مجله جراحی استخوان و مفاصل ایران

چکیده چکیده: مقدمه: آرتروپلاستی‌ به‌ عنوان یک‌ گزینه‌ درمانی‌، به‌طور گسترده‌ای در بیماران مسن‌ مبتلا به‌ شکستگی‌ گردن استخوان فمور مورد حمایت‌ قرار گرفته‌ است‌ هر چند نوع آرتروپلاستی‌ هنوز مورد‌‌ بحث‌ است‌. مواد و روش‌ها: این‌ مطالعه‌ به‌ منظور ارزیابی‌ نتیجه‌ عملکردی همی‌ آرتروپلاستی‌ دوقطبی‌ (BHA) انجام شد. ٤٩ بیمار با شکستگی‌ داخل‌ کپسولی‌ گردن فمور که‌ با BHA جراحی‌ شده بودند وارد مطالعه‌ شدند. پیگیری بالینی‌ و رادیولوژیک‌ انجام شد. نتایج‌ عملکردی با استفاده از نمره هریس‌ هیپ‌ اصلاح شده ارزیابی‌ شد. نتایج و بحث: در مطالعه‌ حاضر ٩ بیمار (٤/١٨ %) زیر ٦٠ و ٤٠ بیمار (٦/٨١ %) سن‌ بالای ۶۰ سال داشتند. در گروه ٦٠< سال، ٧/٦٦ % مرد و ٣/٣٣ % زن و در گروه ٦٠ ≥ سال، ٤٥% مرد و ٥٥% زن بودند. میانگین‌ دوره پیگیری در افراد ٦٠< سال٦٦/٤٨ ماه و در افراد ٦٠ ≥ سال ٦٠/٤٦ ماه بود. اختلاف میانگین‌ نمره هیپ‌ هریس‌ بین‌ دو گروه به‌طور حاشیه‌ای معنی‌دار بود (٠٦/٠=p). در طبقه‌بندی عملکرد بر اساس نمره هریس‌ هیپ‌ در افراد ٦٠< سال ٦/٥٥ % عملکرد ضعیف‌، ٣/٣٣ % نسبتاً خوب و ١/١١ % خوب را نشان دادند. این‌ نسبت‌ها در افراد ٦٠≥ سال به‌ ترتیب‌ ٨٥ %، ٥/٧ % و ٥/٧% بود. نتیجه‌گیری: مطالعه‌ حاضر نتوانست‌ یک‌ پیامد عملکردی رضایت‌بخش‌ را پس‌ از BHA در درازمدت مشاهده کند؛ بنابراین‌ ارزیابی‌ عملکرد هیپ‌ و دلایل آن‌ها در بیماران تحت‌ BHA در درازمدت نکته‌ ایست‌ که‌ نیاز به‌ بررسی‌ دارد. فرسایش‌ استابولوم متعاقب‌ BHA شاید دلیل‌ احتمالی‌ عملکرد نسبتاً ضعیف‌ در این‌ بیماران در درازمدت باشد.

چکیده چکیده:
مقدمه: فلج مغزی اسپاستیک (CP) شایع‌ترین ناتوانی حرکتی در کودکان است که با اسپاستیسیتی مزمن، سفتی عضلانی و اختلال در کنترل حرکتی مشخص می‌شود و به اختلالات راه رفتن، ناپایداری وضعیتی و کاهش سرعت راه رفتن منجر می‌شود. جراحی ارتوپدی شامل طولانی کردن تاندون‌ها و رهاسازی عضلات به‌طور روزانه برای اصلاح ناهنجاری‌های اسکلتی-عضلانی و بهبود عملکرد حرکتی به کار می‌رود. بااین‌حال، میزان تأثیر این جراحی‌ها در سینماتیک راه رفتن، تعادل وضعیتی و سرعت راه رفتن نامشخص است. هدف این مطالعه ارزیابی تأثیر جراحی ارتوپدی در سینماتیک راه رفتن، تعادل وضعیتی و سرعت گام‌برداری در کودکان مبتلا به CP اسپاستیک با استفاده از رویکردی چندبعدی بود.
مواد و روش‌ها: مشاهده‌ای آینده‌نگرانه کوهورت بر روی 30 کودک (۵ تا ۱۲ سال، سطوح GMFCS I تا GMFCS III)، که برای جراحی ارتوپدی برنامه‌ریزی شده بودند، انجام شد. شرکت‌کنندگان قبل از عمل و در فواصل 6 و 12 ماه پس از جراحی ارزیابی شدند. متغیرهای مورد بررسی شامل سینماتیک راه رفتن (طول گام، کادنس، زوایای مفصلی)، تعادل وضعیتی (مقیاس تعادل کودکان [PBS]، آزمون برخاستن و رفتن زمان‌دار [TUG]) و سرعت راه رفتن (آزمون راه رفتن ۱۰ متری [10MWT]) بودند. داده‌ها با استفاده از ANOVA با اندازه‌های تکراری تحلیل شدند و اندازه اثر کوهن (Cohen's d) محاسبه شد.
نتایج و بحث: در 12 ماه پس از جراحی، بهبود معناداری در تمامی متغیرهای پیامدی مشاهده شد. طول گام ۵/۱۲ درصد (۰۱/۰ p <) و کادنس ۳/۸ درصد (۰۵/۰ p <) افزایش یافت. زاویه فلکسیون زانو و دُرسی‌فلکسیون مچ پا نیز به‌طور معناداری بهبود یافتند (۰۱/۰ p <). تعادل وضعیتی بهتر شد، به‌طوری که نمره PBS از ۳/۴۲ به ۷/۴۸ افزایش (۰۱/۰ p <) و زمان آزمون TUG از ۵/۱۲ به ۸/۹ ثانیه کاهش یافت (۰۱/۰ p <). سرعت راه رفتن در حالت عادی ۶/۱۸ درصد و در حالت سریع ۲/۱۵ درصد بهبود یافت (۰۱/۰ p <). تحلیل زیرگروه‌ها نشان داد که کودکان با سطح GMFCS I بهبود بیشتری از سطوح GMFCS II و GMFCS III داشتند (۰۵/۰ p <). تفاوت معناداری بین روش‌های طولانی کردن تاندون و رهاسازی عضلات مشاهده نشد (۰۵/۰ p <).
نتیجه‌گیری: جراحی ارتوپدی به‌طور معناداری سینماتیک راه رفتن، تعادل وضعیتی و سرعت گام‌برداری را در کودکان مبتلا به CP اسپاستیک بهبود می‌بخشد و این پیامدها تا 12 ماه پس از جراحی پایدار می‌مانند. یافته‌ها بر اهمیت مداخلات جراحی و پروتکل‌های توانبخشی فردی در بهبود تحرک عملکردی و کیفیت زندگی این بیماران تأکید می‌کنند.