فراوانی آژنزی پالماریس لونگوس
دوره 9، شماره 1، زمستان 1389، صفحه 18-21
https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121023
کیقباد عاشوری، علی اکبر اسماعیلی جاه، فریور عبداللهزاده لاهیجی، علی اکبر اسماعیلی جاه، سیدمهدی حسینی خامنه، فیروز مددی، فریور باقری، مهدی رحیمی، رضا زندی، فرشاد صفدری
چکیده پیشزمینه: گزارشهای متفاوتی از شیوع آژنزی پالماریس لونگوس (Palmaris Longus) از ۵/۱تا ۶۰درصد و عوامل مختلف مؤثر بر شیوع آن در متون وجود دارد. هدف از این تحقیق، تعیین شیوع آژنزی پالماریس لونگوس و عوامل مرتبط با آن بود. مواد و روشها: این تحقیق به روش توصیفی برروی ۱۰۰۸ نفر در طی ۶ماه در یکی از مراکز آموزشی درمانی تهران انجام شد. آژنزی پالماریس لونگوس با استفاده از تست شافر (Schaeffer) مورد بررسی قرار گرفت. شیوع آژنزی در نمونه ما تعیین و میزان واقعی آن در جامعه برآورد شد و نقش جنسیت و دست غالب با بروز آژنزی مورد تحلیل آماری قرار گرفت. یافتهها: شیوع آژنزی پالماریس لونگوس در جامعه مورد مطالعه ۸/۲۲% برآورد شد، به طوری که ۲/۱۰% آژنزی طرف راست، ۹/۵% آژنزی طرف چپ و ۷/۶% آژنزی دوطرفه داشتند. از نظر شیوع آژنزی پالماریس لونگوس بین زنان و مردان تفاوت معنیداری وجود نداشت. ۹/۹۰% مبتلایان به آژنزی پالماریس لونگوس، و ۵/۷۲% افراد غیرمبتلا به آژنزی پالماریس لونگوس، در مواجهه با دست غالب راست بودند (۰۰۰/۰=p ،۳/۸=OR). نتیجهگیری: شیوع آژنزی پالماریس لونگوس در جامعه ایرانی، در محدوده میانی آمارهای جهانی میباشد و در دست غالب سمت راست بیشتر دیده میشود.
پیچگذاری «زیرجلدی» در شکستگیهای لگن و استابولوم
دوره 8، شماره 2، بهار 1389، صفحه 79-85
https://doi.org/10.22034/ijos.2020.121126
حمیدرضا سید حسین زاده، علی اکبر اسماعیلی جاه، سید مرتضی کاظمی، محمدرضا بیگدلی، محمدعلی جلیلی، فریور باقری، رضا زندی، سید رضا آقاپور، علی اکبر اسماعیلی جاه، علیرضا اعجازی، فرشاد صفدری
چکیده پیشزمینه: شکستگیهای بیثبات حلقه لگنی با میزان بالای مرگ و میر و ناتوانی همراه است. درمان استاندارد شکستگیهای ستون جلویی استابولوم جااندازی باز با استفاده از تثبیت داخلی (ORIF) میباشد. در سالهای اخیر درمان بهصورت بسته با پیچگذاری از طریق پوست مطرح شده است. در این مطالعه نتایج درمان شکستگیهای بیثبات لگنی با استفاده از روش پیچگذاری از طریق پوست بررسی شد.مواد و روشها: تحقیق بهصورت توصیفی برروی ۱۶ بیمار (۱۳ مرد،۳ زن) با ۸±۳۱ سال در یک بیمارستان شهر تهران انجام شد. تمام بیماران توسط یک جراح و با استفاده از روش جااندازی بسته و بهوسیله گاید فلوروسکوپی سیآرم و تثبیت با پیچگذاری ایلیوساکرال و ایلیوپوبیک درمان و حداقل به مدت ۶ ماه پیگیری شدند. اطلاعات مربوط به مکانیسم ایجاد آسیب، درد، وضعیت شکستگی، عملکرد بیمار و عوارض جراحی بررسی شدند.یافتهها: در پیگیری نهایی تمام بیماران جوشخوردگی کامل و توانایی تحمل وزن بدون درد داشتند. ۱۲ بیمار توانایی بازگشت به فعالیت قبلی را پیدا کردند. عوارض عمل جراحی شامل یک مورد شکستگی پیچ و از دست رفتن جااندازی و یک مورد عفونت زخم محل جراحی بود. عوارض عصبی حاصل درمان در هیچ یک از بیماران بروز نکرد و حجم خونریزی حین عمل در تمامی بیماران کمتر از حدود ۱۰ سیسی بود.نتیجهگیری: جااندازی بسته شکستگی و پیچگذاری زیرجلدی ایلیوساکرال برای تثبیت پشتی حلقه لگنی و جااندازی بسته و پیچگذاری زیرجلدی ایلیوپوبیک برای تثبیت شکستگیهای ستون جلویی استابولوم و راموس بالایی پوبیس یک روش قابل قبول و مفید همراه با عوارض کم میباشد.