نتایج درمان غیرجراحی شکستگیهای داخل مفصلی پاشنه
دوره 11، شماره 2، بهار 1392، صفحه 69-76
https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121093
محمدرضا شاکری، سعیدرضا مهرپور، امیر سالاری، سیدامیر محلیشا کاظمی، بهادر اعلمی هرندی
چکیده پیشزمینه: شکستگیهای داخل مفصلی استخوان پاشنه معضل بزرگ ارتوپدی هستند. هدف از انجام این مطالعه بررسی نتایج درمان غیرجراحی شکستگیهای داخل مفصلی پاشنه و توصیف میزان عملکرد، رضایتبخشی بیماران و عوارض آن میباشد.مواد و روشها: در این مطالعه ۵۸ بیمار (۴۴مرد، ۱۴زن) مبتلا به شکستگی پاشنه که طی سالهای ۸۱ الی ۸۹ به یک مرکز درمانی تهران مراجعه کرده و تحت درمان غیرجراحی قرار گرفته بودند، بررسی شدند. میانگین سنی بیماران ۳۸.۴ سال (۸۵-۱۸سال) بود. میانگین زمان پیگیری ۳.۲۷ سال (۶-۲ سال) بود. متغیرهای مختلف و نیز وضعیت عملکردی توسط 2 پرسشنامه «مقیاس انجمن پا و مچ پا امریکا» (AOFAS) و «عملکرد مقیاس پا» (FFI) مطالعه گردید.یافتهها: آسیب همزمان ۱۳.۸% ستون فقرات، ۲۷.۶% شکستگی اندامها و ۳.۴% آسیب به سر بود (مجموع آسیب همزمان ۴۴.۸%). میانگین نمره AOFAS بیماران ۷۹.۱۴ و میانگین نمره FFI برابر ۲۴.۷ بود. پنج بیمار بهعلت عارضه تأخیری جراحی شدند و علایم استئوآرتریت با شدت متوسط در ۴۸% و شدید در ۱۷% دیده شد.نتیجهگیری: شکستگی داخل مفصلی استخوان پاشنه درمان پیچیدهای دارد و درمان بسته آن اگرچه ممکن است دردناک نباشد و در ارزیابی با تستهای کارآزمایی AOFAS و FFI نتایج تا حدودی مشابه درمان جراحی داشته باشد؛ لیکن در نیمی از بیماران حتی با پیگیری کوتاه مدت استئوآرتریت مفصلی دیده میشود.
مقایسه سونوگرافی با سیتیاسکن در ارزیابی موقعیت سر فمور در استابولوم به دنبال جااندازی باز یا بسته در دیسپلازی تکاملی مفصل ران
دوره 10، شماره 4، پاییز 1391، صفحه 159-167
https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121076
سید امیر محلیشا کاظمی شیشوان، محمدرضا شاکری، بهنام پنجوی، مهرزاد مهدیزاده، هومن علیزاده، محمدرضا شاکری، بهادر اعلمی هرندی
چکیده پیشزمینه: دررفتگی تکاملی مفصل ران بیماری شایعی است و عدم درمان به موقع آن عوارض زیادی دارد. جااندازی مناسب و حفظ آن از نظر موفقیت درمان و پیشآگهی اهمیت فراوانی دارد. روشهای زیادی برای بررسی وضعیت مفصل ران بعد از جااندازی در داخل گچ اسپایکا وجود دارد ولی محدودیتهای هر یک باعث شده سونوگرافی جایگاه ویژهای بیابد. هدف از این مطالعه بررسی ارزش تشخیصی سونوگرافی ترانساینگوینال و ترانسگلوتئال در مقایسه با سیتیاسکن در ارزیابی موقعیت سرفمور در استابولوم درگچ اسپایکا بود. مواد و روش: در یک مطالعه مقطعی ۳۷مفصل ران از ۲۳ بیمار ۹ تا ۳۶ ماهه که طی یک سال در یک مرکز درمانی تهران به علت دررفتگی تکاملی مفصل ران تحت جااندازی بسته یا باز به همراه گچ اسپایکا قرار گرفته بودند، بررسی شدند. لبه جلویی گچ روی ناحیه اینگوینال باز شد و سونوگرافی ترانساینگوینال و ترانسگلوتئال انجام گردید. سپس وضعیت سرفمور نسبت به استابولوم سنجیده و با سیتیاسکن به عنوان استاندارد طلایی مقایسه شد. دادههای به دست آمده با آزمونهای آماری تحلیل شدند. یافتهها: بین نتایج سونوگرافی با سیتیاسکن در ۹۱% موارد توافق وجود داشت (۰۰۱/۰). همچنین حساسیت ۸۷%، ویژگی ۱۰۰%، دقت ۹۷%، ارزش اخباری مثبت ۱۰۰% و ارزش اخباری منفی ۹۶% بدست آمد. نتیجهگیری: در درفتگی تکاملی مفصل ران میتوان از سونوگرافی برای کنترل وضعیت جااندازی بسته یا باز مفصل ران استفاده نمود.
نکاتی چند از ارتوپدی و آموزش ارتوپدی در ایران
دوره 9، شماره 2، بهار 1390، صفحه 86-88
https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121035
بهادر اعلمی هرندی
چکیده
الکتروسرجری (تاریخچه، اصول کاربرد و اجتناب از خطر)
دوره 5، شماره 1، پاییز 1385، صفحه 41-47
https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121235
بهادر اعلمی هرندی، سعیدرضا مهرپور
چکیده استفاده از الکتریسیته در اعمال جراحی تحول بزرگی را بوجود آورده است. جریان الکتریسیته کمتر 5 کیلوهرتز باعث الکترولیز شده و در اعمال جراحی زیبایی و از بین پردن پیاز مو بکار میرود. جریان الکتریسیته بین ۲۰ تا ۳۵۰ کیلوهرتز در صورت عبور از بدن باعث تحریک شدید اعصاب، عضلات و حتی مرگ میشود و کاربرد زیادی در پزشکی ندارد. جریان الکتریسیته بالای ۳۵۰ کیلوهرتز اثر مرگ بار بر بدن ندارد ولی با ایجاد حرارت موجب بریدن و انعقاد نسوج بدن میگردد. جریان الکتریسیته بالا و ولتاژ پایین باعث بریدن نسج و جریان الکتریسیته پایین و ولتاژ بالا باعث انعقاد میشود. در الکتروکوتری جریان الکتریسیته از بدن عبور نمیکند بلکه حلقه فلزی بین دو قطب، گرم شده و حرارت آن باعث انعقاد نسوج میگردد .در الکتروسرجری جریان الکتریسیته از بدن عبور میکند. در نوع تک قطبی یک پدال زیر بدن بیمار گذاشته میشود که به عنوان الکترود برگشتی عمل میکند و قطب دیگر در دست جراح است؛ در حالیکه در الکتروسرجری دوقطبی جریان از یک الکترود وارد بدن شده و از الکترود دیگر که در فاصله کوتاهی از اولی قرار دارد، از بدن خارج میشود. الکتروسرجری تک قطبی در اعمال جراحی بزرگ و و دوقطبی در اعمال جراحی ظریف مثل جراحی دست کاربرد دارد. الکترود بازگشتی (پدال) را باید با دقت فراوان در محل مناسبی قرار داد تا از بروز سوختگی جلوگیری شود.
شکستگیهای بین تروکانتری ناپایدار
دوره 4، شماره 4، تابستان 1385، صفحه 49-57
https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121245
بهادر اعلمی هرندی، سید مهدی جعفری، آرمین اعلمی هرندی
چکیده شکستگی بین تروکانتری همچنان یکی از آسیبهای شایع در ارتوپدی است که بار مالی زیادی را به خانواده تحمیل مینماید. استاندارد درمانی آن ثابت کردن داخلی و راهاندازی هر چه سریعتر بیمار میباشد. در راستای تحقق این هدف DHS به طور شایع استفاده می شود و با موفقیت بالایی در درمان موارد پایدار این شکستگیها همراه است اما در موارد ناپایدار عوارض نسبتاً بیشتری را بههمراه دارد. قرار دادن پیچ اصلی در مرکز و عمق سر فمور، در کاهش شکست درمانی بسیار مهم است. اینکه آیا فوایدی که بهطور نظری برای میله اینترامدولاری و پلاک جانبی مطرح میکنند میتواند توجیه کننده قیمت بالای این وسایل باشد، هنوز نامشخص است.