎های نمونه آماری استفاده شد. از آمار استنباطی خطی دو جهت مقایسۀ بین میزان شیوع آسیب در نواحی مختلف بدن استفاده شد.

یافته‎ها: نتایج پژوهش حاضر بیانگر آن بود که آسیب‎های اندام تحتانی بیشتر از نواحی دیگر است و آسیب‎های اندام فوقانی در رتبه دوم است. بین جنسیت و علت بروز حادثه سطح معنی‎داری وجود دارد (P<0.03). همچنین بین جنسیت و میزان بروز آسیب به ترتیب در اندام‎های تحتانی چپ (P<0.001) و راست (P<0.049) و اندام فوقانی راست (P<0.001) و چپ (P<0.001) سطح معنی‎داری وجود دارد. بروز آسیب در میان مردان بیش از زنان و همچنین مچ پا شایع‎ترین ناحیه آسیب دیده در اندام تحتانی چپ و راست و مچ دست شایع‎ترین ناحیه در اندام فوقانی راست و چپ بود.

نتیجه‎گیری: ‏باتوجه به نتایج حاصل از این بررسی می‎توان بیان کرد علت اصلی آسیب‎های ارتوپدی مراجعین به بیمارستان اختر استان تهران حوادث سواره و پیاده است و بیشترین مصدومین در بازه سنی 20 تا 40 سال می‎باشند.

چکیده پژوهش در عصر حاضر از اهمیت بالایی برخوردارد است. در حوزه‎های تولید محصولات و دانش اثر پژوهش را به خوبی می‎توان مشاهده کرد. بنابراین آموزش نحوه نگارش مقاله علمی می‎تواند به این امر کمک شایانی کند. موضوعی که در نگارش یک مقاله بسیار مهم است، علاقه فرد به موضوع پژوهش است. اگر محقق به موضوع علاقه‎ای نداشته باشد کار اندکی برای او دشوار می‎شود. پس از آن دانش و آگاهی محقق در مورد موضوع پژوهش مهم می‎باشد. این امر به درک صحیح فرد به اهمیت و چرایی موضوع کمک می‎کند. هر مقاله علمی دارای یک ساختار است که از چندین بخش مقدمه، روش شناسی، نتایج، بحث، نتیجه‎گیری، تشکر و قدردانی و منابع تشکیل می‎شود. آگاهی از این بخش‎ها و نحوه نگارش آن می‎تواند به نویسندگان و محققان در نگارش مقاله کمک کند.
 

چکیده پیش زمینه: مستند کردن، بررسی و رصد تجربیات و اطلاعات جراحی یکی از روش‎های مهم ارزیابی تمرینات جراحی است. برای رسیدن به این هدف مستند سازی عمل‎های انجام شده توسط دستیاران و ثبت کارنامه نهایی آنها برای ارزیابی مهارت‎های کسب شده آنها می‎تواند موثر باشد. برای این منظور از لاگ بوک کاغذی استفاده می‎شد که مشکلاتی اعم از وقت‎گیر بودن و عدم دقت بالا دارد. بنابراین بر آن شدیم تا لاگ‎بوک سنتی جراحی ارتوپدی را ارتقاء داده و بتوانیم به‎صورت الکترونیک گزارش کاملی از فعالیت‎های عمل جراحی دستیاران به همراه مقایسه با سایر دستیاران به‎صورت آنلاین در اختیار کلیه اساتید قرار دهیم. مواد و روش‎ها: ‏در بیمارستان اختر فعالیت‎های جراحی دستیاران ارتوپدی از طریق لاگ‎بوک الکترونیک به مدت دو سال مورد ارزیابی واقع شد. لاگ بوک الکترونیک در نرم‎افزار اکسل طراحی و در دیتابیس گوگل داکس بارگزاری شد و اطلاعات عمل‎های جراحی دستیاران به‎صورت طبقه‎بندی شده ثبت گردید. یافته‎ها: لاگ‎بوک الکترونیک به مدت دو سال در بیمارستان اختر بدون هیچ‎گونه خطا و مشکلی اجرا شد. با استفاده از سیستم فوق دسترسی به گزارش‎ها و اعمال جراحی دستیاران و حتی تعداد عمل جراحی اساتید در نمودارهای مختلف، با دسترسی آسان، قابلیت آرشیوبندی اطلاعات، ارزیابی مهارت‎ها و همچنین مقایسه آن با سطوح علمی و عملی مورد انتظار میسر گردید و مورد بررسی و استفاده قرار گرفت. نتایج بیانگر آن بود که رضایت‎مندی اساتید و دستیاران از لاگ‎بوک الکترونیک بیشتر از لاگ‎بوک سنتی است. نتیجه‎گیری: لاگ‎بوک الکترونیک دستیاران ارتوپدی مزایای بسیاری دارد و به وسیله آن به سادگی می‎توان به تعداد و اجزای عمل‎های جراحی منطبق با طرح درس اجرا شده توسط دستیاران دست یافت و توانایی آنان و برخورداری از اعمال جراحی ضروری و همچنین مقایسه با سایر دستیاران دانشگاه‎های دیگر اقدام نمود و همچنین این برنامه را در سطح کشور پیاده کرد تا در سایر رشته‎های پزشکی ‏اجرا کرد.

چکیده پیش‎زمینه: شکستگی مچ پا حدود 10% کل شکستگی‎های اندام تحتانی را شامل می‎شود که با توجه به اهمیت این مفصل در راه‎رفتن و تحمل وزن نتایج درمانی شکستگی‎های این مفصل از اهمیت بالایی برخوردار است. هدف پژوهش حاضر بررسی‏ نتایج درمان شکستگی‎های مچ پا با روش جااندازی باز و فیکساسیون داخلی است. ‏ مواد و روش‎ها: پژوهش حاضر از نوع عرضی بود. 169 بیمار با شکستگی‎های مچ پا که تحت درمان جراحی با روش جااندازی باز و فیکساسیون داخلی بودند نمونه آماری پژوهش را تشکیل دادند. بیماران توسط سیستم امتیاز دهی کلینیکی مچ پا و هیندفوت مورد ارزیابی و امتیازدهی قرار گرفتند. و براساس تقسیم‎بندی وبر به سه گروه A وB  وC  تقسیم شدند. یافته‎ها: از 169 نمونه 53 نفر زن و 116 نفر مرد بود. شایع‎ترین نوع شکستگی بای مالئول بود و اکثر بیماران از اختلال در عملکرد روزانه و درد رنج می‎بردند. همچنین الگوی راه‎رفتن آنان دچار تغییر شده بود. و براساس تقسیم‎بندی دنیس وبر بیشترین میزان شکستگی در تیپ B بود (45%). میانگین امتیاز کلینیکی مچ پا و هیندفوت 51 ( 49-53 ‏CI‏ 95%) بود و میانگین نمرۀ گروه B 47 بود که نسبت به گروه A و C کمتر است. نتیجه‎گیری: باتوجه به نتایج بدست آمده و مطالعات موجود هنوز نتایج درمان جراحی شکستگی های قوزک پا بصورت مطلوب نبوده (بخصوص در تیپ B دنیس وبر) و نیاز به بررسی‎های بیشتر و یافتن روش های مداخله‎ای مناسب‎تر در جهت بدست آوردن نتایج مطلوب بود.  

چکیده پیش‎زمینه: شکستگی‎های داخل مفصلی دیستال فمور (DFIAF) می‎توانند بسیار چالش برانگیز باشند. اگرچه نتایج خوبی از درمان این آسیب‎ها گزارش شده است اما همچنان مشکلات متعددی برای این بیماران باقی می‎ماند. ما در این مطالعه گذشته‎نگر به بررسی نتایج درمان DFIAF با روش جراحی باز و فیکساسیون داخلی (ORIF) با استفاد از پلاک قفل شونده (LCP < /span>) پرداختیم. مواد و روش‎ها: در این مطالعه که در سال 1396 انجام شد، 51 بیمار که طی سال های 1393 و 1394 بدلیل DFIAF تحت ORIF قرار گرفته بودند، بررسی شدند. در ویزیت نهایی پرسشنامه «لی‎شلم» برای بیماران تکمیل شد. شدت درد و میزان رضایت بیماران با استفاده از معیار خطی بصری (VAS) اندازه‎گیری شد. همچنین بروز تغییرات دژنراتیو در مفصل ارزیابی گردید. دامنه حرکتی هر دو زانو اندازه‎گیری و با هم مقایسه شد. بیماران به‎طور میانگین 2/7±4/17 ماه (دامنه 27-13) پیگیری شدند. یافته‎ها: در تمام بیماران ریداکشن قابل قبول و یونیون کامل به دست آمد. تغییرات دژنراتیو در 15 بیمار (4/29%) دیده شد. (درجه I و II براساس تقسیم‎بندی رادیولوژیک Lawrance-Kellgren). سه بیمار دچار عفونت سطحی و یک بیمار دچار عفونت عمقی شد که به شستشو و دبریدمان جراحی نیاز پیدا کرد. میانگین برای شدت درد برابر 3/1±7/2 (دامنه 4-0) بود. 19 بیمار به مصرف مسکن نیاز دشتند (2/37%). میزان رضایت از نتایج درمان برابر 1/1±7/7 (دامنه 9-4) بود. میانگین نمره «لی‎شلم» برابر 3/8±1/81 (دامنه 84-71) بود. میانگین دامنه حرکتی زانو در سمت جراحی شده به‎طور معناداری کمتر از سمت سالم بود (4/12±6/116 در برابر 3/7±3/125 درجه؛ 001/0>p < /span>).  نتیجه‎گیری: درمان DFIAF با ORIF با یونیون شکستگی همراه است. اما میزان بروز تغییرات دژنراتیو، درد و کاهش دامنه حرکتی بسیار نگران کننده است.  

چکیده پیش‌زمینه: داروهای آنتی‌فیبرینولیتیک برای کاهش خونریزی و کاهش نیاز به تزریق خون حین عمل به کار می‌روند. مطالعات مختلف بر روی اثر اسید ترانکسامیک درتعویض مفصل هیپ نتایج مطلوبی داشته است. ولی بیشتر مطالعات برروی تعویض مفصل هیپ با سیمان بوده‌اند. هدف از این مطالعه، گزارش تاثیر این دارو بر تعویض مفصل ران بدون سیمان بود.مواد و روش‌ها: این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شده طی ۴سال بر روی ۶۴ بیمار که کاندید جراحی تعویض مفصل هیپ بدون سیمان بودند با بی‌حسی اپی‌دورال انجام شد. بیماران به صورت تصادفی به دو گروه دریافت‌کننده اسید ترانکسامیک (۳۲ نفر) و داورنما (۳۲ نفر) تقسیم شدند. بیماران  گروه مورد و شاهد ۱۵ دقیقه قبل از جراحی به ترتیب اسید ترانکسامیک ۱۵ میلی‌گرم در هر کیلوگرم وزن یا نرمال سالین به صورت تزریق آهستۀ داخل وریدی دریافت کردند.یافته‌ها: تزریق اسید ترانکسامیک موجب شد که افت هموگلوبین ۶  ساعت (۰/۰۳۵=p < /em>) و ۲۴  ساعت (۰/۰۴۳=p < /em>) بعد از جراحی، میزان خونریزی حین عمل (۰/۰۲۴=p < /em>) و نیاز به تزریق خون آلوژنیک (۰/۰۱۷=p < /em>) به طور معناداری کمتر باشد. افت هماتوکریت ۶ و ۲۴ ساعت بعد از جراحی و طول مدت بستری در گروه مورد نیز کمتر بود ولی این تفاوت معنادار نبود.نتیجه‌گیری: تزریق اسید ترانکسامیک قبل از جراحی تعویض مفصل هیپ بدون سیمان با بی‌حسی اپی‌دورال موجب کاهش خونریزی حین و بعد از عمل جراحی و همچنین باعث کاهش نیاز به تزریق خون آلوژنیک می‌شود.