مقایسه روش جراحی فیکساتور خارجی همراه با پلاک در مقایسه با پلاک به تنهایی در درمان شکستگیهای خرد شده داخل مفصلی دیستال رادیوس
دوره 23، شماره 1، زمستان 1403، صفحه 16-21
https://doi.org/10.22034/ijos.2025.551625.1177
آروین نجفی، میلاد بهزادی، سلمان آذرسینا، محمد سجاد میرحسینی، محمد شیبانی، درسا هادوی، الهه خندان، مهدی یعقوب نژاد
چکیده چکیده:
مقدمه: شکستگی دیستال رادیوس شایعترین شکستگی در اندام فوقانی است. مطالعات زیادی در مورد جنبههای مختلف درمان این بیماران انجامشده است، اما هنوز توافق نظری در مورد اینکه کدام روش درمانی ارجح است وجود ندارد. هدف ما مقایسه روش درمانی ترکیبی فیکساتور خارجی وپلاک با پلاک به تنهایی میباشد.
مواد و روشها: در این کارآزمایی بالینی تصادفی (RCT)، بیماران با شکستگی دیستال رادیوس با طبقهبندی C2 و C3.1 AO/OTA بهطور تصادفی به دو گروه پلاک لاکینگ به تنهایی (شاهد) و فیکساتور خارجی همراه با پلاک (مداخله) تقسیم شدند. سپس بیماران از نظر نتایج رادیولوژیک و بالینی در هفته اول، هفته سوم، هفته ششم، ماه ششم و ماه نهم پس از جراحی مورد ارزیابی قرار گرفتند. ناتوانیهای زودرس بازو، شانه و دست (qDASH) و نمره مقیاس بینایی آنالوگ (VAS) برای بررسی استفاده شدند. برای تجزیهوتحلیل دادهها از نرمافزار SPSS استفاده شد. رضایت آگاهانه از بیماران گرفته شد.
نتایج و بحث: 52 بیمار (26 نفر در هر گروه) وارد مطالعه شدند. میانگین سنی در گروه کنترل 42 سال و در گروه مداخله 41 سال بود. نمره (qDASH) در گروه کنترل 35 و در گروه مداخله 38 بود که این تفاوت بین دو گروه معنیدار نبود. بر اساس نمره (VAS) نیز تفاوت معنیداری بین دو گروه از نظر میزان درد مشاهده نشد. همچنین معیارهای رادیولوژیکی شامل ارتفاع رادیوس و شیب ولار، بین دو گروه تفاوت معنیداری نداشت (05/0P<).
نتیجهگیری: با یکسان بودن نتایج پلاک به تنهایی با فیکساتور خارجی همراه با پلاک در شکستگیهای C2 ,C3 انتهای رادیوس – استفاده از پلاک به تنهایی توصیه میشود.
تعیین تأثیر داروی پنتوکسی فیلین بر روند بهبود بافت در بیماران دچار قطع تروماتیک نوک انگشتان:یک کار آزمایی بالینی تصادفی
دوره 23، شماره 1، زمستان 1403، صفحه 28-35
https://doi.org/10.22034/ijos.2025.550416.1176
سلمان آذرسینا، آروین نجفی، سعید بهجتی، محمد سجاد میرحسینی، آرمین تاجیک، امیرمحمد کشاورز حسنی، حمیدرضا بالایی سریزدی، سارا محبی
چکیده چکیده:
مقدمه: هدف از این تحقیق، بررسی تأثیر داروی پنتوکسی فیلین بر روند بهبود زخمهای ناشی از قطع تروماتیک نوک انگشتان دست در بیماران علیالخصوص بیمارانی که به تسریع درمان و نتایج بهتر نیاز دارند.
مواد و روشها: این مطالعه بهصورت کارآزمایی بالینی تصادفی بر روی ۵۲ بیمار انجام شد که به دلیل قطع انگشتان ناشی از تروما به بیمارستان مراجعه کرده بودند. بیماران به دو گروه مداخله (دریافتکننده پنتوکسی فیلین) و گروه کنترل (دریافتکننده دارونما) تقسیم شدند. داروی پنتوکسی فیلین در گروه مداخله به میزان ۱۲۰۰ میلیگرم در روز به مدت ۲۱ روز تجویز شد. ارزیابیها در سه زمان (روز هفتم، چهاردهم و بیست و یکم) از نظر وضعیت زخم و پیشآگهی درمان انجام شد.
نتایج و بحث: نتایج نشان داد که در روز هفتم، درصد کمتری از بیماران گروه مداخله دچار نکروز مرکزی و حاشیهای بودند. همچنین در روزهای چهاردهم و بیست و یکم، بهبود قابلتوجهی در وضعیت زخمها در گروه مداخله مشاهده شد و پیشآگهی درمان در این گروه به طور معناداری بهتر بود. در روز بیست و یکم، ۹۰٪ از بیماران گروه مداخله به بهبودی کامل رسیدند، درحالیکه در گروه کنترل این رقم ۷۵٪ بود. همچنین، عوارض جانبی پنتوکسی فیلین در گروه مداخله کم و موقتی بود و هیچکدام از بیماران نیاز به قطع دارو نداشتند.
نتیجهگیری: استفاده از پنتوکسی فیلین بهعنوان درمان مکمل در بیماران مبتلا به قطع انگشت ناشی از تروما، تأثیر مثبت و قابلتوجهی در تسریع بهبودی زخمها و بهبود پیشآگهی درمان دارد.
