مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران

چکیده خلاصه پیش‎زمینه: برای تعیین وجود تاندون پالماریس لانگوس از تست‎های متعددی استفاده می‎شود. در این مطالعه ما سعی کردیم پایایی درون و بین مشاهده‎گران پنج تست از مشهورترین آنها و همچنین تست فونکسیون عضله فلکسور سطحی پنجم را بررسی نماییم. مواد و روش‎ها: دو معاینه‎گر که در مورد انجام تست‎ها آموزش دیده و تمرین کرده بودند، 105 داوطلب را در دو نوبت و به فاصله یک ماه مورد بررسی قرار دادند و نتایج معاینه آنها ثبت گردید. میزان پایایی روش‎های مختلف در دو مرحله با اندازه‎گیری Kappa بررسی شد. یافته‎ها: میزان Kappa برای تست‎های مختلف و مراحل مختلف اندازه‎گیری از 541/0 (پایایی متوسط) تا 813/0 (پایایی تقریبا کامل) برای پالماریس متفاوت بود. بیشترین پایایی درون و بین مشاهده‎گران و همچنین بیشترین توافق با سایر تست‎ها را تست شافر داشت. کمترین میزان Kappa برای تست تامپسون بدست آمد و بقیه تست‎ها پایایی خوب به بالا داشتند. میزان Kappa در مورد پایایی درون و بین مشاهده‎گران برای فلکسور سطحی پنجم به ترتیب 415/0 و 500/0 بود (پایایی متوسط). نتیجه‎گیری: تست‎های مورد مطالعه دارای پایایی خوبی هستند بجز تست تامپسون که وضعیت متوسطی داشت. به نظر می‎آید تست استاندارد (شافر) بهترین تست برای معاینه وجود یا عدم وجود تاندون پالماریس لانگوس باشد. روش مورد مطالعه برای معاینه فلکسور سطحی پنجم دارای پایی متوسط درون و بین مشاهده‏گران بود.  

چکیده پیش‎زمینه: شکستگی تیبیا و تنه فمور بسیار شایع می‌باشند و درمان استاندارد آنها استفاده از میله داخل کانالی است. هدف از انجام این مطالعه، تعیین بهترین روش تخمین طول میله داخل کانالی قبل از عمل جراحی بود. مواد و روش‎ها: در این مطالعه مقطعی، ۸۲ بیمار با شکستگی تیبیا و ۲۵ بیمار با شکستگی تنه فمور در یک مرکز درمانی کرمان، از نظر طول میله داخل کانال تخمین زده شده قبل از عمل، با اندازه میله استفاده شده در حین عمل، مقایسه شدند. ابتدا روش اندازه‌گیری بر روی افراد سالم تعیین شد. برای فمور از روش‌های گریتر تروکانتر، پاتلا، گریتر تروکانتر، اپی‌کندیل لترال و الکرانون و نوک انگشت پنجم؛ و برای تیبیا از روش‌های مدیال مالئول، توبرازیته، پرتونگاری ساق سالم و الکرانون و متاکارپ پنجم استفاده گردید. داده‌ها با روش‌های آماری تحلیل شدند. یافته‎ها: تقریبا در تمام روش‌ها پایایی درون و بین مشاهده‌گران "خوب" بود. در شکستگی‌های فمور، بهترین ICC (۰/۸۷۹) و پایین‌ترین SEM (۰/۷۷۷) در روش گریتر پاتلا؛ و در شکستگی‌های تیبیا بهترین ICC (۰/۸۶۰) و پایین‌ترین   SEM(۰/۶۰۲) در روش مالئول توبرکل مشاهده شد. در مورد فمور، در روش گریترپاتلا ۶۴% موارد، در الکرانون انگشت پنجم ۹۳% و در روش گریتر اپی‌کندیل در تمامی موارد؛ و در مورد تیبیا، در روش مالئول مدیال ۴۰/۹% موارد، در الکرانون متاکارپ ۳۷/۳% ، و در روش پرتونگاری در ۶۵/۰۶% موارد اندازه تخمین زده شده میله بزرگ‌تر از اندازه استفاده شده بود.  نتیجه‌گیری: بهترین تخمین از اندازه میله داخل کانالی در شکستگی فمور با روش گریتر تروکانتر تا پاتلا و در مورد تیبیا با روش مالئول مدیال توبرازیته به دست آمد. لیکن هیچ یک از روش‌های امتحان شده، کاملا مناسب نبودند.

چکیده پیش‌زمینه: به منظور بررسی‌های قبل از عمل جراحی در بیماران اسکولیوز، پرتونگاری ایستاده و خمیده به طرفین انجام می‌شود که به‌وسیله آن می‌توان اندازه و میزان انعطاف‌پذیری اسکولیوز تعیین و روش درمانی مناسب برای هر بیمار را مشخص نمود. هدف از این مطالعه بررسی ارتباط بین زاویه اسکولیوز در پرتونگاری خمیده به طرفین و اندازه نهایی اسکولیوز باقی‌مانده پس از جراحی و پاسخ به این سوال است که آیا می‌توان استفاده از پرتونگاری‌های خمیده به طرفین میزان اصلاح بعد از عمل جراحی را پیش‌بینی نمود؟ مواد و روش‌ها: در این مطالعه که به صورت مقطعی انجام شد، ۸۳ بیمار مبتلا به اسکولیوز ایدیوپاتیک بررسی و براساس طبقه‌بندی «لنکه» گروه‌بندی شدند. زاویه اسکولیوز در پرتونگاری‌‌های ایستاده و خمیده به طرفین در هر گروه توسط دو جراح ستون‌ فقرات به‌صورت جداگانه اندازه‌گیری و با پرتونگاری‌‌های بعد از عمل جراحی مقایسه شدند . یافته‌ها: در تمام گروه‌ها بین اندازه زاویه اسکولیوز در پرتونگاری خمیده به طرفین قبل از عمل جراحی و زاویه اسکولیوز بعد از عمل جراحی اختلاف معنی‌دار وجود داشت. نتیجه‌گیری: با استفاده از پرتونگاری‌های خمیده به طرفین نمی‌توان میزان نهایی اصلاح اسکولیوز به‌وسیله عمل جراحی را به‌طور دقیق پیش‌بینی نمود.