مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران

چکیده مقدمه:آنمی از جمله موارد مهم و حیاتی در پزشکی داخلی و جراحی هاست که با توجه به اثرات وعوارض مهم آن برروی سلامت جسمی کامل و جراحی ها،به منظور کاهش شدت و فراوانی آنمی باشناخت عوامل موثر بر بروز آن،به بررسی ارتباط بین سطح هموگلوبین قبل از عمل و آنمی متوسط تا شدید بعد از عمل در بیماران تعویض کامل مفصل زانو در بیمارستان امام خمینی (ره) ارومیه انجام شد.
مواد و روشها: در این مطالعه به صورت مقطعی- تحلیلی با هدف بررسی آنمی در بیماران تعویض کامل مفصل زانو، پس ازکسب کد اخلاق از کمیته ی اخلاق و پژوهش دانشگاه علوم پژشکی ارومیه،محقق با مراجعه به بایگانی ، پرونده ی 242 بیمار که تحت جراحی تعویض کامل مفصل زانو دربیمارستان امام خمینی (ره)ارومیه قرار گرفته بودند مطالعه شد.در نهایت اطلاعات جمع آوری شده با کد بندی مناسب وارد نرم افزار SPSS 27 شده و مورد تحلیل قرار گرفت.
یافته ها:از کل بیماران بیماران وارد مطالعه شده(242 نفر) 204 (3/84 درصد) زن و 38 نفر(7/15 درصد) مرد بودند. میانگین سن بیماران مورد بررسی 69/66 سال (محدوده سنی 37 تا 84 سال) ، میانگین نمایه توده بدنی بیماران مورد بررسی 03/29 کیلوگرم بر متر مربع (محدوده نمایه توده بدنی بیماران 20 تا 44 کیلوگرم بر متر مربع) بود. با در نظر گرفتن تشخیص آنمی روز دوم بعد از عمل بهترین نقطه مثبت شدن در شناسایی بیماران پرخطر برای هموگلوبین قبل از عمل سطح هموگلوبین 15/13 میلی گرم بر دسی لیتر در نظر گرفته شد (به ترتیب حساسیت و ویژگی 6/73 و 6/72 درصد).
بحث و نتیجه گیری: هر دو سطح هموگلوبین پیش از جراحی و پس از جراحی به عنوان شاخص های تشخیصی حیاتی در TKA عمل می کنند، که نه تنها بر پیامدهای فوری جراحی، بلکه بر نرخ بهبودی و عوارض طولانی مدت تر نیز تاثیر می گذارند.

چکیده چکیده: مقدمه: تاخیر در تشخیص صدمات وارده به سیتسم عضلانی اسکلتی در بیمارانی که دچار مولتی تروما شده اند و می تواند منجر به اختلالات عملکردی یا زیبایی آنها در طول عمرشان گردد.در این مطالعه به بررسی موارد تشخیص داده نشده شکستگی و آسیب بافت نرم در بیماران مولتیپل تروما مراجعه کننده به یک بیمارستان آموزشی در مدت شش ماه ۱۴۰۱ پرداخته شده است. مواد و روش‌ها: مطالعه‌ای توصیفی مقطعی بر روی بیماران مولتیپل تروما مراجعه کننده به یک بیمارستان آموزشی در شمال غرب ایران که شکستگی و یا آسیب های تشخیص داده نشده از اول دی ماه سال ۱۴۰۰ تا خرداد ۱۴۰۱ داشتند انجام شد. نتایج و بحث: در مجموع ۲۱ نفر از ۳۳۹ نفر از کل بیماران مولتیپل تروما –(حدوداً ۲/۶ درصد) از کل بیماران با آسیب تشخیص داده نشده مورد مطالعه قرار گرفتند. میانگین سنی بیماران ۵/۸ ± ۳/۳۹ با دامنه سنی  (۱۱تا ۸۲) سال که ۱۵ مورد (۴/۷۱ درصد) مرد و ۶ مورد (۶/۲۸ درصد) زن ‌بودند. میانگین مدت زمان بستری موارد تشخیص داده نشده شکستگی و آسیب بافت نرم در بیماران مولتیپل تروما ۲/۳ ± ۴/۴ روز بود. بیشترین محل آسیب تشخیص داده نشده(۲/۲۲ %)  ترقوه، ۷/۱۶ % متاکارپ و گردن ران، ۱/۱۱ % استابولوم و اینترتروکانتریک و ۳/۸ % قوزک خارجی پا بودند. دامنه سنی افراد مستعد به آسیبهای تشخیص داده نشده چهل سال بود. نتیجه‌گیری: نتایج مطالعه نشان داد بیشترین موارد آسیب های تشخص داده نشده در بیماران مولتیپل تروما و شایعترین محل آسیب های تشخیص داده نشده ترقوه بود. شکستگی‌های تشخیص داده نشده در یک مرکز تروما نادر نیستند. میان سالهای چهل تا شصت سال و شکستگی‌های ترقوه و گردن استخوان ران شایع و مهم هستند و باید مورد توجه قرار گیرند.

چکیده چکیده:
مقدمه: تعویض کامل مفصل لگن یکی از موفق‌ترین و مقرون به صرفه‌ترین روش‌های مداخله‌ای در مراقبت‌های بهداشتی است. مطالعة حاضر به منظور تعیین عوامل مؤثر در ماندگاری طولانی مدت بیماران در بیمارستان بعد از جراحی تعویض کامل مفصل لگن طراحی و اجرا شده است.
مواد و روش انجام کار: در این پژوهش تحلیلی-مقطعی گذشته‌نگر، پرونده‌ 100 بیمار که از مهرماه سال 1396 تا فروردین 1398 تحت جراحی تعویض مفصل لگن قرار گرفته بودند وارد مطالعه شد. بیمارانی که تحت جراحی مجدد تعویض مفصل لگن یا تعویض دو طرفه مفصل لگن قرار گرفته بودند از مطالعه حذف شدند.
یافته‌ها: میانگین مدت زمان بستری برابر 8/1±91/5 روز بود. میانگین سنی بیماران حاضر در مطالعه 79/14±37/56 سال و میانگین مدت زمان جراحی 36/0±76/2 ساعت بود. ارتباط معناداری میان مدت زمان بستری با سن و مدت زمان جراحی مشاهده نشد. زنان 42% جامعه مورد مطالعه را تشکیل می‌دادند 0/46% بیماران سابقة حداقل یک بیماری زمینه‌ای را داشتند. تفاوت معناداری بین زنان و مردان (88/5 در برابر 93/5 روز) و افراد با و بدون بیماری زمینه‌ای (88/5 در برابر 93/5 روز) از نظر مدت زمان بستری وجود نداشت. افرادی که در طی عمل جراحی خون دریافت کرده بودند به طور معناداری طول بستری بیشتری داشتند (63/6 در برابر 57/5 روز). همچنین نوع بیهوشی (عمومی 76/5 روز و نخاعی 22/6 روز) و نوع عمل جراحی (اورژانسی 48/6 روز و انتخابی 79/5 روز) در مدت زمان بستری تأثیر نداشت.
نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که تزریق خون با افزایش مدت زمان بستری در بیماران مرتبط است. ارتباط معناداری بین مدت زمان بستری و جنسیت، سن، سابقة بیماری زمینه‌ای، نوع بیهوشی، نوع عمل جراحی و طول مدت جراحی وجود نداشت.

چکیده چکیده:
مقدمه: آسیب عصب مدین (Median) شیوعی در حدود 8/2% در بیماران ترومایی دارد. تست‌های الکترودیاگنوستیک نمی‌توانند اطلاعات شفافی در مورد نوع آسیب ایجاد شده، تصویرسازی عصب قطع شده، تشخیص وجود یا عدم وجود نوروما و ارزیابی تشکیل اسکار بافتی اطراف ضایعه برای راهنمایی و برنامه‌ریزی جهت مداخلة جراحی به پزشک بدهد. سونوگرافی یک متد تشخیصی قابل اعتماد، ارزان، سودمند و قابل دستیابی سریع در بالین بیمار است.
مواد و روش کار: در این مطالعة توصیفی – تحلیلی، بیمارانی که با نشانه‌های آسیب و پارگی حاد عصب مدین دراثر ترومای نافذ در یک بخش ارتوپدی اموزشی در طی یک سال بستری شده بودند، وارد مطالعه شدند. بیمارانی با اختلالات عصبی مادرزادی، مبتلا به دیابت و سایر بیماری‌های سیستمیک یا سابقة جراحی روی اعصاب مچ دست و وجود دیسکوپتی‌های گردنی حذف شدند.  بیماران در پی‌گیری سه ماه بعد از ترمیم عصب تحت معاینة بالینی و تست‌های الکترودیاگنوستیک و سونوگرافی قرار گرفتند.
یافته‌ها: در طی یک سال، به صورت گذشته‌نگر، 21 بیمار شامل 12 مرد و 9 زن در بازة سنی 20 تا 55 سال، با ترمیم عصب مدین، وارد مطالعه شدند. میانگین ضخامت عصب ترمیم شده در سمت پروگزیمال 51/0±58/2 میلی‌متر و در دیستال 61/0±51/2 میلی‌متر به دست آمد. میانگین ضخامت عصب ترمیم شده در سمت پروگزیمال به محل آسیب در جنس مذکر به صورت معنادار بیشتر بود. بر اساس معاینات بالینی 12 مورد (1/57%)، 3 ماه پس از جراحی بهبودی کامل و 9 مورد (9/42%) بهبودی نسبی داشتند. با توجه به آنالیز سونوگرافی، حجم نورومای تشکیل شده در محل ترمیم در موارد بهبود یافتة کامل، کمتر از بیماران با بهبودی نسبی بود. حجم نورومای تشکیل شده در محل ترمیم در موارد با نتیجة الکترومیوگرافی ریجنراسیون عصب کمتر از بیماران با آسیب آکسونی شدید بود ولی رابطة معناداری یافت نشد. همچنین بیماران با آسیب در محل ورودی تونل کارپال با جراحی بهبودی کامل داشته اند ولی رابطة معناداری مشاهده نشد.
نتیجه‌گیری: از سونوگرافی می‌توان به عنوان یک روش کم‌هزینه و غیرتهاجمی برای بررسی نتیجة درمان آسیب اعصاب محیطی و پی‌گیری‌های پس از ترمیم استفاده کرد.

چکیده دررفتگی سر رادیوس و شکستگی شفت رادیوس به‌طور همزمان در بالغین نادر است. گزارش زیر مرد ۲۰ ساله‌ای بود که دچار این ضایعه شده و با جراحی باز و تثبیت شکستگی با پلاک درمان گردید. بیمار محدودیت حرکات ساعد و آرنج داشت.

چکیده پیش‌زمینه: تصویربرداری با کمک تشدید مغناطیسی (MRI) از زانو معمولا به‌عنوان جایگزین غیرتهاجمی آرتروسکوپی تشخیصی درنظر گرفته می شود. از نظر بالینی، ام‌آرآی جهت تایید تشخیص آسیب منیسک یا رباط پیش از بررسی آرتروسکوپیک و جراحی بکار می‌رود. از سوی دیگر، این فن‌آوری گاهی از اهمیت اخذ شرح حال و معاینه بالینی می‌کاهد. هدف از این مطالعه بررسی دقت معاینه بالینی و ام‌آرآی در تشخیص آسیب زانو شامل پارگی‌های منیسک و رباط‌های متقاطع است.  مواد و روش‌ها: در یک مطالعه مقطعی از نوع توصیفی‌ـ‌ تحلیلی، ۱۲۰ بیمار (۱۰۸ مرد و ۱۲ زن) دچار آسیب زانو که سابقه قبلی آرتروسکوپی نداشتند و کاندید آرتروسکوپی بودند، در مدت یک سال در یک مرکز درمانی تبریز بررسی شدند. ابتدا برای تشخیص اولیه، معاینه دقیق و کامل زانوی مبتلا انجام شد. نتایج آرتروسکوپی زانو به‌عنوان تشخیص نهایی درنظر گرفته شد و بر این اساس نتایج معاینه فیزیکی و ام‌آرآی مورد قضاوت قرار گرفت.یافته‌ها: میانگین سنی بیماران ۲۹ سال (۵۴-۱۶سال) بود. دقت، حساسیت و ویژگی معاینه فیزیکی در مورد آسیب منیسک داخلی به‌ترتیب ۸۵، ۹۴/۸ و ۷۵/۸درصد؛ برای آسیب منیسک خارجی به ترتیب ۸۵، ۷۰/۸ و ۸۸/۵ درصد؛ در مورد آسیب رباط متقاطع جلویی به‌ترتیب ۹۵/۸، ۹۸/۶ و ۹۱/۷ درصد؛ و در مورد رباط متقاطع پشتی در هر سه مورد ۱۰۰ درصد بود. دقت، حساسیت و ویژگی ام‌آرآی برای آسیب منیسک داخلی به‌ترتیب ۷۷/۵، ۸۴/۲ و ۷۱/۴ درصد؛ آسیب منیسک خارجی به ترتیب ۸۵/۸، ۵۶/۵ و ۹۲/۸ درصد؛ آسیب رباط متقاطع جلویی به‌ترتیب ۹۲/۵، ۹۸/۶ و ۸۳/۳ درصد؛ و برای رباط متقاطع پشتی در هر سه مورد ۱۰۰ درصد بود. در مجموع، در آسیب‌های منفرد، دقت معاینه فیزیکی نسبتا بیشتر از آسیب‌های پیچیده و نتایج ام‌آرآی در این مورد برعکس بود.نتیجه گیری: براساس نتایج این مطالعه، هر دو روش معاینه فیزیکی و ام‌آرآی در تشخیص آسیب‌های زانو بسیار حساس و دقیق می‌باشد ولی معاینه فیزیکی کمی برتری دارد. ام‌آرآی بایستی در موارد مشکوک یا آسیب‌های پیچیده مورد استفاده قرار گیرد.